บทที่ 497 เพื่อนร่วมสถาบันแห่งหลินโจว

หยางหยิงพูดแนะนำให้กับหลันโร่หลินอย่างเป็นทางการ ： “คนนี้คือหลินหยุน เพื่อนของฉันเองเป็นนักเรียนของสถาบันภาพยนตร์และโทรทัศน์หลินโจว”

“ส่วนคนนี้ก็คือหลันโร่หลิน รองประธานสาวสวยของบริษัทหวนตี้”

“จากนี้ก็ขอฝากตัวด้วย”

เมื่อพูดจบ หยางหยิงก็กะพริบตาใส่หลินหยุน

ตอนนี้ความสนใจของหลันโร่หลินพุ่งตรงไปยังร่างของหลินหยุนตลอดเวลา และเมื่อได้ยินหยางหยิงพูดว่าขอฝากตัวด้วย เธอจึงรีบพูดเสริมขึ้นมาทันที： “เพื่อนของหยางหยิง ก็เป็นเหมือนกับเพื่อนของฉัน หลังจากนี้ถ้าเกิดว่าต้องการอะไร สามารถมาหาพี่สาวคนนี้ได้เลย”

หยางหยิงยิ้มรับ โดยไม่ได้ขัดอะไร

สายตาของหลินหยุนประกายท่าทีแปลกประหลาดออกมา หลันโร่หลินเป็นรองประธานของบริษัทหวนตี้ ส่วนเขาเป็นเจ้าของหัวหยา กรุ๊ป

ซึ่งบอกได้อีกนัยว่าในความเป็นจริงหลันโร่หลินจะต้องเป็นลูกน้องของเขานั่นเอง

ทว่าตอนนี้ ลูกน้องของเขากลับจะเปลี่ยนบทบาทมาทำหน้าที่เป็นพี่สาว คอยดูแลเขาที่เป็นเจ้านายใหญ่คนนี้

“อย่างนั้นก็ต้องขอบคุณพี่หลันแล้วครับ” หลินหยุนหันไปมองใบหน้าที่เป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์ของหลันโร่หลิน ยิ้มออกมาด้วยความจริงใจ

หลันโร่หลินไม่ได้มีความดูถูกเพียงเพราะหลินหยุนเป็นเพียงแค่นักเรียนคนหนึ่ง แต่ในทางกลับกัน เธอกลับรู้สึกได้ว่าบนตัวของหลินหยุนนั้นมีออร่าความมั่นใจปรากฏออกมา

ซึ่งเป็นออร่าที่เหมือนกับชายวัยกลางคนที่ผ่านสมรภูมิชีวิตมากมาย หรือคนที่สั่งสมประสบการณ์มากอย่างยาวนานถึงจะมีได้อย่างนั้นเลย

โดยตามสัญชาตญาณแล้ว หลันโร่หลินนั้นต้องการที่จะผูกมิตรกับหลินหยุน

“ฉันชอบวัยรุ่นที่เป็นเหมือนกับคุณเอามากๆ ถ้าเกิดว่ามีโอกาส หวังว่าพวกเราคงจะได้ร่วมงานกัน”

เมื่อพูดจบ เธอก็หยิบเอานามบัตรออกมาจากกระเป๋าสีแดง แล้วยื่นให้กับหลินหยุนด้วยมือทั้งสอง ： “นี่คือนามบัตรของฉันเอง วันข้างหน้าถ้าหากว่าอยากหางาน ก็อย่าลืมโทรมาแล้วกัน”

สำหรับหลินหยุนแล้วเขานั้นมีความชื่นชมในตัวหลันโร่หลินเช่นกัน เธอดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงประเภทที่มีความแข็งแกร่ง แต่กลับเป็นคนที่ไม่ขาดความอ่อนโยน เมื่อดูจากสายตาของเธอแล้ว หลินหยุนสามารถมองเห็นความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาช่วงวัยรุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในนั้น

หลินหยุนรับเอานามบัตรมาพร้อมตอบกลับ： “แน่นอนอยู่แล้วครับ”

“จริงด้วย หลินหยุน คุณเองก็คงจะแอบมาที่นี่เพื่อดูงานรวมกิจการของบริษัทหวนตี้กับบริษัทเกนเนอร์สินะ ？” หลันโร่หลินถาม

