บทที่ 629 พลังอานุภาพแห่งเวทมนตร์

หญิงสาวคนนั้นที่อยู่บนต้นไม้ ยิ้มเยาะ: “จบกันเพียงเท่านี้แล้วเหรอ? ปรมาจารย์ประสาอะไรกัน ก็แค่เด็กหนุ่มที่ไม่ได้เรื่องได้ราว ยังกล้าจะเรียกขานกันว่าปรมาจารย์อีก! ”

“ท่านหงคงน่าจะเล่นสนุกกับพวกเราทั้งสองเป็นแน่ พลังความสามารถเพียงเท่านี้ เกรงว่าเพิ่งจะบรรลุถึงระดับขั้นพรแสวงเท่านั้น! ”

ชายหนุ่มกลับพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า: “ดูกันต่อไป จะมาสรุปผลในตอนนี้ มันยังเร็วเกินไป! ”

กลางพื้นที่ประลอง แม้ว่าหลินหยุนจะถูกผูกมัดอยู่ แต่นักพรตจื่อหยางก็ยังไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม

อาศัยโอกาสในช่วงจังหวะนี้ นักพรตจื่อหยางก็ได้วาดภาพกลางอากาศขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ เวลาที่ใช้ในการวาดภาพ มากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

เป็นไปตามนั้น รอนักพรตจื่อหยางวาดภาพเสร็จ ตาข่ายยักษ์ที่ผูกมัดตัวของหลินหยุน ก็เหมือนกับน้ำแข็งที่ประสบกับน้ำร้อน ละลายไปจนหมด

หลินหยุนยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้ายังคงอยู่ในสภาพดี เหมือนกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“ออกมาได้! ”

นักพรตจื่อหยางตะโกนเสียงดังขึ้นอีกครั้ง มนุษย์หินที่สูงสามฟุตก็ผุดขึ้นมาจากใต้ดินในทันที

แขนข้างหนึ่งของมนุษย์หินนั้น ยังมีขนาดที่ใหญ่โตกว่าร่างกายของหลินหยุนเสียอีก

“เหยียบย่ำเขาให้แหลกละเอียด! ” นักพรตจื่อหยางสั่งการไปยังมนุษย์หิน

มนุษย์หินเงยหน้าขึ้นและส่งเสียงคำราม จากนั้นก็เดินก้าวใหญ่ เสียงดังกึกก้องตรงไปหาหลินหยุนเพื่อที่จะเหยียบย่ำ

“นี่มันคืออะไรกัน! ”

ผู้คนที่มาชมการประลองในบริเวณโดยรอบ ต่างก็พากันตกตะลึง

“นี่ก็คือพลังอานุภาพของยอดฝีมือเวทมนตร์ใช่ไหม! ” ช่างเป็นวิชาที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

ท่ามกลางผู้คน มีผู้อาวุโสสองคนที่ผมร่วงจนหมดศีรษะแล้ว มองไปยังมนุษย์หินยักษ์ตนนั้น และพูดขึ้นด้วยสีหน้าหม่นหมองว่า: “ไอ้นักพรตแก่จื่อหยางนั้น มีพลังความสามารถที่แข็งแกร่งมากขึ้นอีกแล้ว”

ที่ไกลออกไป ยังมีหญิงชราในชุดที่สุภาพสูงศักดิ์คนหนึ่ง มองมาที่นักพรตจื่อหยาง โดยสายตาแสดงความเยาะเย้ยออกมาแวบหนึ่ง

“ไอ้นักพรตแก่จื่อหยางนี่ คิดไม่ถึงว่าจะเข้าสู่ระดับขั้นแดนนั้นได้ก่อนพวกเราเสียอีก”

“ช่างบัดซบเสียจริง ทำไมถึงต้องเป็นเขาด้วย! ”

ใบหน้าของหญิงชราขนลุกขนพองขึ้น ด้วยเพราะความโมโห จึงแสดงสีหน้าเขียวขึ้น

คนของตระกูลเจี่ยงมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ สายตาต่างก็เผยความตกตะลึงออกมา

