บทที่ 480 วิกฤตของทะเลสาบเยว่หยา

หงซานเหอพูดอย่างกังวล “ประธานาธิบดีจีน ถ้าพวกเราไม่สนใจ สำนักเจ็ดดาวจะต้องครอบครองทะเลสาบเยว่หยาของไอ้หนุ่มคนนั้นอย่างแน่นอน”

ประธานาธิบดีจีนยิ้มและพูดว่า “ท่านหง ในโลกบู๊มีสำนักมากมาย ยังมีตระกูลโลกบู๊หลายสิบตระกูล และผู้ฝึกฝนจำนวนนับไม่ถ้วน คนไหนที่ไม่สร้างปัญหา?”

“ถึงแม้หลินหยุนจะไม่ใช่คนของโลกบู๊ แต่เขาก็เป็นนักบู๊ การต่อสู้ระหว่างพวกเขา เป็นเรื่องภายในโลกบู๊ นายเพียงแต่ส่งสมาชิกของทีมมังกรไปจับตามองพวกเขาเท่านั้น ไม่ให้พวกเขารบกวนประชาชนก็พอ”

หงซานเหอรู้สึกไม่เข้าใจ และถามด้วยความสงสัย “ฟังน้ำเสียงของประธานาธิบดีจีน เรื่องนี้คุณไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวใช่ไหม?”

“นี่มันไม่เหมือนสไตล์การทำงานของคุณเลย? ปกติคุณจะเข้าข้างไอ้หนุ่มคนนั้นตลอดไม่ใช่เหรอ?”

ประธานาธิบดีจีนหุบยิ้มทันที และพูดเบาๆว่า “ท่านหง ระวังคำพูด!”

ใบหน้าของหงซานเหอดูเคร่งขรึม โค้งคำนับและพูดว่า “ประธานาธิบดีจีนให้อภัยผม ผมล้ำเส้นเกินไป!”

ประธานาธิบดีจีนมองออกไปนอกหน้าต่าง และพูดเบาๆ “เมื่อวานหวางจิงหลงได้มาทักทายฉันแล้ว เขาพูดอย่างชัดเจนมาก หากพวกเราต้องการแทรกแซงการต่อสู้ระหว่างสำนักเจ็ดดาวกับปรมาจารย์หลิน นั่นคือการฝ่าฝืนข้อตกลง”

หงซานเหอเลิกคิ้ว และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “แล้วไงต่อ? ผู้อาวุโสใหญ่ของพวกเราพูดอะไรต่อ?”

ประธานาธิบดีจีนพูดเสียงเบา “ไม่ได้พูดอะไร แค่เหลือบมองมาที่ฉัน จากนั้นก็จากไป”

หงซานเหอพูดอย่างเย็นชา “ความหมายของเขาคือต้องการเตือนท่าน ผลที่จะตามมาต้องรับผิดชอบเองหรือเปล่า?”

“หวางจิงหลงนี่มีอำนาจล้นเหลือ!”

ประธานาธิบดีจีนยิ้ม และพูดว่า “ในฐานะหัวหน้าผู้อาวุโสใหญ่ เขามีสิทธิ์ที่จะพูดสิ่งเหล่านี้”

“เรื่องนี้พวกเราไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว บอกสมาชิกของทีมมังกร ให้จับตามองพวกเขาก็พอ ที่เหลือปล่อยให้พวกเขาแก้ไขกันเอง!”

หงซานเหอพูด “ได้ครับ!”

หนานเจียง สำนักงานสำนักมนตร์ดำ

ในบ้านหลังหนึ่ง หลินหยุนซึ่งนั่งขัดตะหมาดอยู่บนพื้น ค่อยๆลืมตาขึ้น และแสงสีเขียวสองเส้นส่องประกายเล็กน้อยในดวงตาของเขา

ภูตป่าพรสวรรค์ที่ลอยออกมาครึ่งตัวปรากฏอยู่ตรงหน้า ในที่สุดก็ดูดซับจนสำเร็จ และผิวที่เปิดเผยออกมาของหลินหยุน ก็เป็นสีเขียวเล็กน้อยเช่นกัน

“สุดภูตป่าพรสวรรค์ได้เพียงพอ ความสามารถในการรักษาตัวเองและความสามารถในการต่อต้านการโจมตี ได้เพิ่มมากขึ้น กระสุนธรรมดาคงทำร้ายฉันไม่ได้แล้ว”

“ระยะแด่เทพเจ้าช่วงกลางก็มั่นคงแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ภูตไฟพรสวรรค์ไม่เช่นนั้นพลังงานซับซ้อนที่ฉันดูดซับมาจากจุดศูนย์รวมในวังเทพจันทราฉันสามารถชำระล้างจนหมด”

“ฉันจะดูซิว่าสำนักมนตร์ดำนี้มีสมบัติอะไร”

หลินหยุนเริ่มค้นหาในสำนักงานของสำนักมนตร์ดำ

ครั้งนี้ มันเป็นผลกำไรมหาศาลจริงๆ

หนอนกู่ ยาวิเศษ หยกทิพย์ และหนังสือที่หายากต่างๆ วางเต็มบ้าน

หนอนกู่เหล่านั้นหลินหยุนทำลายมันด้วยไฟ ซึ่งจะได้ไม่ไปทำร้ายคน

หนังสือเหล่านั้น ในสายตาหลินหยุนเป็นเหมือนเศษขยะ แต่หลินหยุนยังไม่ได้ทำลาย โม่หยู่เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักมนตร์ขาวไม่ใช่หรือ? หนังสือพวกนี้เหลือไว้ให้เธอได้

ยาวิเศษและหยกทิพย์ ส่วนใหญ่หลินหยุนเก็บใส่ในแหวนเก็บของ

ซึ่งในนี้ยังรวมถึงหญ้ามังกรเทียนที่หายาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีสำหรับการกลั่นยาทอง และเป็นยาหลักสำหรับการกลั่นยามังกรเทียน

สิ่งนี้แม้แต่ในโลกเซียนก็หายาก คิดไม่ถึงว่าสำนักมนตร์ดำจะเก็บรวบรวมได้หนึ่งเม็ด เพียงแต่ คาดว่าพวกเขาคงไม่รู้วิธีใช้มัน

นอกจากหญ้ามังกรเทียนแล้ว ยังมียาวิเศษอื่นๆ สามารถกลั่นเป็นโอสถ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับใช้ฉุกเฉิน

ท้ายที่สุด หลินหยุนก็เปิดกล่องไม้สีม่วงที่สวยงาม

กล่องนี้ถูกวางไว้หลังหิ้ง และเก็บซ่อนไว้ลับๆ ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของสำนักมนตร์ดำ

หลินหยุนเปิดกล่อง ไม่มีกลไกใดๆ ข้างในมีแผนที่สีเหลือง

หลินหยุนหยิบแผนที่นั้นออกมา กางออกแล้ววางบนโต๊ะ

เมื่อเห็นแผนที่นั้น หลินหยุนตกใจ

แผนที่นี้ ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคย

ในภาพมีภาพเป็นสีขาวดำวาดไว้ชัดเจน มีก้อนเมฆเป็นชั้นๆอยู่ด้านล่าง เหนือเมฆมีภูเขาสูงตระหง่าน บนยอดภูเขาวาดกระบี่เล็กเล่มหนึ่ง

แผนที่นี้มีความคล้ายคลึงกับแผนที่ที่หลินหยุนได้มาจากวังเทพจันทรา