บทที่ 520 แผนที่ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

หลินหยุนไม่ได้ออมมือ ทั้งสองหมัดนี้ได้ใช้พลังไปอย่างเต็มที่

ต่อให้เป็นปรมาจารย์ระดับขั้นสูงสุด ถูกหลินหยุนชกเข้าใส่สองหมัดติดต่อกัน ก็คงจะอาเจียนเป็นเลือดเสียชีวิตไปนานแล้ว

แต่ว่า คาร์นอตวิลเลียมกลับเพียงแค่อาเจียนเป็นเลือด แล้วก็ยังสามารถจู่โจมกลับต่อได้อีก

แสดงว่า ร่างกายของเผ่าโลหิตมีความแข็งแกร่งมาก

คาร์นอตวิลเลียมลุกยืนขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดสีหน้าที่หยิ่งยโสก็ได้หมดสิ้นไป แต่ว่า การเคลื่อนไหวของเขาก็ยังคงสง่างาม ก็เหมือนกับคนตระกูลผู้ดีที่แม้จะตกอับก็ยังคงรักษาเกียรติของตนเองอย่างที่สุดท่ามกลางความสิ้นหวัง

แต่ว่า ท่าทางของเขากลับไม่ได้ทำให้คนรู้สึกรังเกียจเลย เหมือนกับเขามีความสง่างามแบบนี้โดยธรรมชาติมาตั้งแต่กำเนิด

แม้ว่าจะต้องตายไปในตอนนี้ ก็ยังคงต้องสง่างามไปจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต

“ไอ้หนุ่มตะวันออก นายช่างแข็งแกร่งมากจริง ๆ ยังแข็งแกร่งมากกว่าเจ้าพระยาแดร็กคิวล่า เสียด้วยซ้ำ! ”

“แต่ว่า ข้าคือฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าที่สูงศักดิ์ ข้าไม่มีทางที่จะพ่ายแพ้! ”

พูดจบ ในมือของคาร์นอตวิลเลียมก็มีกระบี่สั้นปรากฏขึ้น ซึ่งมีความยาวประมาณสิบฟุต

รูปทรงของกระบี่สั้น ชัดเจนว่าเป็นอาวุธเย็นในสมัยตะวันออกโบราณ ไม่ใช่รูปทรงสไตล์ของทางตะวันตก

อีกทั้ง กระบี่สั้นเล่มนี้ยังเป็นหยก

แน่นอนว่า ที่ทำให้หลินหยุนตกตะลึงที่สุดก็คือ พลังทิพย์ที่แผ่กระจายออกมาจากกระบี่สั้น นึกไม่ถึงว่าหลินหยุนจะมีความรู้สึกคุ้นเคย

“ไอ้หนุ่มตะวันออกที่แข็งแกร่ง ข้าเตรียมจะใช้อาวุธแล้ว นายก็สามารถนำอาวุธของนายออกมาได้” คาร์นอตวิลเลียมสมแล้วที่เป็นตระกูลผู้ดี มีความเป็นสุภาพบุรุษอย่างมาก

แม้แต่จะใช้อาวุธ ก็ยังต้องบอกกันก่อน

“ไม่จำเป็น” หลินหยุนสีหน้าเฉยชา: “ลงมือเถอะ! ”

คาร์นอตวิลเลียมมีความโกรธขึ้นบ้าง: “นายกล้าที่จะดูถูกเจ้าชายเผ่าโลหิต นายจะต้องเสียใจภายหลังต่อการหยิ่งผยองของนาย”

คาร์นอตวิลเลียมแปลงกายเป็นเงาดำอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าโจมตีหลินหยุน

จากนั้น ก็ถูกชกกระเด็นลอยไปไกลอีกครั้ง

“พุ่งโจมตีอีกครั้ง! ”

โครม!

กระเด็นออกไปอีกครั้ง!