“ก็ไม่เชิงครับ！” หลินหยุนตอบกลับ

ก่อนหน้านี้ เขายังไม่ได้ตัดสินใจแน่ชัดว่าจะไปดูงานรวมกิจการนั้นหรือไม่ แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินสิ่งที่หยางหยิงพูดแล้ว ในเมื่อเติ้งเจียหลุนอยู่ในงาน อย่างนั้นแสดงว่าเจ้าบ้านตระกูลเติ้งก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วยแน่นอน

และแบบนี้เขาไม่จำเป็นต้องไปที่บ้านตระกูลเติ้งแล้ว รอให้งานฉลองรวมกิจการสิ้นสุดลง ก็ไปหาตระกูลเติ้งแล้วแก้ไขปัญหาก็พอแล้ว

ดังนั้น งานฉลองรวมกิจการครั้งนี้ เขาจะต้องไป

“ฉันเองก็จะไปที่งานฉลองรวมกิจการเหมือนกัน แต่ว่าถึงตอนนั้นฉันอาจจะยุ่งๆ หน่อย ถ้าเกิดว่าเจอปัญหาอะไร ก็อย่าลืมโทรหาฉันแล้วกันนะ” หลันโร่หลินพูดอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าหลันโร่หลินและหลินหยุนสามารถพูดคุยถูกคอกันแบบนี้ หยางหยิงก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

เพราะทั้งหลันโร่หลินและหลินหยุนทั้งสองต่างก็เป็นคนทะนงตน ตัวเธอจึงมีความกังวลว่าทั้งสองจะเข้ากันได้ยาก แต่คิดไม่ถึงว่าทั้งสองจะพูดคุยกันได้ดีกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่า

และเมื่อมีหลินหยุนผู้เป็นเจ้าของหัวหยา กรุ๊ปเป็นที่คุ้มกันแล้ว จากนี้หลันโร่หลินก็จะสามารถอยู่ในบริษัทได้ โดยไม่น่าจะมีใครมารังแกได้อีกแล้ว

ซึ่งหยางหยิงก็นับว่าได้ตัดภาระในใจไปได้อีกหนึ่งเรื่อง

หลังจากนั้นทั้งสามก็พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไป

เดิมทีหยางหยิงอยากจะให้หลันโร่หลินเข้าไปในงานพร้อมกับหลินหยุน แต่เนื่องด้วยหลันโร่หลินต้องร่วมมือกับทางบริษัท จึงไม่มีทางที่จะไปพร้อมกับหลินหยุนได้ และต้องเข้างานไปก่อน

หลินหยุนได้ไถ่ถามเรื่องสถานที่จัดงานฉลองรวมกิจการ จากนั้นจึงหาโรงแรมที่อยู่บริเวณใกล้แถวนั้น เฝ้ารอการเริ่มงานในวันพรุ่งนี้

ในวันถัดมา หลังจากที่หลินหยุนฝึกบำเพ็ญตนมาตลอดทั้งคืน ตอนนี้เขาก็มีความกระปรี้กระเปร่าอย่างมาก จากนั้นเขาก็เรียกรถแท็กซี่เดินทางไปยัง บริษัทTS ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานล่วงหน้าเวลา

บริเวณหน้าประตูของบริษัทTS มีรถหรูมากมายเรียงราย แม้ที่จอดรถใต้ดินเองก็มีรถจอดเต็มไปหมด

ทั้งมาตรการรักษาความปลอดภัยก็มีความหนาแน่นยิ่งกว่าปกติ เพียงแค่บริเวณรอบประตูใหญ่ ก็มี รปภ.ยืนคุ้มกันมากกว่าสิบคนแล้ว

หลินหยุนคอยมองดูชายสวมสูทในมาดผู้บริหารที่ประสบความสำเร็จ เดินเข้าไปด้านในอย่างผ่าเผยพร้อมกับหญิงสาวสวยคู่กาย

แต่เมื่อเดินไปถึงประตู ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแสดงบัตรเชิญออกมา

ซึ่งเมื่อวานนี้ทั้งหยางหยิงและหลันโร่หลินไม่มีใครพูดถึงเรื่องบัตรเชิญนี้เลย

ทางด้านหยางหยิงคิดว่าหลินหยุนเป็นถึงเจ้าของหัวหยา กรุ๊ป คงจะมีบัตรเชิญอยู่แล้ว

ในขณะที่หลันโร่หลินก็คิดว่าหลินหยุนคงจะเดินทางมาพร้อมกับคนใหญ่คนโตบางคนที่ถูกรับเชิญมา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีบัตรเชิญ

：

：

：