บทที่ 526 ประหารเก้าชั่วโคตรล้างแค้นสะใจ

แสงแดดสาดส่องลงมา ตึกอาคารสูงยี่สิบกว่าชั้นของบริษัทหัวอัน กรุ๊ป เจิดจรัสอยู่ภายใต้แสงสว่างของดวงอาทิตย์

หลินหยุนยืนอยู่บนบันไดทางขึ้นหน้าตึกอาคารบริษัทหัวอัน กรุ๊ป มองไปยังป้ายชื่อของบริษัทหัวอัน กรุ๊ปด้วยสีหน้าที่เย็นชา

เมื่อชาติที่แล้ว ก็อยู่ที่นี่แหละ เขาถูกส้งอันหมิงใช้ขาเหยียบลงไปบนพื้นดิน จงใจเหยียดหยามให้อับอายขายหน้า

ตอนนั้น ในแวดวงลูกเศรษฐีจงโจวทั้งหลาย มายืนมุงดูอยู่ข้างๆ ยิ้มเยาะเย้ยด้วยความสะใจบนความทุกข์ของคนอื่น

พี่ฉินหลันเพื่อช่วยชีวิตเขาแล้ว ถึงกับแอบตกลงเงื่อนไขของส้งอันหมิง ยอมแต่งงานกับส้งอันหมิงด้วยความอดสู

ตอนที่รู้ข่าวคราวนี้ ก็ยังเป็นบัตรเชิญที่ส้งอันหมิงจงใจสั่งคนส่งมาให้เขาอีกด้วย

ตอนนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดใจแทบขาดเช่นนั้น จนถึงทุกวันนี้หลินหยุนก็ยังไม่สามารถที่จะลืมเลือนได้เลย

เขามาถึงงานแต่งงานของฉินหลัน คิดจะเข้าไปขัดขวาง แต่ก็ถูกคนของส้งอันหมิง จับกดลงไปกับพื้นต่อหน้าพวกเศรษฐีจงโจวทั้งหลาย เหยียดหยามให้เขาอับอายขายหน้า

หลินหยุนถูกกดให้อยู่บนพื้น บีบบังคับให้ดูพิธีแต่งงานตลอดจนจบงาน

หลินหยุนเอาหัวมุดอยู่บนพื้นที่แข็งและเย็นเฉียบ เลือดทั้งตัวแทบจะแข็งตัวไปหมด ราวกับคนตายคนหนึ่ง ไม่ขยับเขยื้อนเลย

หลังจากงานแต่งงานจบสิ้นแล้ว เล็บมือของเขา ถูกฝนจนเรียบ พื้นหินอ่อนที่แข็งแกร่งนั้น ก็ยังถูกเขาข่วนจนเป็นรอยลึกลงไป

หยิกเล็บเจ็บเนื้อ ไม่ว่าจะโดนส่วนไหนก็เจ็บปวดทั้งนั้น แต่ว่า หลินหยุนตอนนั้นกลับไม่รู้สึกความเจ็บปวดอะไรเลย

ไม่มีอะไรที่เจ็บปวดรวดร้าวไปมากกว่านี้อีกแล้ว ที่ต้องทนเห็นพี่ฉินหลันที่ตัวเองเคารพรัก ยอมลดตัวแต่งงานกับศัตรูตัวฉกาจส้งอันหมิง เพื่อช่วยชีวิตของเขาไว้

แต่ว่า การเสียสละของฉินหลันนั้น ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย ส้งอันหมิงกลับไม่รักษาคำพูด ก็ยังทำร้ายหลินหยุนต่อไปจนเสียชีวิตในที่สุด

หลังจากฉินหลันรู้ข่าวแล้ว ก็แขวนคอตายอยู่ในสวนของตระกูลส้ง.........

