บทที่ 683 นายอย่าได้คิดเข้าสู่ตระกูลหลิน

หลินโร่หลันหันหลังแล้วเดินจากไป โดยที่ไม่ได้กลับเข้าไปทางฝั่งของตระกูลหลินอีก ซึ่งได้เดินกลับออกไปเลย

หลินโล่เฉินมองไปที่หลินหยุนด้วยสีหน้าที่เย็นชา แล้วเดินก้าวขึ้นมา ยืนอยู่ที่ด้านหน้าของ หลินหยุนโดยห่างประมาณสามเมตร เหมือนกับว่าตั้งใจที่จะรักษาระยะห่างจากหลินหยุนเอาไว้

“หลินหยุน นายนี่ช่างหลงระเริงเกินกว่าจะได้รับการเยียวยาแล้ว! ”

“แม้แต่คุณชายตระกูลนิ่งแห่งเมืองหลวงก็ยังกล้าถึงขนาดไม่เห็นอยู่ในสายตา! ”

“ฉันแปลกใจอย่างมากว่า ตกลงนายมีอะไรดี? หรือว่าลำพังแค่ทักษะวิชาการแพทย์เล็กน้อยของนายนั้น? ”

“คนอย่างนายนี้ ยังคิดที่จะเข้าสู่ตระกูลหลินของข้า มันช่างหลงใหลและเพ้อเจ้อมากเหลือเกิน! ”

“หลังจากที่ข้ากลับไปแล้วก็จะรีบไปหาคุณป้าหวางเพื่อเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง ข้าไม่เชื่อว่าหลังจากที่ทราบตัวตนที่แท้จริงของนายแล้ว คุณป้าหวางยังจะยอมรับนายที่หลงระเริงแบบนี้เป็นบุตรบุญธรรมอยู่อีกหรือไม่? ”

หลินเห้าก็เสนอตัวขึ้น ยิ้มเยาะและพูดเย้ยหยันขึ้นว่า: “หลินหยุน คุณป้าหวางยังคิดที่จะให้เจ้าบ้านยอมรับในตัวของนาย ให้นายเข้าสู่ตระกูลหลิน เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราตระกูลหลิน”

“ฮึ นายฝันไปเถอะ! แม้แต่คุณชายนิ่งนายก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตา คนอย่างนายนี้มันช่างหลงระเริงถึงขีดสุดเสียจริง! ”

หลินหยุนกวาดสายตามองไปยังทั้งสองคน ลักษณะท่าทางที่องอาจไร้รูปธรรมได้ระเบิดออกมาจากร่างกาย: “ต่อให้เป็นตระกูลหวางแห่งเมืองหลวงข้าเองก็ถือว่าเป็นเพียงแค่มดแมลงเท่านั้น สำหรับตระกูลนิ่งที่ธรรมดา ๆ ตระกูลหนึ่งจะถือว่ายิ่งใหญ่อะไรกันล่ะ”

มหากษัตริย์ชางฉองที่มีอานุภาพยิ่งใหญ่ปกครองไปทั่วนับหมื่นโลก จะมาสนใจอะไรกับวงศ์ตระกูลคนธรรมดาทั่วไปบนโลกมนุษย์ด้วยล่ะ?

หลินโล่เฉินกับหลินเห้าถูกสยบลงด้วยท่าทางอันองอาจของหลินหยุน และเกิดความตกตะลึงขึ้นซึ่งไม่สามารถที่จะอธิบายได้

ขณะนั้น กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่น้อย

ผ่านไปสักพัก จนท่าทางอันองอาจของหลินหยุนได้สูญสิ้นไป พวกเขาทั้งสองคนจึงตั้งสติกลับคืนมาได้

หลินเห้าตะโกนโวยวายขึ้นอย่างเกินเหตุ: “ทุกคนฟังนะ ไอ้หนุ่มนี้ช่างหลงระเริงมากแค่ไหน! เขากล้าที่จะพูดว่าตระกูลหวางแห่งเมืองหลวงเป็นเพียงมดแมลงเท่านั้น! ”

“ตระกูลหวางเป็นถึงหัวหน้าของวงศ์ตระกูลใหญ่ทั้งสี่แห่งเมืองหลวง คือวงศ์ตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งที่ทั่วทั้งจีนให้การยอมรับ ส่วนนายเป็นแค่บอดี้การ์ดเล็ก ๆ คนหนึ่ง ซึ่งอย่าคิดว่ามีแม่บุญธรรมแล้วก็กล้าแม้แต่จะดูถูกตระกูลหวาง! ”

“นายไม่เพียงแค่หลงระเริงเท่านั้น ยังจะโง่เง่าอีกด้วย! ”

“คนอย่างนายนี้ถ้าหากเข้าสู่ตระกูลหลิน ไม่ช้าหรือเร็วคงจะสร้างปัญหาความวุ่นวายให้กับตระกูลหลินเป็นแน่! ”

