ตอนที่ 521
บทที่ 522 แผนชั่วร้ายของตระกูลส้ง
October 21, 2026
หลินหยุนมองไปยังเขา สายตาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
“ที่แท้ ต้นแห่งชีวิตที่เขาพูดถึง นั่นก็คือ ไม้ทิพย์พรสวรรค์ ”
“ไม้ทิพย์พรสวรรค์มีพลังแข็งแกร่งที่สามารถทำให้ฟื้นฟูและเกิดใหม่ได้ เหมาะสมแล้วจริงๆที่ได้ชื่อว่าต้นแห่งชีวิต”
“แต่ว่า ระหว่างเทพธิดาปัญญากับเทพีจันทรานั้น มีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่?”
ประเด็นนี้ หลินหยุนเองก็ยังคิดไม่ออกเช่นกัน ได้แต่รอโอกาสไปทางโลกตะวันตกก่อน แล้วค่อยสืบหาข้อเท็จจริงต่อไป
คาร์นอตวิลเลียมเหมือนกับเด็กน้อยคนหนึ่งที่ได้ค้นพบของเล่นชิ้นวิเศษ เอาตัวหมอบลงแนบไปบนรากทิพย์พรสวรรค์ มือทั้งสองข้างก็โอบกอดรากทิพย์พรสวรรค์ไว้ ราวกับว่ากำลังปกป้องของวิเศษที่หายาก แล้วค่อยๆลูบไล้ไปมา
หลินหยุนเข้าไปหาดึงปกเสื้อของเขาขึ้นมา แล้วโยนเขาลงไปอยู่ข้างๆ
หลังจากนั้น สำรวมกระแสจิต จากนั้น รากทิพย์พรสวรรค์ก็ถูกเขาเก็บเข้าไปในแหวนเก็บของแล้ว
คาร์นอตวิลเลียมตกตะลึง ดูเหมือนกำลังคิดว่าต้นแห่งชีวิตของเขาทำไมจึงหายวับไปกับตาได้
“ต้นแห่งชีวิต ต้นแห่งชีวิตของฉันล่ะ?”
“เจ้าเด็กน้อยโลกตะวันออก แกเอาต้นแห่งชีวิตของฉันไปซ่อนไว้ที่ไหนแล้ว?”
“รีบเอามาคืนให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!”
คาร์นอตวิลเลียมตะคอกใส่หลินหยุน แม้แต่ท่วงท่าอันสง่างามของผู้มีสกุลสูงศักดิ์ก็ไม่เหลืออีกแล้ว
หลินหยุนมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อยากสู้กันสักตั้งไหมล่ะ?”
“เออ......”
คาร์นอตวิลเลียมดูเหมือนผิดหวังหมดกำลังใจ สงบเงียบลงทันที
ถึงแม้ต้นแห่งชีวิตจะดียังไงก็ตาม แต่ว่าก็ต้องมีชีวิตรอดก่อนจึงจะไปเอามาได้นะ!
ชาวโลกตะวันออกที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ สามารถสังหารเขาในเสี้ยววินาทีได้อย่างง่ายดาย
หลินหยุนมองหน้าคาร์นอตวิลเลียม แล้วพูดว่า “ถ้าแกยังอยากใช้ชีวิตอยู่ในโลกตะวันออกแล้วละก็ งั้นก็จะต้องอยู่ภายใต้กฎหมายของที่นี่ด้วย”
“พวกเราไปกันเถอะ!” หลินหยุนพูดพลางมองไปยังปู่รองเติ้ง
ครับ!”
ทั้งสองคนเดินลงมาจากบันไดหิน กำลังเตรียมที่จะจากไป
“โปรดรอสักครู่ครับ!” ทันใดนั้นคาร์นอตวิลเลียมก็ตะโกนขึ้นมาจากข้างหลัง
หลินหยุนจึงหันหน้าไปมองเขา
เขาก็กระโดดลงมาจากหน้าผา ดูราวกับค้างคาวตัวหนึ่งค่อยๆบินร่อนลงมาหยุดลงตรงหน้าของหลินหยุน
“ท่านปรมาจารย์เวทมนตร์แห่งโลกตกตะวันออกผู้ยิ่งใหญ่ ฉันอยากจะติดตามท่านไปโปรดรับฉันไว้ด้วยเถิด!” คาร์นอตวิลเลียมโค้งคำนับหลินหยุนอย่างจริงจัง
“ตามฉันเหรอ?” หลินหยุนงอึ้งไปสักครู่ เขาดูออกว่า เป้าหมายของคาร์นอตวิลเลียม ก็คือ รากทิพย์พรสวรรค์นั่นเอง
แต่ว่านี่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ในเมื่อตอนนี้รากทิพย์พรสวรรค์อยู่ในกำมือของหลินหยุนแล้ว ใครก็ไม่สามารถที่จะแย่งชิงไปได้
อีกอย่าง ถ้าหากวันหน้ามีโอกาสได้ไปทางโลกตะวันออกหากแล้ว อาจไม่แน่จะต้องอาศัยไหว้วานคาร์นอตวิลเลียมก็ได้
“ได้ คุณก็ตามฉันไปก่อนก็แล้วกัน”
“ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง!” คาร์นอตวิลเลียมก็ก้มศีรษะอันสูงส่งของเขาลง เขาคิดไม่ถึงว่าหลินหยุนจะพูดง่ายขนาดนี้
ทั้งสามคนหก็พากันออกจากพระราชวังไป หลินหยุนก็มองไปยังคาร์นอตวิลเลียม “เออใช่แล้ว คุณปล่อยเด็กหลินหยุนคนนั้นด้วย”
“ท่านครับ นั่นเป็นอาหารของฉันนะครับ” คาร์นอตวิลเลียมพูด
“ไปปล่อยซะ” หลินหยุนพูดซ้ำอีกครั้งหนึ่ง
คาร์นอตวิลเลียมทำท่ายักไหล่ แล้วรีบเดินออกไป “ฉันรู้สึกอยากลดน้ำหนักอยู่พอดี”
ผ่านไปไม่นาน คาร์นอตวิลเลียมก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
“ปล่อยไปแล้วครับ ตอนนี้ฉันสามารถตามคุณไปได้หรือยังล่ะ?” คาร์นอตวิลเลียมถามอย่างมีความหวัง
“ถ้าจะตามฉันมา ก็จะต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่าง ถ้าแกทำไม่ได้ ก็ระวังชีวิตอันน้อยนิดของแกก็แล้วกัน” หลินหยุนพูดอย่างเรียบเฉย
“วางใจเถอะครับ ฉันจะทำตามคำสั่งของท่านทุกอย่างเลย”
คาร์นอตวิลเลียมก็โค้งคำนับอีกครั้งหนึ่ง
ทั้งสามคนก็ลงมาถึงพื้นราบแล้ว ได้พบกับพวกนักผจญภัยหลายคน
หลินหยุนจึงเอาน้ำและอาหารทิ้งไว้ให้พวกเขา จากนั้นก็พาปู่รองเติ้งและคาร์นอตวิลเลียมเดินออกจากทะเลทรายไป