บทที่ 445ค่ายกลนิรันดร์กาล

ความแข็งแกร่งของซูจื่อเหลียงอยู่ในเขตปรมาจารย์ขั้นสูงสุดแล้วเมื่อเทียบกับผู้อาวุโสเก้าสำนักอู๋จี๋จะแข็งแกร่งกว่า

การทดสอบระดับเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาแน่นอน

อย่างไรก็ตามเขาเห็นว่าหลินหยุนไม่ได้เปิดเผยความแข็งแกร่งออกมาเพียงแต่ต้านรับสิบกระบวนท่าของผู้อาวุโสเก้า

ดังนั้นซูจื่อเหลียงจึงเรียนรู้ตามนั้นโดยวางแผนจะต้านรับสิบกระบวนท่าของผู้อาวุโสเก้า

แต่น่าเสียดายผู้อาวุโสเก้าไม่ใช่คนโง่เขาค้นพบความแข็งแกร่งของซูจื่อเหลียงทันทีที่เขาเริ่มลงมือ

เขารู้ว่าระดับการฝึกฝนที่แท้จริงของซูจื่อเหลียงนั้นไม่ด้อยกว่าของเขาดังนั้นเขาใช้แค่กระบวนท่าเดียวก็ให้ซูจื่อเหลียงผ่านด่านไปได้

ซูจื่อเหลียงบังคับให้ผู้อาวุโสเก้าใช้แค่กระบวนท่าเดียวก็ยอมให้ผ่านและทำให้ทุกคนตกใจอีกครั้งทุกคนรู้ว่าซูจื่อเหลียงคือคนที่หลินหยุนพามาด้วย

เป็นผลให้หลินหยุนสูงส่งขึ้นไปอีก

คนต่อจากนี้ไปไม่ได้ทรงพลังเท่ากับหลินหยุนและซูจื่อเหลียง

มีคนขึ้นมาหลายคนติดต่อกันและไม่มีใครสามารถต้านทานผู้อาวุโสเก้าได้ถึงสามกระบวนท่า

นี่เป็นการผลัดเปลี่ยนกันขึ้นไปสู้หากผู้อาวุโสเก้าได้สะสมพลังไปเรื่อยๆฟื้นฟูความแข็งแกร่งขั้นสูงสุดไม่แน่คนเหล่านี้กระบวนท่าเดียวอาจไม่สามารถต้านทานได้

ในท้ายที่สุดมีเพียงยี่สิบกว่าคนเท่านั้นที่ผ่านด่านและในจำนวนยี่สิบกว่าคนนี้คนที่หลี่อู๋จี๋พามาก็มีถึงเจ็ดคน

จะเห็นได้ว่าตระกูลหลี่นั้นมีความสามารถยิ่งใหญ่เพียงใด

ผู้อาวุโสเก้ามองผู้ที่ไม่ผ่านด่านและพูดอย่างเย็นชา“กล้าสู้ต้องยอมรับความพ่ายแพ้คนที่ไม่ผ่านด่านก็จบลงแค่นี้!”

หลังจากพูดจบผู้อาวุโสเก้าก็หันหลังและเดินไปที่ตำหนักสี่เหลี่ยมตรงบันไดหินเพื่อปรึกษากับผู้อาวุโสอีกสามคน

นักบู๊เหล่านั้นที่ไม่ผ่านด่านแต่ละคนดูหมดอาลัยตายอยากแม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่มีใครกล้าไปก่อกวนผู้อาวุโสสำนักอู๋จี๋

หยางเฟยเย่นมองไปที่เหล่าผู้อาวุโสสำนักอู๋จี๋ซึ่งอยู่ไม่ไกลที่กำลังปรึกษาหารือกันและกระซิบบอกหลี่อู๋จี๋“พวกเขากำลังคิดแผนชั่วอะไร?”

หลี่อู๋จี๋ยิ้มเล็กน้อย“อีกสักครู่ก็จะรู้เองไม่ใช่เหรอ?อย่างไรก็ตามพวกเรามีคนเยอะขนาดนี้คนในสำนักอู๋จี๋คงไม่กล้าโกงหรอก”

โล่เสว่ฉียืนอยู่ข้างหลังหลินหยุนแต่ว่าความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่ผู้อาวุโสสำนักอู่จี๋แต่อยู่ที่หลินหยุน

ตอนนี้โล่เสว่ฉีสงบสติอารมณ์ได้ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่างเมื่อสักครู่เธอจึงรู้สึกอ่อนไหวอย่างมาก

“ทำไมเขาถึงต้องช่วยฉัน?และในนาทีสุดท้ายเขายอมสละชีวิตเพื่อช่วยฉันแล้วต้านฝ่ามือทลายทัพ!”

โล่เสว่ฉีไม่เชื่อว่านี่เป็นแค่คนที่รู้จักกันและพบกันโดยบังเอิญสามารถทำสิ่งนี้ออกมาได้เหรอ

หลินหยุนไม่ได้สังเกตเห็นความประหลาดใจของโล่เสว่ฉีที่อยู่ข้างหลังเขาความสนใจของเขาทั้งหมดมุ่งไปที่ตำหนักสี่เหลี่ยมตรงหน้าเขาและหัวใจของเขาก็สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

“ช่างคุ้นเคยเหลือเกินหลังจากผ่านไปแปดร้อยปีในที่สุดก็รู้สึกถึงออร่าที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง!”

“นั่นคุณใช่ไหม?เย่เยว่!”

ในสมองของหลินหยุนเสื้อคลุมสีขาวนวลบริสุทธิ์ผุดผ่องนางฟ้าที่บริสุทธิ์ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

แม้จะเป็นเพียงเสื้อคลุมสีขาวนวลแต่เธอก็สามารถสวมใส่ในสไตล์ที่แตกต่างออกไปซึ่งดีกว่าผลงานทุกชิ้นของปารีสแฟชั่นวีคในระดับอาจารย์ยอดฝีมือ

เธอมีคิ้วที่สวยงามรูปหน้าที่ละเอียดอ่อนและทั่วตัวของเธอเหมือนตุ๊กตาที่แกะสลักจากหยกสีชมพูโดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นเปล่งประกายและท่าทางโบยบินราวกับว่าเวลาพูดทำให้ผู้คนไม่มีวันลืมเลือน

เธอเป็นนางฟ้าที่อ่อนโยนที่สุดในโลกเป็นนางฟ้าที่ศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ที่สุดเป็นเหมือนดอกบัวสีขาวที่เบ่งบานในนรก

“นี่คือค่ายกลนิรันดร์กาลที่เย่เยว่สร้างขึ้น!”

“พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวราตรีนิรันดร์กาลคุณบอกว่ามันหมายถึงความไม่สมบูรณ์แบบเป็นสัญลักษณ์ของความงามดังนั้นจึงเรียกว่าค่ายกลนิรันดร์กาล!”

ถึงเวลานี้ในที่สุดหลินหยุนก็แน่ใจว่าเย่เยว่ได้เกิดใหม่อีกครั้งเหมือนกับเขาและมายังโลกนี้