บทที่ 577 สี่ทิศยอมศิโรราบ

“พลังความสามารถของนายก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ยังไม่เคยมีผู้ใดที่จะสามารถต้านทานพลังสิบแปดท่าต้าเต๋าติดต่อกันได้จนถึงกระบวนท่าที่หก ซึ่งนายคือคนแรก”

หลินหยุนมองไปที่เขา ด้วยสีหน้าท่าทางที่ไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก

“ฮ่าฮ่า สิบแปดท่าต้าเต๋า ชื่อนี้ ก็ถือว่าเหมาะสม” โล่อู๋จี๋พูดจบ ก็มองไปที่หลินหยุนอย่างเย็นชา: “มาเถอะ จัดการข้าให้เต็มที่ไปเลย! ”

“จะให้ตามที่นายปรารถนา! ” หลินหยุนเดินมาถึงข้างกายของเขา แล้วก็ชี้นิ้วออกมา

ตรงกลางระหว่างคิ้วของโล่อู๋จี๋ถูกเจาะทะลุเป็นช่องโหว่ โดยที่เลือดไหลออกมาไม่หยุด

เทพแห่งทวนในหนึ่งยุคสมัย บรรพบุรุษตระกูลโล่ โล่อู๋จี๋ เสียชีวิตลงแล้ว!

เงียบสงบกันไปทั้งหมด!

ทุกคนต่างคาดคิดไม่ถึงว่า เทพแห่งทวนโล่อู๋จี๋ที่เมื่อครู่ยังแสดงอานุภาพอย่างน่าเกรงขาม องอาจหยิ่งผยองอย่างที่สุด เพียงพริบตาเดียวก็ถูกชายหนุ่มสังหารเสียชีวิตแล้ว?

“พลังความสามารถของปรมาจารย์หลินผู้นี้ ตกลงว่าแข็งแกร่งทรงพลังขนาดไหนกันแน่? ”

ในจิตใจของทุกคน ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเกิดข้อสงสัยนี้ขึ้นมา

โล่อู๋จี๋เป็นบรรพบุรุษของตระกูลโล่ที่เป็นวงศ์ตระกูลอันดับหนึ่งในโลกบู๊แห่งเจียงหนาน มีสมญานามว่าเทพแห่งทวน มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในระดับเดียวกันกับเทพแห่งสงครามเจียงร่อโจ๋ และเทพกระบี่เยนหนานเทียน

ผู้ที่สามารถสังหารเขาได้ จะเป็นผู้ที่เก่งกาจมีความสามารถมากถึงระดับไหนกัน!

สีหน้าของอีหยุ่นแสดงอาการดีใจออกมา: “ปรมาจารย์หลิน ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ! ”

“อาฉิน คุณคิดว่าพลังความสามารถของปรมาจารย์หลิน ตกลงถึงระดับขั้นไหนแล้ว? ” อีหยุ่นถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

อาฉินพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางที่ตื่นตะลึง: “คุณอี พลังความสามารถของเขา บางทีอาจจะถึงระดับขั้นแดนสูงสุดนั้นตามที่ตำนานร่ำลือกันไว้! ”

ใบหน้าของอีหลิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “ฉันรู้อยู่แล้วว่า หลินหยุนจะต้องเอาชนะได้อย่างแน่นอน! ”

คาร์นอตวิลเลียมมองไปที่หลินหยุน ลูกตาเคลื่อนที่ไปมาไม่หยุด: “เทพแห่งสว่างที่สมควรตาย พลังความสามารถของเขาแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดคิดเอาไว้อย่างมาก! โอ้ว ประเทศตะวันออกที่ลึกลับนี้ ช่างลึกลับและแข็งแกร่งมากจริง ๆ! ”

“อยู่ดี ๆ ข้าก็รู้สึกว่า ข้ารักประเทศแห่งนี้เข้าให้แล้ว”

“ถ้าหากว่าข้าอยู่ที่นี่แล้วสามารถที่จะแข็งแกร่งทรงพลังขึ้น รอเมื่อข้ากลับไปที่ตะวันตก จะต้องสร้างความตะลึงให้กับเจ้าพระยาแดร็กคิวล่าอย่างแน่นอน! ”

ปรมาจารย์ป๋ายเห้อที่อยู่ด้านข้าง ใบหน้ามีชีวิตชีวาอย่างที่สุด สีแดงบ้างสีขาวบ้าง โดยมองไปที่เงาร่างของหลินหยุน ด้วยความเคารพเลื่อมใส

