บทที่ 477 ภูเขาไม่ใช่ภูเขา และน้ำไม่ใช่น้ำ

แม้ว่าควีนจินจะไม่ใช่สมาชิกคนหนึ่งในโลกบู๊โดยตรง แต่เธอก็เข้าใจความหมายของการฝึกคู่นี้

ใบหน้าใต้ผ้าคลุมของควีนจินแดงขึ้น จ้องไปที่อาจารย์อาและตะโกนอย่างโกรธเคือง “คุณนี่มันเป็นเศษสวะในโลกบู๊จริงๆ!”

ด้วยสถานะของควีนจินในโลกมนุษย์ ไม่เคยมีใครที่ไม่เคารพเธอ

อาจารย์อากล้าที่จะดูหมิ่นเธอ ควีนจินจะทนได้อย่างไร?

“ถ้าคุณพูดเช่นนี้แสดงว่าปฏิเสธกันใช่ไหม” อาจารย์อาดูไม่แยแส ราวกับว่าการที่เขาชอบควีนจิน นั่นเป็นเกียรติของควีนจินมากแล้ว

“หยุดพูดไร้สาระเสียที ถ้าต้องการแย่งชิงน้ำแห่งชีวิต ต้องผ่านด่านฉันก่อน!” ควีนจินสะบัดมือ และออร่าอันทรงพลังที่เต็มไปด้วยความโกรธก็ระเบิดออกมา มีพลังที่ยิ่งใหญ่

“คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ไม่ต้องต่อต้านเชื่อฟังดีๆ ฉันไม่อยากทำร้ายคุณ!”

อาจารย์อาพูดอย่างดูถูก ก้าวออกไป และคว้าตัวควีนจินโดยตรง

“ฮึ่ม!” ควีนจินพูดอย่างเย็นชา ร่างที่สง่างามของเธอกระโดดขึ้นสูง และต่อยหมัดกลางอากาศไปทางอาจารย์อา

ฝ่ามือลมแรงมีเสียงหวีดหวิว ความเร็วนั้นเร็วมาก ไม่ควรมองข้าม

อาจารย์อาทำสีหน้าไม่แยแส รอถึงควีนจินต่อยหมัดออกมา เขาก็เอื้อมมือออกไปและคว้าข้อมือขาวนาลของควีนจิน

“ผิวพรรณใช้ได้ ควรค่าแก่การฝึกคู่กับฉัน!” อาจารย์อามองควีนจินแล้วครุ่นคิด ราวกับว่าเขากำลังดูสินค้าชิ้นหนึ่ง ทำให้ควีนจินรู้สึกอับอายและขุ่นเคือง

ไอ้เศษสะ ฝันไปเถอะ!” ควีนจินตะโกน และใช้พละกำลังทั้งหมด ถึงจะหลุดพ้นจากการควบคุมของอาจารย์อา

เพียงแต่ว่า ข้อมือของเธอได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการจับของอาจารย์อา

ควีนจินตกใจ “ถึงแม้คนๆนี้จะพูดจาไร้สาระ แต่พลังของเขาก็ไม่ควรมองข้าม!”

“ปรมาจารย์หลิน ถ้าคุณยังไม่รีบกลับมา ฉันเกรงว่าจะต้านรับไม่ไหวแล้ว”

อาจารย์อามองไปที่ควีนจินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “คาดไม่ถึงจริงๆ คุณสามารถหลุดพ้นจากการควบคุมของฉันได้ ดูเหมือนว่าการฝึกฝนของคุณไม่ธรรมดาจริงๆ”

อาจารย์อายิ้มอย่างมีเลศนัย “จู่ๆ ฉันก็เริ่มสนใจคุณมากขึ้น”

“ไปตายซะ!” ควีนจินโกรธมาก จนไม่อยากฟังเขาพูดมากกว่านี้ ใช้วิชาที่ฝึกฝนมาทั้งหมด แล้วโจมตีอีกครั้ง

อาจารย์อาพยักหน้าอย่างชื่นชม “ไม่เลว แม้ว่าจะเพิ่งเข้าสู่ขั้นสูงสุด แต่ความแข็งแกร่งนี้สามารถเทียบได้กับแดนปรมาจารย์ระดับใหญ่บางคน”

“ลูกศิษย์ทั้งสองคนของฉันพ่ายแพ้ให้กับคุณ มันก็สมควรแล้ว!”

“แต่ด้วยความแข็งแกร่งแบบนี้ อยากเอาชนะฉัน มันยังห่างไกลเกินไป”

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของควีนจิน อาจารย์อาไม่ได้หลบหลีก แต่ยังตอบโต้ไปด้วยหมัด

ตูม!

ลมหมัดอันทรงพลังออกมา สะเทือนจนควีนจินปลิวกลับไป แม้แต่ผ้าคลุมก็ยังถูกลมแรงนั้นพัดจนปลิวออกไป เผยให้เห็นใบหน้าอันสวยงามและมีเสน่ห์

“เจ้านาย!” หยุนเยว่อุทานอย่างตกตะลึง และรีบวิ่งไปหาควีนจิน พยุงเธอขึ้นมา

“ฉันไม่เป็นไร” ควีนจินพูด

อาจารย์อามองไปที่ใบหน้าซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แต่ก็ยังสวยงาม ในดวงตาราวกับมีเปลวไฟอันเร่าร้อนพุ่งออกมา

“ไม่คาดคิด คุณจะสวยงามขนาดนี้!”

“ฉันต้องการเธอแน่!”

อาจารย์อาหัวเราะอย่างตื่นเต้น เขาเคลื่อนร่างกาย แล้วไปจับควีนจินไว้

“เจ้านาย ระวัง!” หยุนเยว่อุทาน ก้าวไปข้างหน้าเพื่อไปรับหมัดนี้แทนควีนจิน

แต่เธอถูกควีนจินผลักออกไปก่อน “อย่าทำเรื่องโง่ๆ เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”

คราวนี้ ควีนจินหลบไม่ทัน ถูกอาจารย์อาจับตัวไว้ และกดจุดชีพจรการบำเพ็ญของเธอไว้

“เจ้านาย!”

“คุณท่านจิน!”

หยุนเยว่กับเฟิงเหมียนและเจี่ยงสง ร้องอุทาน

ควีนจินจ้องมองพวกเขา “ไม่ต้องสนใจฉัน รอปรมาจารย์หลินกลับมา!”

กงซิวซ่างหัวเราะเยาะและพูดว่า “ความตายกำลังมาถึง คุณยังคิดว่าปรมาจารย์หลินจะกลับมาช่วยคุณ! น่าเสียดาย ตอนนี้เขาได้ตกนรกชั้นที่สิบแปดไปแล้ว”