บทที่ 469 ทำศึกใหญ่กับเจ้าสำนักมนตร์ดำ

มองไปยังพลังหมัดของหลินหยุนที่เชื่องช้า พระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำทั้งตกใจและโกรธแค้น: “น่าเกลียดเสียจริง ช่วงจังหวะโจมตีได้ถูกล็อคเป้าเอาไว้แล้ว ไม่มีทางที่จะหลบหนีไปได้! ”

“ทำได้เพียงตั้งรับอย่างซึ่งหน้า! ”

“ไอ้ผู้เฒ่าที่สมควรตาย ยังจะมัวดูเหตุการณ์อยู่อีกเหรอ! ”

“ลุยเต็มที่! ”

บนฝ่ามือสองข้างของพระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำ ปรากฏเปลวไฟสีเขียวพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งได้แสดงวิชากู่อีกครั้ง

“อ่า! ”

เขาตะโกนร้องเสียงดัง พยายามสุดกำลังความสามารถ พลังหมัดที่ปล่อยออกไปหาหลินหยุน ได้พุ่งชกเข้าไปอย่างเต็มที่

เปรี้ยะ!

ภายในตำหนักได้ยินเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน ร่างกายของพระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำราวกับว่าวที่เส้นด้ายชักขาด หลุดลอยออกไป กระทบเข้าอย่างแรงกับกำแพงที่แข็งของตำหนัก และก็ร่วงตกลงมากระแทกกับพื้นอย่างแรง

“เอ่อ! ”

พระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำอ้าปากอาเจียนเป็นเลือดออกมา ซึ่งเลือดก็กลายเป็นสีเขียว

หลินหยุนมองดูเล็กน้อย ไม่มีอะไรที่เกินความคาดหมาย และพูดขึ้นว่า: “ใช้ร่างกายเลี้ยงแมลงร้าย จุดจบก็คือตนเองก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งแมลงร้าย โดยที่นายปกปิดตัวเองอยู่ในชุดคลุมตลอดทั้งวัน ก็เพราะอับอายที่จะเปิดเผยใบหน้าของตนที่แท้จริงล่ะสิ! ”

พระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำเหมือนกับรู้ว่าตนเองจะต้องตาย จึงได้ใช้มือดึงชุดคลุมสีดำออก ปรากฏให้เห็นใบหน้าที่แทบจะเป็นโครงกระดูก โดยใบหน้านั้นไม่มีเลือดมีเนื้อ มีเพียงแค่แสงเรืองรองสีเขียวเคลื่อนไหวไปมา

นั่นไม่ใช่แสง แต่เป็นหนอนกู่ ร่างกายของเขาเป็นไปตามที่หลินหยุนพูดไว้ ได้ผสมรวมตัวกันกับหนอนกู่เป็นหนึ่งเดียวแล้ว

“นายพูดได้ถูกต้อง ข้าทำไปเพื่อที่จะยกระดับการฝึกฝน จึงได้ฝึกฝนวิชาต้องห้าม ทำให้ตนเองกลายเป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งแมลงร้าย แต่ นายคิดว่าข้าต้องการจะเป็นแบบนี้เหรอ? ”

“ถ้าหากไม่ทำแบบนี้ ข้าก็คงจะถูกฆ่าตายไปตั้งแต่ในการแข่งขันแล้ว แม้แต่กระดูกก็คงจะไม่เหลือ ที่ข้าสามารถเอาชนะในการคัดเลือกพระบุตรศักดิ์สิทธิ์ได้ จนกลายเป็นพระบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ นั้น ก็จำเป็นที่จะต้องยอมเสียสละเพื่อแลกตอบแทนกับสิ่งที่ต้องการ! ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า......”