“ใช่เลย ไอ้หนุ่มนี้ช่างหลงระเริงยิ่งนัก! เพียงแค่เศษขนเพียงเส้นหนึ่งของตระกูลหวาง ก็สามารถ ทับถมเขาให้ตายได้แล้ว! ”

ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่คนของตระกูลหลินเท่านั้น แม้แต่คนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์ที่ได้ยินคำพูดของ หลินหยุน ต่างก็ทยอยส่ายศีรษะ แล้วมองไปที่เขาด้วยความเหยียดหยาม

สถานะของตระกูลหวางในจีน คือวงศ์ตระกูลใหญ่ที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปจริง ๆ ไม่มีผู้ใดสามารถมาสั่นคลอนได้

แม้แต่หลินโร่สุ่ยเอง ก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบเตือน: “พี่หลินหยุน คุณอย่าได้คุยโวโอ้อวดมากเกินไป เพื่อจะได้ไม่ต้องอับอาย ซึ่งอิทธิพลอำนาจของตระกูลหวางนั้น แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่มากจริง ๆ”

หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “วางใจเถอะ อีกไม่นาน ฉันจะไปที่ตระกูลหวางด้วยตนเองสักครั้ง”

ในชาติที่แล้ว ตระกูลที่เป็นศัตรูสำคัญของหลินหยุน ก็คือตระกูลส้งแห่งจงโจวและตระกูลหวางแห่งเมืองหลวง โดยที่ตระกูลส้งกลับมาผูกมิตรกันแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ตระกูลหวาง

หลินโร่สุ่ยรู้สึกว่าหลินหยุนยิ่งพูดยิ่งโอ้อวดเกินไป ต่อให้เขามีหวางซูเฟินเป็นแม่บุญธรรม ก็ยังคงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะไปต่อต้านกับตระกูลหวางได้!

“พี่หลินหยุน พวกเราไปกันเถอะ อย่าได้คิดเล็กคิดน้อยกับพวกคนเหล่านี้เลย! ” หลินโร่สุ่ยไม่ต้องการที่จะให้หลินหยุนอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาพูดอะไรที่เกินเลยมากไปกว่านี้

“ตกลง” หลินหยุนจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าหลินโร่สุ่ยกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ อีกทั้งเขาเองก็ไม่อยากที่จะพูดมากจนเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ไปกับหลินโล่เฉินและพวกคนเหล่านี้อีก

เห็นว่าหลินหยุนกับหลินโร่สุ่ยเตรียมที่จะเดินจากไป หลินเห้ารู้สึกไม่ค่อยพอใจ: “พี่โล่เฉิน จะปล่อยให้ไอ้หนุ่มนั่นจากไปโดยง่ายดายแบบนี้เลยเหรอ? ”

“เมื่อครู่เขาได้ล่วงเกินคุณชายนิ่ง! ”

หลินโล่เฉินสีหน้าหม่นหมอง: “ไม่ต้องรีบร้อน หลังจากที่กลับไปแล้ว ข้าจะแจ้งเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ให้กับเจ้าบ้านทราบด้วยตัวเอง ไอ้คนหลงระเริงที่แม้แต่คุณชายนิ่งก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา เจ้าบ้านไม่มีทางที่จะให้เขาเข้าสู่ตระกูลหลินของพวกเราอย่างเด็ดขาด! ”

หลินเห้าพูดเสียงดังขึ้นว่า: “ถูกต้อง จะต้องนำเรื่องราวที่โง่เขลาที่ไอ้หนุ่มนั่นได้กระทำขึ้นบอกให้กับเจ้าบ้านรับทราบ และยังจะต้องบอกให้กับคุณป้าหวางแห่งบริษัท ตงหวาง กรุ๊ปให้รับทราบด้วย เพื่อให้ทุกคนได้ทราบว่าไอ้หนุ่มนี้มันช่างโอ้อวดหลงระเริงมากขนาดไหน! ”

หลินเห้าแอบยิ้มเยาะอยู่ในใจ: “หลินหยุน นายก็แค่อาศัยว่ามีแม่บุญธรรมที่ดีไม่ใช่เหรอ? รอให้นายถูกคุณป้าหวางขับไล่แล้ว ดูว่านายยังจะกำเริบเสิบสานได้อีกหรือไม่! ”

ตลอดช่วงเวลาที่เหลือ หลินโร่สุ่ยกับหลินหยุนก็เที่ยวเล่นอยู่ในคลับ จากนั้นก็รู้สึกน่าเบื่ออย่างมาก

หลินโร่สุ่ยนั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ และบ่นว่า: “งานเลี้ยงสุดยอดผู้มีอิทธิพลก็มีเพียงเท่านี้น่ะเหรอ? เมื่อมาเข้าร่วมงานแล้วยังเทียบไม่ได้กับชื่อเสียงคำร่ำลือของงานเสียเลย! ”