ตอนที่ 625
บทที่ 626 ไปตระกูลเจี่ยงอีกครั้ง
October 21, 2026
ตระกูลเจี่ยงก็ยังคงไม่ยอมที่จะทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้
หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “ข้าทราบแล้ว นายไปเถอะ! ”
“รับทราบ! ” ปรมาจารย์หวางเดินจากไปพร้อมกับได้นำร่างศพของเจี่ยงเฉิงกลับไปด้วย
ในห้องโถงของตระกูลเจี่ยง ผู้บริหารของตระกูลเจี่ยงทั้งหมดได้มารวมตัวกัน มองไปยังร่างของเจี่ยงเฉิงที่มีผ้าขาวปกคลุมอยู่ ซึ่งทุกคนของตระกูลเจี่ยงต่างก็ตื่นตระหนกและโกรธแค้น
เจี่ยงจิงเล่พ่อของเจี่ยงเฉิงดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำขึ้นแล้ว สีหน้าท่าทางโหดเหี้ยม ราวกับจะเลือกจับใครสักคนแล้วมาลงมือสังหาร
“หลินหยุน ข้าจะฆ่าแกแล้วหั่นศพของแกให้ละเอียดเป็นชิ้น ๆ! ”
เจี่ยงจิงเล่คร่ำครวญเสียงดังด้วยความเศร้าโศกเสียใจ
“พี่ชาย คุณไปหาผู้ว่าราชการเกาะหนัน บอกให้เขาช่วยหาอาวุธให้กับพวกเรา แล้วข้าก็จะนำคนไปจัดการฆ่าไอ้หนุ่มนั่นเดี๋ยวนี้! ข้าไม่เชื่อว่า ร่างกายของเขา จะสามารถต่อต้านรับมือกับอาวุธปืนได้! ”
เจี่ยงจิงเทียนตวาดขึ้น: “เหลวไหล! นายคิดว่าผู้ว่าราชการเกาะหนันเป็นพวกโจรป่าอย่างนั้นเหรอ สามารถที่จะให้พวกเรายืมใช้อาวุธเหล่านั้นได้! ”
“อีกทั้ง ตามที่ข้ารับรู้ พลังความสามารถของหลินหยุนนั้น ลึกล้ำเกินจะคาดคิด ต่อให้มีอาวุธก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถฆ่าเขาได้! ”
ถ้าหากว่าเป็นเมื่อก่อน บางทีเจี่ยงจิงเทียนอาจจะคิดโดยง่ายว่า ลำพังแค่อาศัยอาวุธปืนที่ทรงพลัง ก็สามารถที่จะฆ่านักบู๊คนไหนก็ได้
แต่ว่า หลังจากไปที่เกาะตงไหล ได้พบเห็นพลังวิชาที่อัศจรรย์ของนักพรตจื่อหยางแล้วนั้น เจี่ยงจิงเทียนก็เข้าใจได้เลยว่า บนโลกใบนี้มักจะมีคนและสิ่งของที่ทรงพลังมีความสามารถมากเกินกว่าคนธรรมดาทั่วไปจะจินตนาการคาดคิดดำรงอยู่
ไม่แน่ว่า หลินหยุนก็คือผู้ที่ดำรงอยู่ในลักษณะนี้
ในเมื่อ เจี่ยงหลินหลินเคยพูดบอกไว้ว่า หลินหยุนสามารถที่จะฆ่าเจียวที่ยิ่งใหญ่ได้
แต่ว่า เจี่ยงจิงเล่ยังไม่เคยได้ไปที่เกาะตงไหล ยังไม่เคยเห็นวิชาความสามารถเหล่านั้นของนักพรต จื่อหยาง
“พี่ชาย นายหมายความว่าอย่างไร? ต่อให้นายไม่คิดที่จะแก้แค้นให้กับลูกชายของข้า ก็ไม่ควรที่จะใช้ข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอดแบบนี้กับข้า”
“ฮึฮึ เป็นไปได้อย่างไรที่บนโลกใบนี้จะมีคนที่ไม่กลัวอาวุธปืน! พวกเขาเป็นแค่นักบู๊ ไม่ใช่เทพ! ”
เจี่ยงจิงเล่พูดตะโกนเสียงดัง
เห็นเจี่ยงจิงเล่กับเจี่ยงจิงเทียนทะเลาะกัน คนตระกูลเจี่ยงคนอื่นต่างก็เงียบกริบไม่ปริปากพูด
