บทที่ 471 กาลเวลา

หลินหยุนเป็นเหมือนเรือใบแบนที่แล่นไปในทะเลภายใต้พายุที่รุนแรง และอาจมีอันตรายและพลิกคว่ำได้ทุกเมื่อ

“วิญญาณท่านหนึ่งของแดนฝึกพลังนั้น มันต้องงดงามกว่ามนุษย์โง่ๆพวกนั้นอย่างแน่นอน!”

“เจี๋ยเจี๋ย(เสียงหัวเราะแปลกๆ)……”

เทพมารยิ้มอย่างมีชัย และทั้งตำหนักสั่นสะท้านไปด้วยเสียงหัวเราะ

หลินหยุนพูดอย่างเฉยเมย “เพียงแค่ดวงจิตเทพเซียนชั้นดิน ยังกล้าที่จะเย่อหยิ่งต่อหน้ากษัตริย์!”

“วันนี้ฉันจะดับดวงจิตเทพของแก”

ออร่าประหลาดแผ่ออกมาจากร่างกายหลินหยุน ออร่านั้นอ้างว้างเศร้าหมอง ประวัติศาสตร์ที่ผ่านมายาวนาน เหมือนพลิกดูหนังสืออารยธรรมประเทศจีนประวัติศาสตร์ที่ทุกข์ยากลำบากเมื่อห้าพันปีที่แล้ว เหมือนยืนอยู่ในแม่น้ำสายยาวแห่งประวัติศาสตร์ ดูการเปลี่ยนราชวงศ์ การเปลี่ยนแปลงและความผันผวนของชีวิต

ผมของหลินหยุนเปลี่ยนเป็นสีขาวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และดูเหมือนกระบวนท่าที่เขาแสดงออกมากำลังทำลายความเป็นวัยหนุ่มและอายุขัยของเขา

เทพมารรู้สึกได้ถึงอันตราย แต่ในขณะที่ลูกธนูอยู่บนคันธนู ไม่ยิงไม่ได้แล้ว เขาทำได้แค่มุ่งไปทางหลินหยุนและคว้าหลินหยุนไว้อย่างสุดความสามารถ”

“กาลเวลา!”

มีเสียงที่เงียบเหงาและว่างเปล่า ซึ่งทำให้ผู้คนถอนหายใจกับการดำเนินชีวิตที่ผ่าน และเสียงของชีวิตวัยเยาว์ที่สั้นนัก เปล่งออกมาจากปากของหลินหยุนอย่างเรียบง่าย

ทันใดนั้น ทั่วทั้งฟ้าดินก็ดูเงียบสงัด

ทุกอย่างในตำหนัก อยู่ในสถานการณ์หยุดนิ่ง แม้แต่เปลวไฟในเตาอั้งโล่ที่ใช้สำหรับให้แสงสว่าง ก็ดับลง

รวมถึงการโจมตีอันทรงพลังที่มีระยะห่างจากหลินหยุนเพียงสามเมตร ยังมีเงาร่างของเทพมาร

“นี่คือวิชาอะไร? สามารถหยุดพลังทิพย์ฟ้าดินได้!”

เทพมารแสดงใบหน้าที่น่าเกลียด แสดงท่าทางสยดสยอง มองไปที่หลินหยุน และพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มขรึม “ไม่ใช่ คุณไม่ใช่ผู้ฝึกแดนฝึกพลัง วิชาแบบนี้แม้ว่าร่างกายของฉันจะอยู่ที่นี่ ก็ไม่สามารถต้านทานได้!”

“คุณเป็นใครกันแน่?”

แม้ว่าเทพมารจะขยับไม่ได้ แต่ก็ยังพูดได้

หลินหยุนผมหงอกเต็มหัว และค่อยๆก้าวเท้า เขาเดินอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวก็เหมือนเดินบนก้อนเมฆ ทุกย่างก้าว ต้องหยุดหลายวินาที ราวกับกังวลว่าจะหล่นลงไป

ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะมีดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และดวงดาวหมุนรอบๆ เผยให้เห็นความทุกข์ยากลำบากที่อธิบายไม่ถูก ดังเช่นประตูแห่งเวลา ซึ่งทำให้ผู้คนหลงระเริง

“ฉันบอกแล้ว คุณไม่ควรมาที่นี่”

เมื่อเขาเดินไปข้างกายเทพมาร หลินหยุนพูดเบาๆ น้ำเสียงไม่แยแส

มือของเขาค่อยๆกดลงไปที่หัวใจของเทพมาร

ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเทพมารหายไป มองไปที่หลินหยุน แล้วถามอย่างใจเย็น “สามารถบอกฉันได้ไหมว่านี่คือวิชาอะไร?”

หลินหยุนพูดอย่างเฉยเมย “คุณอยู่ในแดนจิตปฐม แม้แต่อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ก็ไม่เคยฝึกฝนเหรอ?”

“เวลามีค่ายิ่งกว่าทอง แม้แต่ทองก็ซื้อเวลาที่ผ่านไปไม่ได้”

“เมื่อกาลเวลาถูกปกคลุม ทุกสิ่งกลับคืนสู่ที่เดิม”

มือที่กดลงบนหัวใจของเทพมาร ค่อยๆออกแรงเล็กน้อย เงาร่างดวงจิตเทพของเทพมาร ค่อยๆโปร่งใส แล้วหายไปจนหมดสิ้น

ทุกอย่างกลับมาสภาพเดิม และเปลวไฟในเตาอั้งโล่ก็พุ่งขึ้นอีกครั้ง

ใบหน้าของหลินหยุนซีดเซียว และค่อยๆเดินไปยังที่เจ้าสำนักสำนักมนตร์ดำหายตัวไป และหยิบแท่งไม้ที่ถูกไฟเผาไหม้จนเป็นสีดำขึ้นมา

ค่อยๆเคลื่อนไหว เถ้าถ่านที่ลอยอยู่ด้านนอกค่อยๆหล่นลงเบาๆ เผยให้เห็นร่างที่เขียวขจีซึ่งเป็นร่างที่แท้จริง

“การใช้อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์กาลเวลา มันเกือบจะใช้พลังทิพย์ในร่างกายจนหมด ภูตป่าพรสวรรค์นี้ พอดีสามารถช่วยฉันฟื้นฟูการฝึกฝน และก็ยังสามารถฝึกฝนร่างภูติป่าได้ด้วย”

“โชคดีที่นี่เป็นเพียงดวงจิตเทพเซียนชั้นดินท่านหนึ่ง หากเป็นดวงจิตเทพเซียนชั้นฟ้า แม้ว่าจะใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปฏิหาริย์ทั้งหมด ก็ไม่สามารถทำให้สั่นคลอนได้”

“ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งนั้นห่างกันเกินไป ไม่มีเทคนิคใดที่สามารถชดเชยได้”