ยังดีที่ชาตินี้ หลินหยุนได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง

ได้มาเกิดใหม่ก่อนที่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมนี้ยังไม่ทันได้เกิดขึ้น

อีกทั้งเขายังได้อาศัยวิญญาณของกษัตริย์เซียน กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งด้วย

ชาติก่อนนั้น เขาได้แต่มองดูญาติพี่น้องของตัวเอง จากเขาไปทีละคนๆ แต่ชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้เรื่องพวกนี้เกิดซ้ำรอยขึ้นมาได้อีกเด็ดขาด

หลินหยุนยืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าตึกอาคารบริษัทหัวอัน กรุ๊ป แล้วยืนนิ่งอยู่สักครู่ใหญ่

ฉากที่ถูกข่มเหงรังแกนั้น แต่ละฉากล้วนทำให้เจ็บปวดรวดร้าวแถบขาดใจ ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

มือทั้งสองข้างของเขากำไว้แน่นอย่างไม่รู้สึกตัว พลังจิตสังหารที่เยือกเย็น ครอบคลุมทั่วร่างของเขาภายในบริเวณสามเมตร

“เวลาผ่านไปแปดร้อยปีแล้ว คนตระกูลส้ง พวกแกคงคิดไม่ถึงว่า ฉันหลินหยุนใช้วิธีเช่นนี้ มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าพวกแก!”

“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกแกติดค้างฉันไว้ ตอนนี้ ได้เวลาเอาคืนแล้ว”

หลินหยุนค่อยๆเดินขึ้นบันไดหิน แล้วเดินเข้าไปทางประตูกระจกของอาคารบริษัทหัวอัน กรุ๊ป

ยามรักษาความปลอดภัยที่อยู่หน้าประตูมองดูหลินหยุนแวบเดียว ก็ไม่ได้สนใจอะไร

หลินหยุนมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ มองไปยังพนักงานต้อนรับสาวหน้าเคาน์เตอร์

“ฉันมาหาส้งหัวอัน” หลินหยุนพูดด้วยเสียงเรียบๆ

พนักงานต้อนรับสาวหน้าเคาน์เตอร์เมื่อเห็นหลินหยุนอายุน้อยเช่นนี้ ท่าทีดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย “คุณมาหาผู้อำนวยการเหรอ? คุณมีหมายนัดล่วงหน้าหรือเปล่า?”

“ไม่มี” หลินหยุนพูดอย่างเรียบๆ

พนักงานต้อนรับสาวหน้าเคาน์เตอร์ยิ้มเยาะเย้ยในใจ สมัยนี้ไม่ว่าหมูหมากาไก่อะไรที่ไหนก็คิดอยากมาพบผู้อำนวยการทั้งนั้น

“ขอโทษค่ะ ถ้าอยากจะมาพบผู้อำนวยการพวกเรา จำเป็นจะต้องมีใบนัดล่วงหน้าก่อน”

“บอกฉันมาว่าส้งหัวอันไหน?” หลินหยุนมองไปยังพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ ดวงตาส่องประกายลำแสงสีดำออกมา

พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ท่าทีเหม่อลอยทันที มองไปยังหลินหยุน แล้วชี้ไปยังลิฟต์ด้วยท่าทางแข็งทื่อ “ผู้อำนวยการอยู่ห้องทำงานชั้นสูงสุด”

หลินหยุนหันหลังกลับ แล้วเดินมุ่งไปยังลิฟต์

รอจนถึงหลินหยุนเข้าไปในลิฟต์แล้ว พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์นั้นจึงได้สติคืนมา

“เจ้าเด็กคนนั้นหายไปไหนแล้ว? เมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกไป?”

หลินหยุนนั่งลิฟต์ขึ้นไปจนถึงชั้นสูงสุด ชั้นที่ 33

เมื่อหาห้องทำงานของผู้อำนวยการพบแล้ว หลินหยุนจึงเคาะประตู

“เข้ามา”

เสียงที่เคร่งขรึมของส้งหัวอันก็ดังขึ้นมาจากข้างใน

หลินหยุนผลักประตูออก ส้งหัวอันกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังจะโทรศัพท์หาใครสักคนหนึ่ง

เมื่อได้เห็นหน้าหลินหยุนในเสี้ยววินาทีนั้น ส้งหัวอันถึงกับตกใจอึ้งไปเลย

“แกนี่เอง!” ส้งหัวอันเอามือถือวางลงบนโต๊ะ แต่ยังไม่ได้วางสายโทรศัพท์ มองไปยังหลินหยุนด้วยสายตาเย็นชา

“แกคิดจะทำอะไร?” ส้งหัวอันถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

“อุบัติเหตุรถชนนั้น เป็นฝีมือแกสิ!” น้ำเสียงของหลินหยุนเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกแม้แต่นิดเดียว