บทที่ 539 มุ่งสู่เจียงหนาน

สำหรับการยั่วยุของฉีเฉิงคุน แน่นอนว่าหลินหยุนไม่เอามาใส่ใจอยู่แล้ว

ตอนนี้เหล่ากองกำลังพิเศษมังกรฟ้า กำลังฝึกฝนวิชาการฝึกร่างมังกรฟ้าไปอย่างราบรื่น หลินหยุนเองก็เริ่มทำงานของตัวเองแล้ว

กลับมายังห้องพัก ความนึกคิดของหลินหยุนเข้าไปสู่แหวนเก็บของอีกครั้ง จ้องมองรากปราณพรสวรรค์

“อีกสักสองววัน ถ้าเกิดกองกำลังพิเศษมังกรฟ้าฝึกฝนวิชาการฝึกร่างมังกรฟ้าได้โดยปกติ ฉันก็จะกลับไปที่ทะเลสาบเยว่หยา เพื่อเริ่มกลั่นรากปราณพรสวรรค์

ถ้าเกิดเป็นไปตามที่หลินหยุนคำนวณเอาไว้ รากปราณพรสวรรค์ที่ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเกิดกลั่นจนหมด น่าจะสามารถทำให้ภูตป่าพรสวรรค์ไปถึงขั้นสมบูรณ์ที่สุด แถมยังมีเหลืออีกด้วย

ถึงเวลานั้น ถ้าเกิดเจ้าผีดูดเลือดคนนั้นต้องการ ค่อยให้รากปราณพรสวรรค์ที่เหลือกับเขาก็แล้วกัน

ตอนกลางคืน มีคนโทรมาหาหลินหยุน

ดูรายชื่อคนที่โทรมา ปรากฏว่าคนที่โทรมาเป็นอีหลิง

“มีอะไรเหรอ?” หลินหยุนพูดด้วยเสียงนุ่มนวล

อีหลิงพูดเบามาก ราวกับกลัวจะรบกวนหลินหยุน “หลินหยุน ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนเหรอ?”

หลินหยุนรู้สึกว่าอีหลิงน่าจะมีเรื่องอะไรสักอย่างถึงได้โทรมาหาตัวเอง

“มีอะไรเปล่า?” หลินหยุนไม่ได้ตอบคำถามอีหลิง แต่กลับเป็นคนถามเข้าประเด็น

ถ้าเกิดหลินหยุนบอกว่าตัวเองอยู่ที่เมืองหลวง ด้วยนิสัยของอีหลิง เธอจะต้องไม่ยอมบอกเรื่องหลังจากนี้อย่างแน่นอน

“ถ้าเกิดนายว่าง มาที่เจียงหนานสักรอบได้ไหม? ฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วยสักเล็กน้อย!” ฟังจากน้ำเสียงของอีหลิง ราวกับไม่ได้พูดจากใจจริง

แต่ว่า หลินหยุนไม่ได้คิดมากอะไร ไม่ว่าจะชาติก่อน หรือชาตินี้ อีหลิงก็ยังเป็นคนที่หลินหยุนให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก เรื่องของเธอ หลินหยุนจะต้องช่วยเหลืออย่างแน่นอน

“ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอที่เจียงหนาน” หลินหยุนไม่ได้ถามว่าอีหลิงมีเรื่องอะไร ตอบตกลงไปในทันที

“ขอบคุณ!” น้ำเสียงของอีหลิงดูซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

“งั้นฉันจะรอนายอยู่ที่เจียงหนาน”

“ได้”

หลังกดวางสาย หลินหยุนก็รีบกดซื้อตั๋วรถไฟไปที่มณฑลเจียงหนานของวันพรุ่งนี้ผ่านทางมือถือในทันที

แต่พอนึกได้ว่าจากเมืองหลวงถึงมณฑลเจียงหนาน ดูเหมือนจะนั่งเครื่องบินไปได้เลย ดังนั้นหลินหยุนจึงเปลี่ยนไปซื้อตั๋วเครื่องบิน

ตั๋วที่หลินหยุนซื้อเป็นที่นั่งชั้นหนึ่ง เขาชอบความสงบ แถมเรื่องเงินทองสำหรับเขามันก็เป็นแค่ตัวเลข เขาไม่จำเป็นต้องประหยัด

จากนั้น หลินหยุนก็ไปหายิ่งตงไหล บอกกับเขามาตัวเองจะไปที่เจียงหนานสักพัก

หลังจากที่ยิ่งตงไหลได้ยิน กลับแสดงสีหน้าสนับสนุน “ใช่แล้ว อาจารย์หลิน คุณควรจะไปเจียงหนานสักรอบ! ให้คนจากโลกบู๊พวกนั้นรู้ว่า โลกมนุษย์ของพวกเราเองก็ไม่ธรรมดา!”

หลินหยุนบอกยิ่งตงไหลว่าตอนกลางคืนอย่ามารบกวนตัวเอง จากนั้นก็กลับไปยังห้องพักเพื่อบำเพ็ญเซียน เตรียมพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้

ในเวลาเดียวกัน มณฑลซีไห่ที่อยู่ห่างกันหลายพันไมล์ ในที่สุดคาร์นอตวิลเลียมก็รอไม่ไหวแล้ว

หลายวันมานี้ เขาจำคำเตือนของหลินหยุนมาโดยตลอด ไม่กล้าดูดเลือดของใครคนไหนอีก เขาหิวจนจะตายอยู่แล้ว

ถ้าเกิดไม่ได้การช่วยเหลือจากต้นแห่งชีวิต แล้วยังหิวต่อไป สายเลือดสูงส่งของเผ่าโลหิตคนสุดท้ายของฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียม ก็จะกลายเป็นฝ่าบาทของเผ่าโลหิตคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ต้องหิวตาย

หลังจากที่ถามข่าวเกี่ยวกับหลินหยุน คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าก็ดูแผนที่ของประเทศจีน แล้วมู่หน้าสู่มณฑลหลิงหนาน เมืองหลินโจว

แต่ว่า หลังจากที่ถึงหลินโจว คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่ากลับสัมผัสกลิ่นอายของหลินหยุนไม่ได้

ในเมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องใช้วิชาแกะรอยของเผ่าโลหิต เพื่อตามกลิ่นอายของหลินหยุน

“ทิศเหนือ!”

ดังนั้น คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าจึงไล่ตามไปที่เมืองหลวง

วันที่สอง หลินหยุนมาถึงสนามบิน แล้วขึ้นไปนั่งเครื่องบินที่กำลังจะเดินทางไปยังเจียงหนาน

การบริการของที่นั่งชั้นหนึ่ง ดีกว่าที่นั่งทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด แถมคนก็น้อย และยังเงียบสงบ

การยอมจ่ายในราคาที่แพงกว่าก็มีเหตุผลของมัน

ตอนที่เครื่องบินกำลังจะบินขึ้น ในเวลานี้เอง ก็มีชายชราผมขาวคนหนึ่ง มาพร้อมกับหญิงสาวอายุราวๆสิบหก ถักเปียสองข้าง ใส่กระโปรงสีชมพู เป็นเด็กสาวที่น่ารักมาก มานั่งอยู่ตรงข้ามของหลินหยุน

ผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้ ดึงดูดสายตาของผู้คนได้เป็นอย่างดี

หลินหยุนเองก็มองผู้หญิงคนนี้ด้วยความสนใจ โดยเฉพาะจี้หยกรูปพระที่ผู้หญิงคนนี้สวมอยู่ตรงอก แววตาเผยความสนใจออกมา