พี่น้องสองคนนี้คือลูกชายของนายท่านเจี่ยง ตอนนั้นเจี่ยงจิงเล่ขาดไปเพียงแค่คะแนนเสียงเดียว ก็จะได้กลายเป็นเจ้าบ้านตระกูลเจี่ยงแล้ว
ตอนนี้ พวกเขาทั้งสองคนทะเลาะกัน คนด้านข้างก็จะไม่เข้าไปพูดแทรกแซงอย่างแน่นอน
เจี่ยงจิงเทียนที่ถูกใส่ร้าย จึงเกิดความโมโห: “น้องสอง กรุณาระวังคำพูดของนายไว้ด้วย! ข้าคือ เจ้าบ้านตระกูลเจี่ยง ข้าจะทำการตัดสินใจอะไร ก็จะต้องคิดพิจารณาถึงตระกูลเจี่ยงทั้งหมด! ซึ่งไม่เหมือนกับนาย ที่ใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ! ”
เจี่ยงจิงเล่ยิ้มเยาะและพูดขึ้นว่า: “ข้าใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ? ข้าว่านายต่างหากที่เกรงกลัวไอ้หนุ่มน้อยนั่น! นายกังวลใช่ไหมว่า ถ้าหากจัดการเรื่องของไอ้หนุ่มนั่นได้ไม่ดีพอ จะส่งผลกระทบต่ออำนาจบารมีการเป็นเจ้าบ้านของนาย? ”
เจี่ยงจิงเทียนสีหน้าท่าทางโกรธแค้น: “เจี่ยงจิงเล่ นายหมายความว่าอย่างไร? ข้ายังไม่ได้ตำหนิกล่าวโทษลูกชายของนายที่กระทำเรื่องไปโดยพลการ แต่นายกลับมากล่าวหาใส่ร้ายตัวข้าแล้ว! ”
เจี่ยงจิงเล่สีหน้าหม่นหมอง น้ำเสียงเยือกเย็น: “นายก็ลองกล่าวโทษดูสิ? ”
เจี่ยงจิงเทียนพูดขึ้นด้วยความโกรธ: “นายคิดว่าข้าไม่กล้าใช่ไหม? ”
ทั้งสองคนเผชิญหน้าใส่กัน สถานการณ์ตึงเครียด ดูเหมือนว่าใกล้ที่จะแตกหักกันแล้ว
เวลานี้ น้ำเสียงที่ชราภาพก็ดังขึ้นมากจากด้านนอก: “พอได้แล้ว! ”
เจี่ยงจงสือในชุดถังโบราณสีดำ ที่มีเจี่ยงหลินหลินคอยประคอง ค่อย ๆ เดินเข้ามา
“นายท่าน! ”
ทุกคนในห้องโถง ลุกยืนขึ้นทั้งหมด เพื่อคำนับแสดงความเคารพ
เจี่ยงจิงเทียนรีบเดินเข้าไปหา ประคองมือข้างหนึ่งของเจี่ยงจงสือ: “ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงมาที่นี่? ”
“พวกนายทะเลาะกันเสียงดังขนาดนั้น ไกลออกเป็นเป็นสิบกิโลเมตรก็ยังได้ยิน ข้าอยู่ที่ลานด้านหลัง หูก็ยังไม่ได้หนวก จะไม่ได้ยินได้อย่างไรล่ะ! ” เจี่ยงจงสือพูดถากถาง
เจี่ยงจิงเทียนกับเจี่ยงจิงเล่ทั้งสองคนสีหน้าแดงก่ำ จ้องมองซึ่งกันและกัน โดยที่ยังคงเผชิญหน้า ห้ำหั่นกันอยู่
เจี่ยงจงสือนั่งบนที่นั่งของเจี่ยงจิงเทียน กวาดสายตามองไปยังทุกคน และค่อย ๆ พูดขึ้นว่า: “นั่งลงสิ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก! ”
ทุกคนถึงกล้าที่จะขยับตัว แล้วก็นั่งลงไปอีกครั้ง
สายตาของเจี่ยงจงสือ ครั้งนี้ได้มองไปที่ร่างศพของเจี่ยงเฉิงที่อยู่บนพื้น
ยังไม่ทันรอให้เจี่ยงจงสือพูด เจี่ยงจิงเล่ก็ร้องโอดครวญขึ้น: “ท่านพ่อ หลานชายของท่าน ถูกไอ้หนุ่มหลินหยุนนั่นฆ่าตาย พี่ชายกลับไม่ให้ข้าไปแก้แค้น ท่านจะต้องออกหน้าแทนให้กับเฉิงเอ๋อด้วย! ”