ตอนที่ 50
บทที่ 50 คำถามของเชี่ยเจี้ยนโก๋
October 21, 2026
บทที่ 50 คำถามของเชี่ยเจี้ยนโก๋
โจวชิงเหอพูดอย่างโมโห: “หัวหน้าจาง คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือว่าคนจะไม่ยอมรับความดีความชอบของหมอเทพหลิน!”
จางฉางฝูหัวเราะแฮ่ๆ กล่าว: “ผมไม่ได้พูดแบบนั้น ผมพูดแค่ว่าอาจจะ ประมาณ เป็นไปได้”
โจวชิงเหอสีหน้าเย็นชา กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา: “ประมาณ อาจจะ เป็นไปได้ ฮึ่ม สถานการณ์ของผู้ป่วยในตอนแรกพวกเราทุกคนนั้นล้วนเข้าใจดี!”
“เราก็ได้ลองไปหลายวิธี แม้กระทั่งขอคำแนะนำจากหมอผู้เชี่ยวชาญในเมืองหลวงมาแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะรักษาได้!”
“หากไม่ใช่เพราะวิชานึ่งกระดูกของหมอเทพหลิน ผู้ป่วยไม่มีทางที่จะฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน แต่คุณกลับปฏิเสธความดีความชอบของหมอเทพหลินอย่างหน้าด้านๆ คุณยังมีจรรยาบรรณของหมออยู่หรือเปล่า?”
ท่าทางของจางฉางฝูแกมโกง แล้วกล่าว: “คุณมีหลักฐานอะไรที่สามารถยืนยันได้ว่าเขาเป็นคนที่ทำให้คนไข้ฟื้นขึ้นมา ถ้าหากเป็นเพราะเขาโชคดีละ? บังเอิญเป็นจังหวะที่ผู้ป่วยรู้สึกตัวละ”
โจวชิงเหอโกรธอย่างมาก ชี้ด่าไปที่จางฉางฝู: “ฉางฉางฝู ในวงการแพทย์ทำไมถึงได้มีคนต่ำช้าอย่างคุณ คุณไม่เหมาะที่จะเป็นหมอเลย!”
จางฉางฝูก็อยากที่จะโต้ตอบกลับไป ทันใดนั้นก็ถูกหวางหยวนเผยขัดขวางเอาไว้
หวางหยวนเผยกล่าวด้วยเสียงที่ต่ำ: “เอาละ อย่าทะเลาะกันอีกเลย คนที่มีคุณธรรมในใจ! ความจริงเป็นอย่างไร เชื่อว่าทุกคนคงรู้อยู่แก่ใจ หากใครที่ไม่เชื่อหมอเทพหลิน งั้นก็รอไปอีกหนึ่งเดือน
“หลังจากหนึ่งเดือน หากผู้ป่วยหายเป็นปกติ คนที่ไม่เชื่อหมอเทพหลิน ต้องขอโทษหมอเทพหลิน ต่อหน้าแพทย์ที่มีชื่อเสียงทุกคนในหลินโจว!”
พูดจบ หวางหยวนเผยก็มองไปทางจางฉางฝู
โจวเหอชิงกล่าวอย่างเสียงได้: “ได้ ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของท่านหวาง!”
จางฉางฝูสีหน้ามืดมน ไม่พูดแม้แต่คำเดียว
หลินหยุนรักษาผู้ป่วยหาย คนที่มีตาต่างก็เห็น แม้แต่ตัวเองก็เชื่อ เขาเพียงแค่อยากใช้โอกาสนี้ ทำให้โจวชิงเหอเสียชื่อเสียง ดังนั้น จางฉางฝูจึงไม่กล้าโต้แย้งหวางหยวนเผย
“ในเมื่อท่านหวางเชื่อเขา งั้นผมก็ต้องเคารพการตัดสินใจของท่านหวาง” จางฉางฝูกล่าวด้วยสีหน้าที่มืดมน
“ในเมื่อเรื่องนี้จบลงแล้ว งั้นผมขอตัวก่อน” จางฉางฝูไม่มีหน้าที่จะอยู่ต่อแล้วจริงๆ
ผู้เชี่ยวชาญมากก็ได้พูดตาม: “ช่วงบ่ายผมนัดคนไข้ไว้ ขอโทษที่ไม่อาจอยู่ต่อ!”
