ตอนที่ 529
บทที่ 530 ทางเลือกของหวางซูเฟิน
October 21, 2026
ดูเหมือนว่า พวกเธอก็ได้ยินข่าวมาแล้ว
แต่หลินหยุนรู้ว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คงปิดไม่มิดอย่างแน่นอน
เขาก็ไม่คิดจะปกปิดหวางซูเฟินและฉินหลัน
“ฉันเอง” หลินหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ภายในห้องทำงาน ฉินหลันพยักหน้าให้กับหวางซูเฟิน
หวางซูเฟินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ส่งมือถือมาให้ฉัน”
ฉินหลันพูดกับหลินหยุนว่า “หลินหยุน ผู้อำนวยการอยากจะพูดกับคุณ คุณรอเดี๋ยวนะ!”
ฉินหลันก็ยื่นมือถือให้กับหวางซูเฟิน
“หลินหยุน คุณรู้ผลที่ตามมาจากการกระทำครั้งนี้ใช่ไหม?” หวางซูเฟินไม่ได้พูดตำหนิด่าทออะไร และก็ไม่ได้โกรธด้วย เพียงแต่ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
หลินหยุนพูดอย่างเรียบๆว่า “รู้ครับ”
“ต่อจากนี้ไป คุณจะเตรียมเผชิญหน้ากับการลุกฮือของทางการรัฐบาลจีนยังไงล่ะ?” หวางซูเฟินถาม
หลินหยุนตอบอย่างไม่ลังเลว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะแก้ไขเลย เขามาดีเราก็ดีตอบ เขามาร้ายเราก็ร้ายตอบ ก็แค่นั้นเอง”
ในที่สุดหวางซูเฟินก็อดรนทนไม่ไหว พูดอย่างเยาะเย้ยว่า “คุณก็พูดได้ง่ายดีจังนะ กลัวแต่ว่าถึงเวลานั้นไม่ใช่บุกไปแค่กองทัพเท่านั้น มันยังมีทั้งเครื่องบินอาวุธยุทโธปกรณ์เพียบพร้อมไปด้วยสิ”
“ถึงเวลานั้น คุณจะรับมือยังไงไหว? อาศัยกำปั้นทั้งสองข้างของคุณ แข็งขืนต้านกับระเบิดปืนใหญ่งั้นเหรอ?”
น้ำเสียงของหวางซูเฟิน แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
เธอรู้สึกทนไม่ไหวจริงๆกับท่าทีเมินเฉยเช่นนั้นของหลินหยุน ตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วนขนาดนี้แล้ว เขายังสามารถที่จะอยู่นิ่งเฉยได้ถึงเพียงนี้
ช่างเป็นคนที่คิดอะไรลวกๆมักง่ายเสียจริงเลย!
“นั่นมันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอะไรพวกคุณเลย” น้ำเสียงของหลินหยุนเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นทันที
หวางซูเฟินสะดุ้งในใจ มีความรู้สึกทันทีว่าเหมือนยกก้อนหินมาทุ่มใส่ขาของตัวเองก็ไม่ปาน
ก่อนหน้านั้น เพราะว่าเธอไม่อยากให้หลินหยุนเข้ามาพัวพันด้วย จึงจงใจที่จะแตกหักกับหลินหยุน แต่ตอนนี้หลินหยุนกลับใช้คำพูดนี้เป็นข้ออ้างมายอกย้อนเธอจนได้
“ไอ้เด็กเวร แกรู้ใช่ไหมว่าเรื่องคราวนี้มันรุนแรงขนาดไหน? แกอย่าลืมนะว่า ในเมืองหลวงยังมีตระกูลหวางอยู่อีกนะ!”
“นั่นเป็นถึงผู้นำของสี่ตระกูลยิ่งใหญ่เลยนะ มิหนำซ้ำยังมีอิทธิพลต่อผู้บริหารระดับสูงในประเทศจีนอีกด้วย”
“ต่อให้ทางการรัฐบาลจีนไม่คิดจะทำอะไรกับคุณก็ตาม แต่พวกเขาก็ต้องแสดงอะไรออกมาให้ตระกูลหวางเห็นว่าไม่ได้ปล่อยปละละเลย!”
