บทที่ 606 หุบเขาเทพยายอมแพ้

หลินหยุนจ้องมองใบหน้ามึนงงของเหล่าจู่ตระกูลโม่ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับว่าไม่มีความรู้สึกเห็นใจในฐานะมนุษย์อยู่เลย

“เจ้ามันบ้า ถึงขั้นคิดที่จะดึงโลกทั้งใบมาตายไปพร้อมกับเจ้า สมควรตาย!”

แต่ว่า ไม่ทันรอให้หลินหยุนลงมือ ร่างของเหล่าจู่ตระกูลโม่ก็เริ่มเหี่ยวเฉาราวกับต้นไม้ รูปร่างแปลกประหลาดมาก

“นี่มันเป็นไปได้ยังไง......เป็นไปได้ยังไง......”

ร่างของเหล่าจู่ตระกูลโม่กลายเป็นศพแห้งๆ แล้วก็ล้มลงไป ขนาดตาย ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

ถ้าเกิดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนของโลกนี้ แน่นอนว่าไม่สามารถฆ่ามิงค์สีทองจื่อมู่ได้อยู่แล้ว แต่ว่า เขาคงนึกไม่ถึงว่า หลินหยุนก็คือมหากษัตริย์ชางฉองที่กลับมาเกิดใหม่

“เดิมทีเขาก็ใช้อายุขัยของตัวเองจนหมดแล้ว ตอนนี้หัวใจก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและยังมีแผลตามร่างกาย บวกกับที่ใช้พลังเพื่อทำลายค่ายกลหมื่นไม้ผนึกญาณ ถึงได้มีจุดจบแบบนี้”

“แบบนี้ก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องลงมือเอง”

จ้องมองสนามที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง หลินหยุนค่อยๆลงมา ยืนตรงหน้าของเสี่ยวจุย

ในที่สุดเสี่ยวจุยก็เงยหน้าขึ้นมา จ้องมองหลินหยุน แต่ว่าครั้งนี้ แววตาของเสี่ยวจุยเต็มไปด้วยความเคารพและหวาดกลัว

ถึงแม้เธอจะไม่สามารถเปิดปากพูดออกมาได้ แต่ว่า แววตาของเธอได้สื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการออกมาหมดแล้ว สิ่งที่เธอต้องการจะบอก ขอแค่มองตาก็จะรู้ได้ในทันที

“กลัวไหม?” หลินหยุนถามด้วยเสียงเรียบๆ

เสี่ยวจุยพยักหน้า จากนั้นก็ส่ายหัว

หลินหยุนเข้าใจความหมายที่เธอต้องการจะสื่อ เธอกลัวคนชั่วที่มีพลังแบบนี้ แต่ว่า กลับไม่กลัวคนดีที่มีพลังแบบนี้ ก็เหมือนกับหลินหยุน

“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาวัตถุดิบปรุงยา เพื่อช่วยสามีของเธอ”

เสี่ยวจุยทำหน้าดีใจ หลินหยุนไม่ได้ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ ต่อให้เขาจะมีพลังที่สามารถพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้แล้วยังไง? ยังไงซะเขาก็ยังเป็นฮีโร่ที่ยอมช่วยเหลือคนสองคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา จนถึงขนาดที่ยอมเป็นศัตรูกับหุบเขาเทพยา

หลินหยุนกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ของหุบเขาเทพยาอีกครั้ง

โม่จือมิ่งได้เตรียมวัตถุดิบในการปรุงยาไว้เรียบร้อยแล้ว กำลังรอต้อนรับอยู่ที่ห้องโถงใหญ่

ข้างๆ เป็นเหล่าผู้อาวุโสที่โดนหลินหยุนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส และยังมีพวกระดับสูงของหุบเขาเทพยา

โม่จือมิ่งมีสีหน้าที่เย็นชา เหล่าผู้อาวุโสและพวกระดับสูง ต่างก็ก้มหัวด้วยสีหน้าอับอาย

เห็นได้ชัดว่า เมื่อกี้คนพวกนี้น่าจะโดนโม่จือมิ่งสั่งสอนมาแล้ว

ในตอนที่หลินหยุนเดินมาที่ห้องโถงใหญ่พร้อมกับเสี่ยวจุย ตอนแรกโม่จือมิ่งก็ตกใจไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โค้งทำความเคารพต่อหลินหยุน

“โม่จือมิ่งจากหุบเขาเทพยา ขอคารวะท่านปรมาจารย์หลิน!”