พูดจบ ผู้เชี่ยวชาญหม่าก็หายแวบไปพร้อมกับจางฉางฝู
ยังมีคนที่ดูถูกหลินหยุนก่อนหน้านั้น บอกว่าหลินหยุนเป็นหมอสิบแปดมงกุฎเวลานี้ก็ไม่มีหน้าที่จะอยู่ต่อ ก็ใช้โอกาสนี้ขอตัวจากไป
อย่างไรก็ตาม ยังมีแพทย์ที่เปิดใจกว้างและเชื่อมั่นในทักษะทางการแพทย์ของหลินหยุน ขอแสดงความยินดีกับหลินหยุนอย่างจริงใจ
“หมอเทพหลินอายุยังน้อยๆ กลับมีทักษะการแพทย์ที่อัศจรรย์แบบนี้ เป็นบุญวาสนาของประชาชนชวนจีนจริงๆ!”
“ก่อนหน้านั้นผมมีตาแต่ไม่มีแวว ล่วงเกินหมอเทพหลินแล้ว หวังว่าหมอเทพหลินจะให้อภัย!”
หลินหยุนกวาดสายตามองทุกคน รู้ว่าคนเหล่านี้ขอโทษอย่างจริงใจ เพียงแต่เขาไม่เคยเก็บเรื่องที่ผ่านมาไว้ในใจ
“พวกคุณไม่ต้องขอโทษผม ไม่ว่ายังไงคำพูดเมื่อกี้ของพวกคุณผมก็ไม่ได้สนใจเลย”
คำตอบของหลินหยุนทำให้ผู้คนอึดอัดไปสักพัก หลินหยุนไม่ได้สนใจคำพูดที่ถากถางของพวกเขาก่อนหน้านั้นเลย
นี่คือการถูกเพิกเฉยใช่มั้ย?
หมอบางคนหัวเราะเจื่อนๆ
หวางหยุนเผยกับโจวชิงเหอรู้สึกว่าพฤติกรรมที่หลินหยุนทำต่อหมอที่จริงใจขอโทษเหล่านี้ มันเกินไปหน่อย
คิดอยากจพูดเตือนให้หลินหยุนอย่าลำพองใจ แต่ว่า เมื่อคิดถึงตัวเองก็เคยสงสัยหลินหยุนเหมือนกัน จะเอาหน้าที่ไปกล่าวโทษหลินหยุน?
เชี่ยเจี้ยนโก๋มองไปที่หลินหยุน มีความรู้สึกที่ซับซ้อน รู้สึกอาย รู้สึกตกใจ ถึงขั้นยังมีความรู้สึกที่ประหลาดใจ
“มิน่าล่ะก่อนหน้านั้นเขาเคยพูดว่าความสามารถของเขา ไม่ใช่สิ่งท่านจะจินตนาการได้ เริ่มแรกผมยังนึกว่าเขาหยิ่งผยอง ไม่คิดว่าสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง”
ก่อนหน้านี้เขาดูถูกหลินหยุน ว่าหลินหยุนก่อกวน ไม่ให้โอกาสหลินหยุนได้อธิบายเลย
แต่หลินหยุนกลับแสดงทักษะการแพทย์ที่เยี่ยมยอดเพียงนี้ เท่ากับได้ตบหน้าของเชี่ยเจี้ยนโก๋อย่างแรง และก็ทำให้เชี่ยเจี้ยนโก๋ตกใจอย่างมาก