หวางซูเฟินพูดด้วยความโกรธ
หลินหยุนก็ไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิม น้ำเสียงเยือกเย็น “ฉันบอกแล้ว นั่นก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกคุณเลย เรื่องของฉัน ไม่จำเป็นต้องให้พวกคุณมายุ่งด้วย”
“ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันจะวางสายแล้วนะ”
พูดจบ หลินหยุนก็วางสายไป
บนดาดฟ้า หลินหยุนก็รู้สึกโล่งอก ใบหน้าแสดงรอยยิ้มฝืดๆ “แม่แก่ หวังว่าแม่คงไม่โกรธฉันนะ”
ภายในห้องทำงาน หวางซูเฟินโกรธจนตัวสั่นโยนมือถือลงบนโต๊ะ
ฉินหลันรีบถามว่า “ผู้อำนวยการคะ หลินหยุนพูดว่าอะไรเหรอคะ?”
หวางซูเฟินสีหน้าโกรธจัด “ไอ้เด็กเวรนั่น ถึงกับใช้คำพูดที่ฉันเคยพูดมาเอาคืนฉัน บอกฉันว่าอย่าไปยุ่งเรื่องของเขา”
“ดูเหมือนว่าเขากับผู้อำนวยการคิดเหมือนกันเลย เขาแน่ใจแล้วว่าสถานการณ์มีความรุนแรงมาก ดังนั้นจึงไม่อยากทำให้พวกเราเดือดร้อน” ฉินหลันพูด
หวางซูเฟินย่อมเข้าใจในจุดนี้ดี แต่ว่า เธอยังคงโกรธไม่หายที่หลินหยุนใช้คำพูดของเธอมาเอาคืนเธอ
เมื่อเห็นหวางซูเฟินไม่พูดจาอะไร ฉินหลันจึงถามขึ้นว่า “ผู้อำนวยการคะ แล้วต่อจากนี้จะทำยังไงดีล่ะ? ท่านจำเป็นที่จะต้องตัดสินใจแล้วนะคะ หากช้าไปกว่านี้ เกรงว่าจะไม่ทันการแล้ว”
“ช่างเถอะ ฉันยังจะไปถือโทษโกรธพวกเด็กรุ่นลูกเหรอไงกัน” หวางซูเฟินมองไปยังฉินหลันด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า “ตอนนี้คุณรีบไปหาเขาที่เมืองหลินโจวเลยจากนั้นก็พาเขาออกไปนอกประเทศจีนด้วยกัน”
“แล้วไม่ต้องกลับมาจนกว่าฉันจะส่งข่าว ให้พวกคุณกลับมาเอง”
ฉินหลันดูเหมือนว่าได้คาดเดาจุดจบที่ต้องเกิดขึ้นเช่นนี้ จึงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรนัก พยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ค่ะ”
“แต่ว่า ถ้าพวกเราไปแล้ว ผู้อำนวยการท่านจะทำยังไงล่ะ?”
หวางซูเฟินพูดว่า “วางใจเถอะ พวกเราก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน พวกเขาคงไม่มายุ่งกับพวกเราตอนนี้หรอก”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวเก็บข้าวของเสร็จ แล้วจะออกเดินทางทันทีเลย!” ฉินหลันพูด
“ไม่ต้องเก็บแล้ว เงินที่อยู่ในบัตรใบนี้เพียงพอสำหรับเป็นค่าใช้จ่ายในการใช้ชีวิตของพวกคุณแล้ว พาเขาไป รีบหนีไปเลย!” หวางซูเฟินหยิบบัตรVIP ของธนาคารต้าหลุยใบหนึ่งให้ฉินหลัน เห็นได้ชัดว่าเธอคงเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว
ในเหตุการณ์ที่วิกฤตสำคัญเช่นนี้ การทำงานที่แข็งแกร่งคล่องแคล่วของฉินหลันก็แสดงออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจน