บทที่ 571 วิกฤตของตระกูลอี

อ้าวฉางคงผู้มีอิทธิพลอำนาจแห่งกว่างเป่ย ก็มีสีหน้าท่าทางที่สงสัย โดยมองไปยังผู้อาวุโสในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ด้านข้างผู้นั้น และถามขึ้นอย่างเคารพว่า: “คุณฉี นี่เป็นเพราะอะไรกัน? ”

คุณฉีก็มีสีหน้าท่าทางที่ไม่เข้าใจ: “ข้าก็ยังมองไม่ออกว่าเป็นเพราะอะไร อีกทั้งข้าก็ไม่พบเห็นว่ามีใครที่แอบลอบลงมือ สภาพการณ์เช่นนี้ มียอดฝีมือจำนวนมาก หากคิดที่จะแอบลอบลงมือแต่ไม่โดนใครพบเห็นนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย! ”

“นอกจากว่าพลังความสามารถของคนผู้นี้ ถึงระดับขั้นสูงสุดของโลกบู๊ตามที่ตำนานร่ำลือ”

“แต่ว่า นี่มันคงไม่มีทางเป็นไปได้! ”

อ้าวฉางคงพยักหน้า ถ้าหากมีผู้ใดที่มีพลังความสามารถถึงระดับขั้นสูงสุดของโลกบู๊ตามที่ตำนานร่ำลือ ทำไมยังจะต้องมาในสถานที่แบบนี้ด้วย ซึ่งคนผู้นั้น ใครจะสามารถเชิญให้มาได้ล่ะ?

เสิ่นเหยียนขมวดคิ้วและมองไปที่เวทีประลอง ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร

เสิ่นมี่ที่อยู่ด้านข้าง คิ้วที่สวยงามขมวดขึ้นเล็กน้อย: “ปรมาจารย์เหยียน มีคนแอบลอบลงมือ ใช่ไหม? ”

ที่นั่งด้านข้าง ผู้อาวุโสคนนั้นที่มีลักษณะท่าทางเหมือนกับอาจารย์สอนหนังสือ ส่ายศีรษะ: “ไม่ใช่ ถ้าหากมีคนแอบลอบลงมือ คงจะไม่มีทางรอดพ้นสายตาคนจำนวนมากในสถานที่แห่งนี้ไปได้”

“หรือว่า เป็นเพราะเดิมทีคุณอู่มีบาดแผลเก่าในร่างกาย เมื่อครู่หลังจากที่ต่อสู้ ก็ทำให้บาดแผลเก่าเกิดอาการกำเริบขึ้น จึงทำให้ล้มลงอย่างกระทันหัน! ”

เสิ่นเหยียนยิ้มและพูดว่า: “หูเหวยซินนั้นโชคร้ายเสียจริง เมืองเวินก่างที่อยู่ในมือ กลับต้องส่งคืนกลับไปแล้ว”

อีหลิงกลับมองไปที่หลินหยุนด้วยความดีอกดีใจ แล้วก็ค่อย ๆ ขยับตัวเขาไปใกล้ กลิ่นความหอมหวลลอยมายังที่หลินหยุน

“คุณช่วยอาฉินไว้ใช่ไหม? ” อีหลิงกระซิบถามขึ้น

“ถูกต้อง” หลินหยุนยอมรับอย่างเปิดเผย แม้ว่าคนอื่นจะได้ยิน เขาก็ไม่เกรงกลัว เพราะว่าในสถานที่แห่งนี้ไม่มีใครมองออกว่าเขาเป็นคนลงมือ

อีหยุ่นดีใจอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเวทีประลอง และตะโกนพูดกับหูเหวยซินว่า: “หูเหวยซิน นายพ่ายแพ้แล้ว ต่อไปเมืองเฟิงหลันของนายก็ต้องตกเป็นของข้าแล้ว! ”

เมืองที่สามารถนำมาพูดคุยเปรียบเทียบในระดับเดียวกันกับเมืองเวินก่างได้ สำหรับเจียงเป่ยแล้วก็คือเมืองเฟิงหลัน อีกทั้ง เมืองเฟิงหลันตั้งอยู่ที่จุดบรรจบระหว่างเจียงหนานกับเจียงเป่ย ซึ่งตระกูลอีสามารถดูแลปกครองได้อย่างสะดวกและง่ายดาย

หูเหวยซินสีหน้าท่าทางหม่นหมอง: “ทราบแล้ว”

อาฉินอดทนยืนหยัดเดินลงมาจากเวทีประลอง เมื่อมาถึงด้านหน้าของอีหยุ่น อาฉินก็ยืนหยัดต่อไปไม่ไหวแล้ว

ร่างกายอ่อนยวบ แล้วก็ล้มลงไปที่พื้น

ยังดีที่ลูกน้องของอีหยุ่นมีสายตาและมือที่ว่องไว ประคองอาฉินเอาไว้ได้

อีหยุ่นพูดขึ้นด้วยความกังวลว่า: “อาฉิน นายได้รับบาดเจ็บแล้วใช่ไหม? ”