ส่วนคนอื่นๆ ก็ก้มหน้าตามไปด้วย ไม่กล้าหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ

เมื่อกี้ ผู้อาวุโสสามพาหลินหยุนเพื่อไปตามหาโม่ซิวอู่ ส่วนโม่ซิวอู่ก็ไปขอความช่วยเหลือ

ส่วนตอนนี้ มีเพียงแค่หลินหยุนที่กลับมา โม่ซิวอู่และผู้อาวุโสสามไม่ได้กลับมาด้วย

ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง คนพวกนี้รู้อยู่แก่ใจ

โม่จือมิ่งเองก็เข้าใจดี แต่ว่า เรื่องนี้ เป็นเพราะความโลภของพี่ชายตัวเอง ปรมาจารย์หลินไม่ได้ผิด

เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะการกระทำของตัวเอง ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์หลิน

หลินหยุนจ้องมองโม่จือมิ่งด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ เขารู้ดีว่าคนคนนี้เป็นนักกลั่นยาตัวจริง และเป็นนักกลั่นยาที่มีพรสวรรค์

ก่อนหน้านี้ เขาเคยปล่อยโม่จือมิ่งไปครั้งหนึ่ง แต่ว่า ครั้งนี้ เกรงว่าคงจะเก็บโม่จือมิ่งเอาไว้ไม่ได้ซะแล้ว

หลินหยุนค่อยๆเดินไปที่ห้องโถงใหญ่ จ้องมองโม่จือมิ่งด้วยสายตาที่นิ่งเฉย “พี่ชายเจ้า ผู้อาวุโสสามและเหล่าจู่ตระกูลโม่ได้ตายไปแล้ว แต่ ข้าไม่ได้เป็นคนลงมือ”

หลินหยุนไม่ได้อธิบายการต่อสู้ที่เกิดขึ้น เขาเองก็ไม่อยากจะอธิบาย

พอพูดจบประโยคนี้ หลินหยุนก็จ้องมองโม่จือมิ่งอยู่เงียบๆ รอดูปฏิกิริยาของเขา

สีหน้าโม่จือมิ่งหมองลงเล็กน้อย ดูเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ว่า มันเป็นแค่ความเจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น

“ปรมาจารย์หลิน เมื่อกี้ได้ยินพวกเขาบอกฐานะที่แท้จริงของท่านออกมา ข้าก็พอจะคาดเดาจุดจบพี่ชายของข้าออกแล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะความโลภของเขา ท่านไม่ได้ฆ่าเขา แค่นี้ก็ถือเป็นความเมตตาของท่านแล้ว”

“ตัวตนของท่านเหล่าจู่ ข้าเองก็รู้ นึกไม่ถึงจริงๆว่า พี่ชายข้าเพื่อที่จะต่อกรกับท่าน ถึงขั้นต้องปลุกท่านเหล่าจู่ออกมา”

หลินหยุนจ้องมองโม่จือมิ่ง เขารู้สึกว่าท่าทางของโม่จือมิ่ง ไม่เหมือนคนเสแสร้ง

ดูเหมือนว่า เขาจะไม่ได้โกรธแค้น กับการตายของโม่ซิวอู่และเหล่าจู่ตระกูลโม่จริงๆ

หลินหยุนจ้องมองเขาอย่างจริงจัง แล้วพูดด้วยเสียงเรียบๆว่า “ข้าบอกว่าไม่ได้ฆ่าพวกเขา เจ้าเชื่องั้นเหรอ?”