ตอนที่ 678
บทที่ 679 กล้าแข่งประลองไหมล่ะ
October 21, 2026
หลินโร่สุ่ยพูดด้วยความโกรธว่า “หลิ่วจื่อเฉิง คุณคิดจะทำอะไร? ถ้าคุณยังมาก่อความวุ่นวายไม่เลิกละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”
หลินโร่สุ่ยไม่ใช่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ ถ้าพูดถึงเรื่องการต่อสู้ละก็ ต่อให้หลิ่วจื่อเฉิงสิบคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ
“ตบผมสิ ตบก็เพราะชอบ ด่าก็คือรัก คุณยิ่งตบหนักเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!” หลิ่วจื่อเฉิงจู่โจมอย่างไร้ยางอาย
“คุณ…” สุ่ยพูดอะไรไม่ออก เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้ว
“หลีกไป!” เสียงที่เรียบๆของหลินหยุนดังขึ้นทันที
หลินโร่สุ่ยตกตะลึง เรียกด้วยความเป็นห่วงว่า “หลินหยุน?”
หลินหยุนหันมองเธอแวบเดียว พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร ฉันจัดการได้”
“ฮึ่ม” หลินโร่สุ่ยพยักหน้า ในใจรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
หลิ่วจื่อเฉิงจึงได้มองสำรวจหลินหยุนอย่างจริงจัง เมื่อเห็นว่าการแต่งกายของหลินหยุน ทั้งเนื้อทั้งตัวรวมกันแล้วก็น่าจะประมาณร้อยเศษๆ
จึงรู้สึกดูถูกหลินหยุนขึ้นมาทันที
“แกเป็นใคร?” หลิ่วจื่อเฉิงตะโกนถาม
หลินหยุนยังไม่ทันได้พูดอะไร หลินห้าวที่ยืนรอดูเรื่องดราม่าอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นอย่างเยาะเย้ยว่า “คุณชายหลิ่ว เจ้าเด็กนี่เมื่อก่อนเคยเป็นบอดี้การ์ดมาก่อน แต่ไม่รู้ว่าไปวางยาอะไรให้ผู้อำนวยการหวางของบริษัท ตงหวาง กรุ๊ปกินเข้าไปแล้ว ถึงกับทำให้ผู้อำนวยการหวางรับเขาเป็นลูกบุญธรรมเลย!”
“ลูกบุญธรรมเหรอ? ฮาๆ ต่อให้เขาเป็นลูกชายแท้ๆของบริษัท ตงหวาง กรุ๊ป แล้วจะทำอะไรได้?”
“เรื่องระหว่างฉันกับคู่หมั้น เขามีสิทธิ์อะไรมายุ่งด้วยล่ะ”
“ไอ้หนู ถ้าฉลาดก็รีบไสหัวไปให้พ้น ทำเรื่องฉันเสียละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
หลินหยุนมองหน้าเขา พูดอย่างเรียบๆว่า “แกลองไสหัวให้ฉันดูหน่อยสิ ฉันทำไม่ค่อยเป็น”
หลิ่วจื่อเฉิงสีหน้าบึ้งตึง “ไอ้หนู สงสัยว่าแกคงไม่ชอบไม้อ่อนแต่ชอบไม้แข็งล่ะสิ!”
“ถ้าที่นี่ไม่ใช่คลับเทียนหยาละก็ วันนี้แกตายแน่!”
คลับเทียนหยามีกฎระเบียบว่า ห้ามให้ใครก่อเรื่องวุ่นวาย มิฉะนั้น จะถือว่าไม่ไว้หน้าเจ้าของ
พวกคุณชายทั้งหลายเหล่านี้ถึงแม้จะยโสโอหังยังไงก็ตาม แต่ว่ากลับไม่กล้าที่จะไปมีปัญหากับเจ้าของคลับเทียนหยา
หลินโร่สุ่ยเป็นห่วงหลินหยุน จึงพูดว่า “พี่หลินหยุน พวกเราไปทางนั้นกันเถอะ! อย่าไปสนใจคนไร้ยางอายแบบนี้เลย”
“ได้” หลินหยุนก็ขี้เกียจจะไปตอแยกับหลิ่วจื่อเฉิง คนระดับชั้นอย่างหลิ่วจื่อเฉิง หลินหยุนก็ไร้อารมณ์ที่จะไปต่อกรด้วย
หลินห้าวที่อยู่ด้านข้างเกรงว่าโลกนี้จะสงบสุขเกินไป จึงหัวเราะแล้วพูดว่า “คุณชายหลิ่ว คู่หมั้นของคุณหนีตามผู้ชายคนอื่นไปแล้ว คุณไม่รู้สึกเสียหน้ามั่งเลยเหรอ!”
“หุบปาก!” หลิ่วจื่อเฉิงตะคอกด้วยความโกรธ
“ที่นี่คือคลับเทียนหยา ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ!”
หลินห้าวหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันมีข้อเสนอ ท้าแข่งพนันกับเขาสักตั้ง ใครชนะก็อยู่ต่อ ใครแพ้ก็ต้องไสหัวไป”
หลิ่วจื่อเฉิงทำตาลุกวาว “นี่ก็เป็นข้อเสนอที่ดีนะ”
“เฮ้ย ไอ้หนู กล้าแข่งพนันกับฉันไหมล่ะ?” หลิ่วจื่อเฉิงตะโกนท้าทายหลินหยุน
หลินหยุนขี้เกียจไปสนใจเขา เดินตามหลังหลินโร่สุ่ยเตรียมตัวจะจากไป
หลิ่วจื่อเฉิงก็เดินไปดักหน้าขวางทางเดินของคนทั้งสองไว้
“ไอ้หนู ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายพอ ก็ตามฉันไปที่สนามม้าแข่งพนันสักครั้ง คนที่ชนะก็อยู่ที่นี่กับหลินโร่สุ่ย คนที่แพ้ก็รีบไสหัวไป”
“กล้าเปล่าล่ะ? เป็นลูกผู้ชายก็กล้าๆหน่อย!”
หลินโร่สุ่ยด่าทอด้วยความโมโห“หลิ่วจื่อเฉิง คุณจบได้รึยัง รีบหลีกไปให้พ้น!”
หลิ่วจื่อเฉิงไม่ได้สนใจหลินโร่สุ่ย ได้แต่จ้องหน้าหลินหยุนอย่างท้าทาย “ไอ้หนู หลบอยู่ข้างหลังผู้หญิงจะแน่แค่ไหนกัน! แน่จริงก็แข่งพนันกับฉันสักครั้งที่สนามม้านี้สิ!”
หลินห้าวพูดเยาะเย้ยอยู่ด้านข้าง “เขาเป็นแค่บอดี้การ์ด จะมีปัญญาอะไรที่จะเข้าออกสถานที่แบบนี้กันล่ะ! กลัวว่าคงจะขี่ม้าไม่เป็นล่ะสิ!”
เหล่าคุณชายตระกูลหลินคนอื่นๆ ก็หัวเราะเสียงดังอยู่ข้างๆ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“ได้ ฉันจะแข่งพนันกับแก” หลินหยุนตอบตกลง
หลินโร่สุ่ยรีบพูดอย่างตื่นเต้นทันทีว่า “หลินหยุน อย่าหลงกลเขา! หลิ่วจื่อเฉิงคนนี้มีฝีมือขี่ม้ายอดเยี่ยม ได้ข่าวว่าได้รางวัลรองชนะเลิศการแข่งขันอะไรสักอย่าง เขาจงใจยั่วยุให้คุณประลองแข่งกับเขา!”