ตอนที่ 60
บทที่ 60 ฉันคือคนที่แกไม่กล้ามีเรื่องด้วย
October 21, 2026
บทที่ 60 ฉันคือคนที่แกไม่กล้ามีเรื่องด้วย
แต่จางจื่อเห้ากลับทำสีหน้าเหมือนว่าตัวเองจัดการสถานการณ์ได้ พร้อมยิ้มแล้วพูดว่า “คุณน้า ให้ผมลองเถอะ!”
ไอ้หน้าบากเฉียงมองไปที่จางจื่อเห้า สีหน้าเผยออกมาซึ่งรอยยิ้มที่แปลกประหลาด
“แกเป็นใคร?” ไอ้หน้าบากเฉียงถาม
“ผมชื่อจางจื่อเห้า พ่อผมคือจางเจี้ยนลี่!” จางจื่อเห้าตอบด้วยความเกรงใจ
ไอ้หน้าบากเฉียงพยักหน้า “จางเจี้ยนลี่? ฉันรู้แล้ว ซุปเปอร์มาเก็ตต้าฝู เป็นของบ้านแกใช่ไหม?”
“ใช่ครับ พี่เฉียงนี่ความจำดีจริงๆ เลย!” จางจื่อเห้าพูดเอาใจ
อันซื่อเอินมองไปที่จางจื่อเห้า รู้สึกตกใจเล็กน้อย หรือว่าพ่อของจางจื่อเห้ารู้จักกับไอ้หน้าบากเฉียงหรือ?
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ คงเป็นเรื่องที่ดีมาก
เพื่อนคนอื่นๆ ก็มองจางจื่อเห้าด้วยความตกใจ เดิมทีโดนหลินหยุนแย่งความสนใจไป ตอนนี้เขากลับมาเป็นจุดสนใจอีกครั้ง
หลี่นีกระซิบพูดกับอันซื่อเอินว่า “เด็กคนนี้ชอบอันซิน มีแต่คนบอกว่ายามตกทุกข์จะเห็นว่าใครที่จริงใจ เด็กคนนี้ออกตัวช่วยเราตอนลำบาก รู้เลยว่าเป็นคนไม่เลวเลย!”
อันซื่อเอินพยักหน้าตอบรับ พร้อมพูดว่า “ไม่เลวจริงๆ อีกอย่างเจอเรื่องใหญ่ก็ไม่ตกใจ มีความเป็นผู้นำที่ดี!”
สายตาที่สองคนนี้มองจางจื่อเห้า เหมือนกำลังมองลูกเขยของตัวเองอย่างนั้น
อันซื่อเอินก็พูดกับจางจื่อเห้าด้วยความรู้สึกขอบคุณ “จางจื่อเห้า ขอบคุณนะ!”
จ้าวกาวพูดกระซิบอยู่ข้างๆ หลินหยุนว่า “หลินหยุน จางจื่อเห้ามันชอบออกหน้าอยู่แล้ว เมื่อกี้นายน่าจะรีบยืนขึ้นก่อน!”
หลินหยุนมองดูจางจื่อเห้าด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส “ดูต่อไป”
ไอ้หน้าบากเฉียงหัวเราะให้กับจางจื่อเห้า พร้อมพูดว่า “ในเมื่อแกเป็นลูกชายของจางเจี้ยนลี่ งั้นฉันก็ไม่ถือสาแกแล้วกัน แกรีบไปเลย!”
จางวจื่อเห้าชะงักไป สีหน้าเริ่มเปลี่ยน “พี่เฉียง หมายความว่าไง?”
ไอ้หน้าบากเฉียงหัวเราะแหะๆ มองจางจื่อเห้าด้วยสายตาดูถูก “ความหมายก็คือให้แกไสหัวไปได้แล้ว จะต้องให้พูดให้เข้าใจกว่านี้ไหม?”
นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เมื่อกี้ยังกับเพื่อนเก่าคุยกัน แต่พอพริบตาเดียวก็เปลี่ยนไปแบบนี้แล้ว?
ทุกคนพากันงงงวยไปหมด ไม่เข้าใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างไอ้หน้าบากเฉียงกับจางจื่อเห้าเป็นอย่างไรกันแน่
จางจื่อเห้าโมโหจนหน้าแดง เขารู้แล้วว่าตัวเองโดนหลอกแล้ว
“พี่เฉียง เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ พอฉันยืนขึ้นมา พี่ก็จะปล่อยพวกเขาไง ทำไมไม่รักษาคำพูดแบบนี้?”
ไม่รักษาคำพูด...เดี๋ยวก่อน หมายความว่ายังไง?
ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เหมือนว่าสองคนนี้จะปรึกษากันก่อนหน้านี้แล้ว!
สายตาที่ทุกคนมองไปที่จางจื่อเห้า เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น สองคนคุยตกลงกัน เพื่อที่จะแสดงละครเจ้าชายขี่ม้าขาวงั้นสินะ!
จ้าวกาวถามด้วยความอยากรู้ “หลินหยุน จางจื่อเห้าหมายความว่ายังไง? เขาปรึกษากันกับไอ้หน้าบากเฉียงนั่นก่อนแล้วใช่ไหม?”
หลินหยุนยิ้มประหลาด พร้อมตอบไปว่า “ดูต่อไป”
ไอ้หน้าบากเฉียงมองหน้าจางจื่อเห้าด้วยความเย็นชา สีหน้าไม่ได้ดูสนใจเขาสักนิด “ทำตามคำพูดเหรอ? คนอย่างแกก็จะกล้ามาพูดเรื่องทำตามคำพูดกับฉันงั้นเหรอ? ฉันอยากทำอะไรก็ทำ ต่อให้พ่อแกมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ไม่กล้าพูดว่าขอไว้หน้ากับฉัน!”
“ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะจัดการแกก่อน!”
จางจื่อเห้าตกใจจนเหงื่อไหล เขาเกือบลืมไปแล้วว่าไอ้หน้าบากเฉียงไม่ใช่คนที่เขาจะเล่นด้วยได้ ต่อให้พ่อของเขาจางเจี้ยนลี่มายืนอยู่ตรงนี้ ก็ไม่กล้าพูดอะไรกับไอ้หน้าบากเฉียงแม้แต่คำเดียว
ต่อให้ฝ่ายนั้นไม่รักษาคำพูด เขาก็ทำได้แค่อดทน แม้แต่จะโมโหก็ไม่กล้า ก็เหมือนกับการที่โดนคนอื่นสั่งให้ยื่นหน้าซ้ายออกไป เขาก็จะยื่นหน้าขวาออกไปไม่ได้
ต่อให้เขายื่นหน้าออกไปให้คนอื่นตี ก็ต้องดูว่าคนคนนั้นจะตีด้านไหน
“พี่เฉียง ฉันผิดไปแล้ว ฉันรีบร้อนไป ลืมว่าตัวเองเป็นใคร พี่เฉียงปล่อยฉันไปเถอะนะ!” หลังจากจางจื่อเห้าโดนด่า ก็ต้องทำหน้ายิ้มขอร้องให้ไอ้หน้าบากเฉียงให้อภัยตัวเอง
ไอ้หน้าบากเฉียงหัวเราะอย่างสะใจ “ฮ่าๆ ถือว่าแกฉลาด ไสหัวไปซะ!”