“ไม่เป็นไร พักผ่อนเล็กน้อยก็ดีขึ้นแล้ว! ” อาฉินกล่าว

“งั้นก็ดีแล้ว! ” อีหยุ่นยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง: “รีบประคองอาฉินนั่งลง! ”

“รับทราบ! ”

ปรมาจารย์ป๋ายเห้อมองไปที่หลินหยุนโดยพลัน ในแววตาเผยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ขึ้นแวบหนึ่ง

“ไอ้หนุ่มน้อย เมื่อครู่นายบอกว่าอาฉินคงจะยืนหยัดต้านทานการจู่โจมของคุณอู่ได้ไม่เกินสามกระบวนท่าไม่ใช่เหรอ?” ปรมาจารย์ป๋ายเห้อถามขึ้นอย่างแปลก ๆ

ไม่ว่าใครต่างก็มองออกว่า ปรมาจารย์ป๋ายเห้อกำลังยุยงให้เกิดการแตกแยกกัน

หลินหยุนมองไปที่เขาเล็กน้อย แววตาเผยความเยือกเย็นออกมา: “ใช่ข้าเป็นคนพูดเอง”

“แล้วตอนนี้ล่ะ? ” ปรมาจารย์ป๋ายเห้อยิ้มอย่างเย็นชา

หลินหยุนไม่พูดไม่จาอะไร ถ้าหากว่าเขาไม่ยื่นมือเข้าช่วย การบำเพ็ญฝึกฝนของอาฉินคงจะถูกทำลายสูญสิ้นไปแล้ว

แต่ว่า เรื่องแบบนี้เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ และถึงจะพูดออกมาแล้วก็ไม่มีใครเชื่อ

เห็นว่าหลินหยุนอับอายขายหน้าเล็กน้อย อาฉินจึงรีบช่วยแก้ต่างให้กับหลินหยุน: “ปรมาจารย์ ป๋ายเห้อ ครั้งนี้ที่ข้าสามารถเอาชนะได้ เป็นเพราะความโชคดี ไม่ใช่ว่าคุณหลินคาดการณ์ไม่แม่น! ”

“ทำไมนายถึงมักพูดแทนเขาอยู่เป็นประจำ! หรือว่าพวกนายจะเชื่อจริง ๆ ว่าเขาเป็นปรมาจารย์อะไรนั่น? ฮึ ข้าเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนหลอกลวง” ปรมาจารย์ป๋ายเห้อยิ้มอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าท่าทางที่เหยียดหยาม

เมื่อครู่ที่โดนหลินหยุนดูถูก โดนคาร์นอตวิลเลียมเหยียดหยาม ในที่สุดก็หาโอกาสแก้แค้นกลับคืนได้แล้ว

เวลานี้ อ้าวฉางคงลุกยืนขึ้นอย่างกะทันหัน มองไปที่อีหยุ่น ทำมือแสดงความเคารพและพูดว่า:“อีหยุ่น บัญชีความแค้นระหว่างเราทั้งสอง ถึงเวลาที่จะคิดบัญชีกันได้แล้ว”

อีหยุ่นพูดขึ้นว่า: “ครั้งนี้ยังคงเป็นจำนวนตัวเลขเดิมนั้นใช่ไหม? ”

อ้าวฉางคงพูดขึ้นว่า: “ครั้งนี้จากจำนวนตัวเลขเดิมนั้น เพิ่มจำนวนมากขึ้นไปอีกหนึ่งเท่า”

อีหยุ่นตกใจเล็กน้อย ตัวเลขในครั้งก่อนนั้นก็เพิ่มขึ้นจนถึงสองพันล้านแล้ว ส่วนจำนวนตัวเลขที่พวกเขาพูดกันหนึ่งเท่าก็คือหนึ่งพันล้าน โดยในครั้งนี้เพิ่มขึ้นอีกจำนวนหนึ่งเท่า นั่นก็คือจำนวนสามพันล้านแล้ว

นี่เป็นการท้าพนันวางเดิมพันครั้งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ว่า อีหยุ่นทำได้เพียงแค่ตอบรับ: “ตกลง อย่างนั้นก็ยึดเอาตามจำนวนตัวเลขที่นายบอกแล้วกัน”

“ปรมาจารย์ป๋ายเห้อ ครั้งนี้คงต้องลำบากท่านแสดงฝีมือแล้ว! ” อีหยุ่นพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

“คุณอีวางใจได้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” ปรมาจารย์ป๋ายเห้อมองไปที่หลินหยุน ส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา แล้วก็ตีลังกาไปตรงที่เวทีประลองด้วยความแม่นยำ

อ้าวฉางคงพูดกับคุณฉีที่อยู่ข้างกายของเขาว่า: “ต้องรบกวนคุณขึ้นประลองในยกนี้แล้ว! ”

“ตกลง” คุณฉีก็ตีลังกาขึ้นไปบนเวทีเช่นกัน โดยไปยืนอยู่ตรงข้ามของปรมาจารย์ป๋ายเห้อ

ทันใดนั้นหลินหยุนก็ได้มองไปที่พ่อลูกตระกูลหูแห่งกลุ่มเจียงเป่ย