บทที่ 65 ชีวิตเหมือนละคร ต้องใช้เทคนิคการแสดง

บทที่ 65 ชีวิตเหมือนละคร ต้องใช้เทคนิคการแสดง

หลินหยุนยื่นมือไปรับกุญแจพร้อมเอามันใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็หันหน้าเดินไปที่ด้านในชุมชน

หยุนเยว่มองดูท่าทางที่สบายๆ ของหลินหยุน กับกุญแจที่แทบจะตกออกมาอยู่รำไรนั้น ทันใดนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ

“เขาจะรู้ไหมว่าราคาของคฤหาสน์นั้นสูงขนาดไหน? นั่นมันคือตึกว่างเยว่เชียวนะ คฤหาสน์ที่ดีที่สุดของหลินโจว ไม่มีที่ไหนเทียบได้!”

หลังจากหยุนเยว่กลับไป หลินหยุนก็กลับเข้าบ้าน

ที่บ้านไม่มีใคร โจวเฟินและเซี่ยเจี้ยนโก๋ไม่อยู่ทั้งคู่

หลินหยุนหาสมุดมาเล่มหนึ่ง เริ่มวาดรูปไปมา

ไม่กี่นาทีเขาก็ทำเสร็จ นี่คือวิธีการฝึกวิชาที่เขาเตรียมไว้ให้กับซูจื่อเหลียง

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่วิธีการฝึกวิชาที่แท้จริง เป็นวิธีเดียวกันกับวิธีการฝึกที่ให้กับควีนจิน แต่ทำการเขียนขึ้นมาใหม่ พลังอาจจะน้อยกว่าที่ควีนจินฝึกเล่มนั้นเยอะ

ถึงจะไม่ใช่วิธีการฝึกวิชาที่แท้จริง แต่เป็นวิชาที่หลินหยุนเขียนด้วยตัวเอง หากถูกเผยแพร่ออกไป จะต้องทำให้โลกเกิดเรื่องราววุ่นวายใหญ่โตแน่นอน

พอผ่านไปสักพัก โจวเฟินซื้อของกลับมาถึงบ้านพอดี พร้อมถามหลินหยุนว่าวันนี้สนุกไหม หลินหยุนยิ้มตอบ

ตอนกลางคืน ยังคงเป็นสภาพเดิมเหมือนทุกวัน หลินหยุนนั่งขัดสมาธิฝึกอยู่ เซี่ยหยู่เวยนอนอยู่บนเตียงคนเดียว

วันต่อมา หลินหยุนไม่ได้ไปที่คลินิกกับเซี่ยหยู่เวย แต่ไปหาที่ฝึกข้างนอกต่อ

พอถึงตอนทุ่มครึ่ง เขาถึงได้กลับบ้านมา

พอกลับถึงประตูชุมชนก็สองทุ่มพอดี ซูเหลียงจื่อที่นั่งรออยู่นานก็กระโดดออกมาจากข้างๆ

“อาจารย์!” ซูเหลียงจื่อคุกเข่าลงกับพื้นทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยเคารพศรัทธา

หลินหยุนพูดด้วยเสียงราบเรียบ “ลุกขึ้นพูดเถอะ อย่าให้คนอื่นเห็นเข้า”

“ครับ!” ซูเหลียงจื่อลุกขึ้นมา ก้มหน้าด้วยความเคารพ

หลินหยุนมองไปที่ซูเหลียงจื่อไปมา พบว่าวันนี้ซูเหลียงจื่อใส่ชุดยาวสีเขียว สะอาดมาก ไม่มีรอยประ

ทรงผมก็ถูกจัดทรงอย่างดี น่าจะตั้งใจเตรียมตัวมาอย่างดี

ดูออกว่าการเจอกันครั้งแรกนี้ของเขากับหลินหยุน ซูเหลียงจื่อให้ความสำคัญมาก

หลินหยุนเอาวิธีการฝึกวิชาที่เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อวานให้กับเขา พร้อมพูดว่า “เอาไปเถอะ!”

“นี่คือ...วิธีการฝึกวิชาเหรอ?” ซูเหลียงจื่อสีหน้าตื่นเต้นใหญ่ จนลืมยื่นมือไปรับ

“การเป็นนักบู๊ ไม่ใช่มีความจำกัดด้านอายุกับสภาพร่างกายเหรอ? ผมอายุเยอะขนาดนี้ จะฝึกได้ยังไง?” ซูเหลียงจื่อรู้สึกกังวลเล็กน้อย

เขาอยากมอบตัวเป็นศิษย์หลินหยุนเท่านั้น ไม่ได้อยากเป็นนักบู๊อะไรเลย แต่อยากให้หลินหยุนพาไปที่สำนักใหญ่นั้น

แค่ไปดู จะได้ตายตาหลับสักที

หลินหยุนตอบไปว่า “ตรงที่ของฉัน ไม่มีการจำกัดอะไรทั้งนั้น ถ้านายพรสวรรค์ไม่เลว ต่อไปในอนาคตฉันอาจจะพิจารณาให้นายเข้าสู่สำนักจริงๆ ก็ได้”

“จริงๆ เหรอครับ? ขอบคุณอาจารย์มากครับ!” ซูเหลียงจื่อดีใจมาก รับสมุดเล่มนั้นมาไว้ แล้วลุกขึ้นทันที

หางตาหลินหยุน มองเห็นเซี่ยเจี้ยนโก๋ที่ค่อยๆ เดินหลบเข้าไปด้านหลังรถคันหนึ่ง

“ซูเหลียงจื่อ ตอนนี้นายแสดงละครเป็นเพื่อนฉันหน่อย ตอนนี้ นายต้องเป็นอาจารย์ของฉัน” อยู่ดีๆ หลินหยุนก็พูดขึ้น

“หา...” ซูเหลียงจื่อชะงักไปสักพัก แป๊บเดียวเขาก็รีบตอบรับ “ครับ”

แค่แวบเดียว ซูเหลียงจื่อก็ยืนตัวตรง ใบหน้าแฝงไปด้วยความสูงส่ง ไม่ว่าใครมาเห็นก็คงต้องชื่นชมท่าทางที่เหมือนเซียนเทพของเขา

ซูเหลียงจื่อเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องพูดอะไร เซี่ยเจี้ยนโก๋จะต้องเชื่อแน่นอน

แต่ว่าฝีมือในการแสดงของซูเหลียงจื่อยอดเยี่ยมมาก ถือว่าเป็นอาจารย์ที่ผ่านเกณฑ์เลยก็ว่าได้ สมกับที่เป็นนักต้มตุ๋น ฝีมือการแสดงดีกว่าพวกหนุ่มพวกนั้นหลายสิบเท่า

จนกว่าเขาจะมั่นใจว่าเซี่ยเจี้ยนโก๋เดินจากไป หลินหยุนถึงได้พูดขึ้นว่า “พอแล้ว”

ซูเหลียงจื่อกลับมาท่าทางน้อมนอบดังเดิม “อาจารย์ ทำไมถึงได้ถ่อมตัวแบบนี้ล่ะ! การอวดที่ดีที่สุดคือการถ่อมตนจริงๆ ด้วย!”

หลินหยุนมองไปที่เขา พร้อมพูดว่า “กลับไปฝึกบ่อยๆ มีตรงไหนไม่เข้าใจให้โทรหาฉัน ถ้าการฝึกของนายทำให้ฉันพอใจไม่ได้ ฉันก็จะเอาทุกอย่างที่ให้นายคืนมา”