“เขา พลังความสามารถของเขาแข็งแกร่งทรงพลังมากขนาดนี้เลย! ”

“นี่คือปรมาจารย์ขั้นสูงสุดใช่ไหม? พลังความสามารถของโล่อู๋จี๋ก็ระดับขั้นปรมาจารย์สูงสุด ส่วนพลังความสามารถของเขายังเหนือกว่าโล่อู๋จี๋อีก เป็นไปได้ว่าคงจะถึงระดับขั้นแดนนั้นตามที่ตำนานร่ำลือเอาไว้! ”

“ก่อนหน้านี้เป็นเพราะข้าคิดว่าเขายังหนุ่มอายุน้อย ถึงได้ดูถูกมองข้ามเขาไป! ”

ปรมาจารย์ป๋ายเห้อเสียใจภายหลังจนลำไส้เขียวไปหมดแล้ว นึกไม่ถึงว่าเขาจะดูถูกมองข้ามนักบู๊ยอดฝีมือระดับขั้นตำนาน

เสิ่นเหยียนมองไปที่คุณเหยียน และพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางที่ตื่นตะลึงว่า: “พลังความสามารถของปรมาจารย์หลินท่านนี้ ตกลงว่าอยู่ในระดับขั้นไหนกันแน่? แม้แต่บรรพบุรุษตระกูลโล่ก็ยังต้องมาตายด้วยน้ำมือของเขา ชายหนุ่มที่แปลกประหลาดผู้นี้ ตกลงว่ามาจากที่ไหนกันแน่? ”

คุณเหยียนก็มีสีหน้าท่าทางที่ตื่นตะลึงเช่นกัน: “พลังความสามารถของเขา คงน่าจะอยู่ในระดับขั้นปรมาจารย์สูงสุด หรือไม่ก็ขั้นแดนนั้นตามที่ตำนานร่ำลือ”

เสิ่นเหยียนสีหน้าท่าทางหวาดผวา: “ชายหนุ่มที่มีอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ นึกไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือนักบู๊ระดับขั้นตำนาน! ”

ใบหน้าอันสวยงามของเสิ่นมี่ ยิ่งขาวซีดราวกับกระดาษ

“เขา นึกไม่ถึงว่าเขาคือยอดฝีมือนักบู๊ระดับขั้นตำนาน! นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน? ”

“เหอะเหอะ คิดไม่ถึงว่าฉันอยู่ต่อหน้าของยอดฝีมือนักบู๊ระดับขั้นตำนาน แล้วพูดว่าเขาไม่เข้าใจวิชาบู๊! ”

“ช่างน่าขันเสียจริง! ฉันพลันรู้สึกว่า ฉันในตอนนั้นคงจะเหมือนกับตัวตลกอย่างมากเลยทีเดียว! ”

อีกฝ่ายหนึ่ง อ้าวซี่ไห่ก็เหมือนกับแมวที่โดนเหยียบหาง กระโดดลุกขึ้นจากที่นั่งเลยทีเดียว และอุทานขึ้นว่า: “นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน! ”

“ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งมากขนาดนี้? ”

อ้าวซี่ไห่ก็ไม่สามารถที่จะยอมรับได้เหมือนกัน คิดไม่ถึงว่าหลินหยุนจะแข็งแกร่งได้มากมายถึงระดับนี้

อ้าวฉางคงส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา: “บอกให้แกไปแสดงความขอโทษกับเขา แกยังไม่ยอม ตอนนี้ยอมแล้วล่ะสิ! ”

“ยอมแล้ว! ” อ้าวซี่ไห่นั่งลงไปบนเก้าอี้ ใบหน้าแข็งทื่อเฉื่อยชา

หูเหวยซินกลับมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป พูดกับหูเฟยที่มีสีหน้าท่าทางที่ไม่ค่อยเต็มใจว่า: “รีบหนีไป! ”

หูเฟยขมวดคิ้ว และมองไปที่พ่ออย่างไม่เข้าใจ: “ทำไม? ”

“แกเคยล่วงเกินไอ้หนุ่มน้อยนั่น แม้แต่บรรพบุรุษตระกูลโล่เขาก็ฆ่าไปแล้ว คนต่อไปก็คงจะคือพวกเราเป็นแน่ หากเวลานี้ยังไม่ยอมหนีไป อีกสักครู่คิดจะหนีก็คงจะไม่ทันการแล้ว” หูเหวยซิน พูดกระซิบ