โจมตีติดต่อกันนับสิบครั้ง ในที่สุดคาร์นอตวิลเลียมก็หมอบราบลงไปที่พื้น หอบหายใจแฮกแฮก

ตระกูลผู้ดีอะไร สง่างามอะไร สุภาพบุรุษอะไร ท่าทางอะไร ไม่ต้องการอะไรทั้งหมดแล้ว

ตอนนี้เขาก็ได้นึกถึงเมื่อสักครู่ตอนที่ถูกหลินหยุนกักขังตัวไว้ เขารู้สึกว่าที่หลินหยุนปล่อยเขาออกมา ไม่ใช่ว่าคิดที่จะปล่อยเขา แต่คิดที่จะสั่งสอนเขาต่างหาก

หลินหยุนยืนอยู่กับที่ มองไปที่เขาด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก: “ยังจะต่อสู้อีกไหม? ”

“ไม่! ”

คาร์นอตวิลเลียมตะโกนขึ้นเสียงดัง ใบหน้าที่หล่อเหลาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับประสบ มหันตภัยร้าย

“คนตะวันออกที่แข็งแกร่งและน่าเคารพ นายชนะแล้ว ข้ายอมศิโรราบ”

“ข้ายินดีที่จะตอบทุกคำถามของนาย นายถามมาเถอะ! ”

คาร์นอตวิลเลียมนั่งลงไปที่พื้น ด้วยท่าทางเคารพนอบน้อมต่อหลินหยุน

หลินหยุนมองไปที่กระบี่หยกในมือของเขา และถามขึ้นว่า: “กระบี่เล่มนี้ในมือของนาย นำมันมาจากที่ไหน? ”

คาร์นอตวิลเลียมเหมือนกับว่าถูกหลินหยุนชกจนยอมแล้วจริง ๆ จึงได้ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า: “นี่คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลแดร็กคิวล่าของพวกเรา เป็นเครื่องชี้แนะเตือนสติที่เทพีแห่งปัญญาหลงเหลือให้กับพวกเราไว้! ”

เทพีแห่งปัญญา?

“เทพีแห่งปัญญาท่านนั้นของพวกนาย ยังได้หลงเหลือแผนที่เอาไว้ให้กับพวกนายบ้างหรือไม่? ”หลินหยุนถาม

คาร์นอตวิลเลียมตกใจ พยักหน้าอย่างเชื่อฟังและตอบว่า: “ใช่แล้ว แต่ข้าจะขอล่วงเกินสอบถามสักหน่อยว่า นายเป็นนักพยากรณ์ด้วยหรือ? ”

“แผนที่ฉบับนั้นของนาย สามารถนำมาให้ข้าดูได้ไหม? ” หลินหยุนถาม

คาร์นอตวิลเลียมลำบากใจเล็กน้อย แต่ว่าคิดถึงเมื่อครู่ที่ถูกชกจนไม่สามารถตอบโต้กลับไปได้เลย เขาจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ

“ได้เลยนายท่าน! ” คาร์นอตวิลเลียมล้วงแผนที่ฉบับหนึ่งออกมาจากร่างกายของตน

บนแผนที่นั้นวาดภาพภูเขาลูกหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางเมฆหมอก บนยอดภูเขามีกระบี่สั้นหนึ่งเล่ม คาดว่าคงจะเป็นเล่มเดียวกันกับที่อยู่ในมือของคาร์นอตวิลเลียม

“แผนที่ฉบับนี้และกระบี่สั้น เก็บรักษาอยู่ที่ตระกูลแดร็กคิวล่าของพวกนายมาโดยตลอดใช่ไหม? ” หลินหยุนถาม

“ใช่เลยนายท่าน นี่คือสมบัติล้ำค่าที่เทพีแห่งปัญญาหลงเหลือไว้ให้กับพวกเรา มีเพียงแค่เจ้าชายในแต่ละรุ่น จึงจะมีคุณสมบัติเก็บรักษาเอาไว้” คาร์นอตวิลเลียมตอบอย่างเคารพ

“แผนที่ฉบับนี้ของนาย และกระบี่เล่มนั้น สืบทอดมาเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว? ” หลินหยุนถามขึ้นอีก

“นานมากแล้ว ตั้งแต่ฝ่าบาทแดร็กคิวล่ารุ่นแรก สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน คาดว่าน่าจะกี่พันปีแล้ว” คาร์นอตวิลเลียมกล่าว