ขณะที่พูดไปพูดมา เขาก็ได้หัวเราะขึ้นเสียงดังอย่างกะทันหัน เสียงหัวเราะเศร้าสลด และยังมีความวังเวงที่ไม่อาจจะพูดออกมาได้

หลินหยุนสีหน้าท่าทางไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก น้ำเสียงก็ยังคงเฉยชา: “ดังนั้น สำนักมนตร์ดำก็ไม่สมควรที่จะดำรงอยู่ต่อไป”

พูดจบ หลินหยุนก็เดินก้าวเข้าไปหาพระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำ

ทันใดนั้น สายลมแผ่วเบาก็พัดโชยผ่านตำหนัก เปลวไฟที่อยู่ในกระถางไฟเพื่อให้แสงสว่างทั้งสองแถวก็ไหวเอนไปตามสายลม

ตำหนักแห่งนี้ไม่มีหน้าต่าง แน่นหนาไม่มีลมพัดผ่าน ต่อให้เป็นเพียงแค่ลมเบา ๆ ก็ไม่อาจจะมีได้

หลินหยุนหยุดฝีเท้าลงทันที มองไปยังพื้นที่ว่างด้านหน้าของพระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำ และพูดขึ้นว่า: “ในที่สุดนายก็ยอมปรากฏตัวออกมาแล้ว”

คนหนึ่งคน ค่อย ๆ ผุดออกมาจากใต้พื้นดิน เป็นชายชราที่ไว้หนวดเครายาว อยู่ในชุดคลุมยาวสีดำ

“ไอ้หนุ่มน้อย นายน่ะเหรอที่คิดจะกำจัดทำลายสำนักมนตร์ดำของข้า? ”

หลินหยุนมองไปยังชายชราผู้นั้น ที่มีรูปร่างเล็กเตี้ย มีความสูงเพียงแค่หนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตร ซึ่งมองดูแล้วก็เหมือนกับคนแคระ

“ที่แท้นี่ก็คือเจ้าสำนักมนตร์ดำนี่เอง” ใบหน้าของหลินหยุนเผยรอยยิ้มที่เย็นชาและเหยียดหยาม

เจ้าสำนักมนตร์ดำสีหน้าเปลี่ยนไปทันที และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่โกรธแค้น: “ไอ้หนุ่มน้อย นายกล้าที่จะดูหมิ่นข้า! ”

พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นไปทางหลินหยุน แล้วก็โปรยผงสีแดงออกมาหนึ่งกำมือ

ผงสีแดงเหล่านั้นไม่ได้เปื้อนติดร่างกายของหลินหยุนเลยแม้แต่น้อย พัดลอยไปมา จนสุดท้ายก็ ตกลงสู่พื้นทั้งหมด

“นี่คือ ชี่ทิพย์ป้องกันกาย! ” เจ้าสำนักมนตร์ดำอุทานขึ้น และสายตาที่จ้องมองไปยังหลินหยุนนั้น แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังมากขึ้น

“ไอ้หนุ่มน้อย ข้ายอมรับว่าพลังความสามารถของนายไม่เลวเลยทีเดียว แต่ว่านายไม่ควรที่จะมาที่นี่จริง ๆ”

“ที่นี่คืออาณาเขตสำนักมนตร์ดำของข้า นายมาที่นี่ก็จะต้องตายสถานเดียวเท่านั้น”

“ตอนนี้ข้าให้โอกาสนายครั้งหนึ่ง ถ้าหากนายเต็มใจที่จะยอมศิโรราบต่อข้า เป็นหมารับใช้ข้า ข้าก็จะไว้ชีวิตนาย”

เจ้าสำนักมนตร์ดำพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่เกรงกลัว

“เหอะเหอะ ไอ้ผู้เฒ่า อย่ามาฝันไปเลย ท่านเอาชนะเขาให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดดีกว่า! ” พระบุตรศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ดำพูดเยาะเย้ยอยู่ด้านหลัง

เจ้าสำนักมนตร์ดำเงยหน้าหัวเราะเสียงดังและพูดว่า: “ข้าพูดไว้แล้วว่า ที่นี่คือสำนักมนตร์ดำ ข้าก็เป็นเจ้าสำนัก ข้าก็คือเทพของที่นี่! ”

“ยอมศิโรราบใต้ฝ่าเท้าของข้า มิเช่นนั้น จะต้องตายสถานเดียว! ”

พูดจบ ร่างกายของเจ้าสำนักมนตร์ดำก็แวบหายไปอย่างน่าประหลาดในทันที

จากนั้น เสียงหัวเราะของเขาก็ดังกังวานอยู่ในตำหนัก: “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......ข้าได้พูดเอาไว้แล้ว ที่นี่ข้าก็คือเทพ ถ้าหากไม่ยอมศิโรราบต่อข้า นายก็จะต้องตายสถานเดียว! ”