บทที่ 554 เขาก็คือปรมาจารย์หลิน

“ถูกแล้ว เป็นแค่ปรมาจารย์คนเดียว ยังกล้ามาทำตัวกร่างในโลกบู๊เจียงหนานอีก!”

“คงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว!”

คนรอบๆต่างก็แสดงสีหน้าหยิ่งผยอง แววตาที่จ้องมองคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าเต็มไปด้วยความดูถูก

คนที่มาจากที่อื่น ก็ยังกล้ามาทำตัวกร่างในโลกบู๊เจียงหนาน รนหาที่ตายชัดๆ!

“ปรมาจารย์ฉี ข้ายินดีเป็นกำลังให้กับท่าน เพื่อจำกัดคนนอกที่บุกรุกเข้ามายังโลกบู๊เจียงหนานของพวกเรา!” จู่ๆเจ้าบ้านจ้าวก็ยืนออกมา พูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“ข้าเองก็ยินดีเป็นกำลังให้กับพี่ฉี!” เจ้าบ้านลู่ก็ยืนออกมาเหมือนกัน

“ข้าก็ยินดี!”

“ข้า ข้าด้วย......”

เหล่าตระกูลเล็กใหญ่ของโลกบู๊เจียงหนานทั้งหมด เกือบจะยืนออกมาทั้งหมด เพื่อช่วยฉีเฉิงคุนจัดการคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่า

คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าทำหน้าตกใจ แล้วตะโกนเสียงดังว่า “พวกแกชาวตะวันออกจะเล่นสกปรกเกินไปแล้ว พวกแกใช้จำนวนคนที่มากกว่ามารังแกคนที่มีคนน้อยคน เกียรติยศของพวกแกอยู่ที่ไหนกัน?”

ใบหน้าที่งดงามของอีหลิง ก็เต็มไปด้วยความโมโห กวาดสายตามองเหล่าผู้คนของโลกบู๊เจียงหนานด้วยความเย็นชา แล้วพูดด้วยความโมโหว่า “พวกแกจะทำตัวน่าอายเกินไปแล้ว! คนเยอะขนาดนี้มารวมตัวเพื่อรังแกคนแค่คนเดียวงั้นเหรอ? ถ้าเกิดเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไป ไม่กลัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะหรือไง!”

เย่จื่อเชี่ยนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกแกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ชื่อเสียงของโลกบู๊เจียงหนาน จะมาเสียด้วยน้ำมือของพวกแกไม่ได้”

ใบหน้าของคนรอบๆเผยความลังเลออกมา ถ้าเกิดจำกัดคนนอกด้วยวิธีแบบนี้ ถ้าเกิดแพร่งพรายออกไป โลกบู๊เจียงหนานของพวกเขาจะต้องกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่นอย่างแน่นอน

ลู่หนันสุนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “พวกเราเหล่าพี่น้องโลกบู๊เจียงหนาน ร่วมพลังกันเพื่อต่อกรกับผู้บุกรุกจากภายนอก ถ้าเกิดแพร่งพรายออกไป ก็มีแต่คําสรรเสริญ จะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะได้ยังไง?”

“อีกอย่าง คนนอกย่อมไม่มีทางมีความคิดเดียวกันพวกเราอยู่แล้ว เขาเป็นแค่คนที่มาจากที่อื่น แต่กลับกล้าทำตัวกร่างในประเทศจีน เห็นได้ชัดว่าดูถูกโลกบู๊ทั้งประเทศจีนของพวกเรา พวกเราไม่จำเป็นต้องใช้กฎกับเขาด้วยซ้ำ”

“พูดได้ดี จำกัดคนนอก ไม่จำเป็นต้องใช้กฏระเบียบอะไร!”

“ฆ่าเขาซะก็สิ้นเรื่อง!”

“ฆ่าเขาซะ!”

มีคนมากมายตะโกนเสียงดัง ต้องการให้ฆ่าคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าทิ้งซะ

ราวกับว่าคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่า จู่ๆก็กลายเป็นผู้บุกรุกที่น่ารังเกียจสักอย่างนั้น

และคนจากโลกบู๊เจียงหนาน เพื่อจัดการผู้บุกรุก ต่อให้ใช้จำนวนคนที่มากกว่า ก็เป็นเรื่องที่ทำได้อย่างสง่าผ่าเผย และก็เป็นเรื่องที่ถูกต้อง

คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าโกรธจนจมูกเบี้ยว เขาอยากด่าคนมาก แต่ว่าครูสอนภาษาจีนของเขาไม่เคยสอนเขาด่าคนมาก่อน

ในเมื่อไม่มีทางเลือก คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าจึงได้แต่ด่าด้วยภาษาฝรั่งเศส ด่าทอพวกคนจากโลกบู๊เจียงหนานที่ทำตัวน่าละอายแบบนี้

แววตาของฉีเฉิงคุนเผยความดุร้ายออกมา แล้วตะโกนเสียงดังว่า “พูดได้ดี การที่พวกเราจะจัดการผู้บุกรุกจากภายนอก ไม่จำเป็นต้องทำตามกฎระเบียบ ทุกคนตามข้ามา สังหารเขาซะ เพื่อรักษาเกียรติยศโลกบู๊เจียงหนานของพวกเรา!”

เดิมทีฉีเฉิงคุนก็ไม่คิดที่จะฆ่าหรอก แต่ว่า ในเมื่อคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่ามีความแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ งั้นถ้าเกิดถึงเวลาที่ฉีเฉิงคุนต้องการจะจัดการกับหลินหยุน ก็จะมีศัตรูที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

จัดการคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าตั้งแต่ต้นซะ จะได้ตัดปีกของหลินหยุนออก

“ฆ่าเขาซะ!”

เหล่าเจ้าบ้านเล็กใหญ่ของโลกบู๊เจียงหนานกว่าสิบคน ระเบิดออร่าในร่างออกมาพร้อมกัน ในหมู่คนพวกนี้มีระดับปรมาจารย์อยู่หลายคน ส่วนที่เหลือ ก็มีความแข็งแกร่งแค่แดนพรสวรรค์สูงสุดเท่านั้น

ต้องรับมือกับคู่ต่อสู้ขนาดนี้ในเวลาเดียวกัน คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าต้องตายอย่างแน่นอน

ในที่สุดคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าก็หวาดกลัวแล้ว กลืนน้ำลาย แล้วเดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หลินหยุนที่จ้องมองด้วยสายตาเย็นชามาโดยตลอด จู่ๆก็ลุกขึ้นมา มือข้างหนึ่งจับไปที่ไหล่ของคาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่า

“ให้พวกเขามา” หลินหยุนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงเรียบๆ แต่กลับทำให้คนรู้สึกเกิดความหวาดกลัวในจิตใจขึ้นมา

คาร์นอตวิลเลียม แดร็กคิวล่าไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน ยืนตัวตรง ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดด้วยใบหน้าหยิ่งผยองว่า “มาสิ คิดว่ากลัวพวกแกหรือไง!”

ข้างๆ เย่จื่อเชี่ยนที่จ้องมองหลินหยุนอยู่เงียบๆมาโดยตลอด พอเห็นหลินหยุนหันหลัง แล้วเผยให้เธอเห็นข้างหลังของเขา

จู่ๆก็อึ้งไปเลย

แววตาของเด็กสาวเผยความนึกคิดออกมา “หลังแบบนี้......ทำไมถึงคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก!”