บทที่ 425 คุณมาจริงๆ

เจี่ยงสงพาเจี่ยงเวยกลับไปหลินโจว ตลอดทาง เจี่ยงสงกำลังคิดถึงปัญหาอย่างหนึ่ง

“ปรมาจารย์หลินบอกว่าเขาคุ้นเคยกับอำเภอจีหมิงมาก? และยังมีเพื่อนอยู่ที่นี่ หรือว่าบ้านเกิดของปรมาจารย์หลินคืออำเภอจีหมิง!”

สำหรับทุกเรื่องของหลินหยุน เจี่ยงสงเคยสืบประวัติมาแล้ว เพียงแต่ว่า เขาเพียงแต่สืบพบว่าหลินหยุนเป็นเด็กกำพร้า และแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลเซี่ย

อย่างอื่น เขาไม่สามารถสืบหาได้

เพียงแต่ว่า หลินหยุนเป็นคนที่มีสมองในการทำธุรกิจมาก

จากคำพูดสั้นๆของหลินหยุน เขาก็ได้ข่าวสารที่สำคัญมาก

นั่นคืออำเภอจีหมิงสำหรับหลินหยุน มีความสำคัญที่ไม่ธรรมดา

เจี่ยงสงเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆเขา เจี่ยงเวยมีอาการใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สำหรับหลานชายห่างๆคนนี้ อันที่จริงเจี่ยงสงก็ให้ความสำคัญมาก

สามารถเห็นได้จากการปรากฏตัวของเจี่ยงเวยในบ้านตระกูลมู่ ท่าทางที่สุขุมรอบคอบ และบุคลิกที่สุภาพเรียบร้อย ก็สามารถดูออก

เจี่ยงเวยเป็นคนที่มีพรสวรรค์ควรแก่การสนับสนุน

เพียงแต่ว่า เขาโชคร้าย ครั้งแรกที่เขาลงมือจะกลืนกินตระกูลมู่ ก็ได้พบกับปรมาจารย์หลิน

อย่างไรก็ตาม ยังดีที่เขาไม่ได้ทำอะไรที่อุกอาจเกินไป หลินหยุนเพียงแค่บอกให้เจี่ยงสงต่อไปไม่ต้องใช้งานเจี่ยงเวยอีก เลยสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

สำหรับคำพูดของหลินหยุน เจี่ยงสงไม่กล้าละเมิด เพียงแต่ว่า เจี่ยงสงก็ไม่เต็มใจ

เจี่ยงสงไม่มีลูกชาย และเจี่ยงเวยถือว่าเป็นผู้สืบทอดที่เขาให้ความสำคัญมาก ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเก็บซ่อนเจี่ยงเวยไว้เช่นนี้

“เจี่ยงเวย ฉันรู้ว่านายมีความสามารถมาก สิ่งที่เกิดขึ้นครั้งนี้ เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึง”

เจี่ยงเวยหดหู่ใจ “ไม่คาดคิด? ไม่ใช่ เพราะผมไม่สืบรายละเอียดของตระกูลมู่ให้ชัดเจน แต่ผมส่งคนไปสืบประวัติตระกูลมู่แล้ว พวกเขาไม่มีทางรู้จักปรมาจารย์หลิน! ทำไมจู่ๆปรมาจารย์หลินถึงปรากฏตัวขึ้น?”

เจี่ยงสงพูดว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คำพูดของปรมาจารย์หลิน ฉันไม่กล้าละเมิด ถ้าเขาไม่ให้ฉันใช้นายทำงาน ฉันคงไม่กล้าใช้นายอีก”

เจี่ยงเวยถอนหายใจ “คุณอาผมเข้าใจ สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไป ผมก็ขอบคุณคุณมากแล้ว”

เจี่ยงสงพยักหน้า และพอใจกับทัศนคติของเจี่ยงเวยมาก เมื่อพบกับอุปสรรค ไม่โกรธเคือง แต่หาสาเหตุของความล้มเหลวจากตัวเอง นี่เป็นคุณสมบัติที่ดีสำหรับคนที่จะประสบความสำเร็จ

“อยากให้ปรมาจารย์หลินรู้จักนายอีกครั้งหรือไม่? ให้เขาให้โอกาสนายอีกครั้ง”

ใบหน้าของเจี่ยงเวยมีความรู้สึกปีติยินดี “คุณอา คุณพูดจริงไหม? ผมขอได้เหรอ?”

เจี่ยงสงพยักหน้า: “ตอนนี้ฉันมีแผนแล้ว ถ้าสำเร็จ มันอาจเปลี่ยนมุมมองของปรมาจารย์หลินที่มีต่อนาย ในเวลานั้น ปรมาจารย์หลินอาจถอนคำพูดที่เคยพูดไว้”

เจี่ยงเวยดีใจมาก “คุณอา วิธีอะไร? คุณรีบบอกผมเร็วๆ! แม้ว่าผมจะต้องเสียสละชีวิต ผมก็จะลองดู!”

เจี่ยงสงเอาแผนการของตัวเอง บอกให้เจี่ยงเวยอย่างละเอียด

หลังจากที่เจี่ยงเวยได้ฟัง ก็รู้สึกมีความสุขมาก

“คุณอา เรื่องนี้ท่านวางใจมอบหมายให้ผมเลย! แม้แต่สิ่งนี้ผมยังทำไม่ดีพอ ผมก็คงไม่มีหน้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป!” เจี่ยงเวยพูดอย่างมีความมั่นใจมาก

“ตกลง นายรีบไปจัดการ! ฉันจะรีบติดต่อเจ้าหน้าที่ที่ดูแลในอำเภอจีหมิงทันที!” เจี่ยงสงพูด

“ครับ!”

หลินหยุนยืนอยู่ที่หน้าประตูคอนโดสุ่ยอ้าง หน้าประตูมีน้ำพุ และด้านหน้าเป็นทางแยกสองทาง ดูจากภายนอกสภาพแวดล้อมภายในชุมชนนั้น สวยงามมาก

หลินหยุนเดินไปที่หน้าประตูใหญ่ในชุมชนซึ่งมีห้องรักษาความปลอดภัยและพูดว่า ฉันมาหาคอนโด3 หวางตงหัวเจ้าของคอนโดA1305!”

คุณอายามในวัย50กว่าปียื่นสมุดจดให้หลินหยุน “เซ็นชื่อก่อน!”

หลินหยุนเซ็นชื่อเสร็จ จากนั้นก็เข้าไปในชุมชน

ชุมชนในปัจจุบันเพิ่งสร้างได้เพียงปีเดียว และดูใหม่กว่าในความทรงจำของหลินหยุนในชาติที่แล้ว

เมื่อเข้าไปในประตูใหญ่ พื้นดินสีเขียวทั้งสองด้านของประตูยังคงเหมือนเดิม ในชาติที่แล้วครั้งแรกที่หลินหยุนกลับมากับหวางซูเฟิน เขาจำได้ว่าที่นั่นเป็นที่สำหรับวางรถยนต์ไฟฟ้า

ได้ยินมาว่าเพื่อพื้นดินสีเขียวตรงนี้ เจ้าของชุมชนก็ระเบิดอารมณ์มาแล้ว

หลินหยุนใช้ความทรงจำเดินไปตามเส้นทาง ในระหว่างที่เดินไป และในไม่ช้า ก็มาถึงตึกที่3