โดยเฉพาะเจี่ยงจิงเล่ ที่มองไปยังมนุษย์หินยักษ์ตนนั้น สายตาก็แสดงออกถึงความหวาดผวา เหมือนกับว่ามีความหวาดกลัวต่อสิ่งที่มีขนาดใหญ่มหึมานั้น

“นักพรตจื่อหยางสมกับคำร่ำลือจริง ๆ พลังความสามารถนี้เมื่อเทียบกับนักพรตหมิงยู่แล้ว อย่างน้อยแข็งแกร่งมากกว่าเป็นสิบเท่า! ”

สำหรับพวกเศรษฐีและคนที่มีชื่อเสียง รวมถึงนักบู๊ที่อายุยังน้อย ยิ่งจะไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวของ หลินหยุนเข้าไปอีก

“พลังความสามารถของนักพรตจื่อหยางสมกับคำร่ำลือจริง ๆ ปรมาจารย์หลินอะไร มันก็แค่มูล สุนัขเท่านั้น ช่างอ่อนแอเปราะบางเสียจริง! ”

หลินหยุนสีหน้าเฉยเมย: “วิชาปราบดิน! ”

“หยุด! ”

หลินหยุนยกมือขึ้น ปล่อยคาถาข่มห้าธาตุ มนุษย์หินที่สูงสามฟุตนั้น ก็หยุดการเคลื่อนไหวลงทันที ก้อนหินบนร่างกายก็ละลายเหมือนกับน้ำแข็งหิมะ กลับคืนสู่พื้นดินอีกครั้ง

ทุกคนพากันตกตะลึง!

“มนุษย์หินยักษ์ใหญ่ขนาดนั้น ปรมาจารย์หลินจัดการลงได้อย่างง่ายดาย! ”

“ดูเหมือนว่า ปรมาจารย์หลินผู้นี้ก็มีวิชาที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน! ”

“เหอะเหอะ พวกนายไม่ลองคิดดูบ้าง ในเมื่อปรมาจารย์หลินสามารถมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว หลิงหนาน ถ้าหากไม่มีพลังความสามารถอะไรเลยจะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ? ”

“ไม่ใช่ว่าจะเอาชนะได้ง่ายดายขนาดนั้น”

บนต้นไม้ แววตาของหญิงสาววัยกลางคนในชุดสีดำนั้นแสดงอาการตกตะลึงขึ้น: “ไอ้หนุ่มนี้ มีวิชาความสามารถอยู่พอตัว”

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างนั้นหัวเราะเหอะเหอะ: “บอกคุณตั้งแต่แรกแล้วว่า ในเมื่อท่านหงมอบหมายมาแล้ว ก็คงจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน ดูต่อไปเถอะ ข้าคิดว่าพลังความสามารถของไอ้หนุ่มนี้ ไม่ได้มีเพียงเท่านี้แน่นอน”

“ไม่แน่ว่า เขาอาจจะเอาชนะนักพรตจื่อหยางก็เป็นได้! ”

หญิงสาวยิ้มเยาะ: “เป็นไปไม่ได้! มนุษย์หินยักษ์ตนนี้เป็นเพียงแค่การทดสอบของนักพรตจื่อหยางเท่านั้น โดยเขายังไม่ได้แสดงท่าไม้ตายของเขาออกมา! ”

“ถ้าหากนักพรตจื่อหยางเอาจริง ไอ้หนุ่มนี้ไม่มีทางที่จะรับมือได้อย่างเด็ดขาด! ”

กลางพื้นที่ประลอง นักพรตจื่อหยางก็แสดงสีหน้าที่ตกตะลึงออกมา: “ช่างเกินความคาดหมาย เสียจริง คิดไม่ถึงว่านายจะเข้าใจในวิชาข่มดินด้วย! ”

“นั่นไม่ใช่วิชาข่มดิน” หลินหยุนพูดขึ้น ดูเหมือนว่าวิชาเวทมนตร์บนโลกมนุษย์ เทียบเท่ากับวิชาแค่ผิวเผินจากการถ่ายทอดของผู้บำเพ็ญเซียน

หลินหยุนใช้คาถาข่มห้าธาตุ แต่กลับถูกนักพรตจื่อหยางพูดว่าเป็นวิชาอาคมที่ใช้ต่อสู้เฉพาะกับวิชาปราบดิน