บทที่ 712 หงซานเหอมาถึง

เซียนเซิงจู พาผู้ติดตามสองคน เดินไปที่หลินหยุน

หลินตงถิงกับหลินตงเย่ว เดินตามอยู่ด้านหลังของเขา ด้วยท่าทางที่นอบน้อม

“นายก็คือปรมาจารย์หลินเหรอ? ” เซียนเซิงจูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเหยียดหยาม

หลินหยุนไม่ได้สนใจ ยังคงดื่มชาอยู่อย่างเงียบ ๆ

ด้านหลังของเซียนเซิงจู ผู้หญิงที่สวมแว่นตาขอบทองคนนั้น ตวาดขึ้นอย่างเย็นชา: “ไอ้หนุ่มน้อย เซียนเซิงจูกำลังถามนายอยู่ นายไม่ได้ยินหรือยังไง? ”

หลินหยุนยังคงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ดื่มชาอยู่อย่างสบายใจ

ผู้หญิงคนนั้นขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองที่นายท่านหลินซื่อเฉิง และพูดถามขึ้นด้วยท่าทีประณามหยามเหยียด: “นายท่านหลิน คนรุ่นหลังของพวกท่านตระกูลหลิน ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนเลยหรือยังไง คิดไม่ถึงว่าจะไร้มารยาทต่อเซียนเซิงจูขนาดนี้! ”

เมื่อพูดจบ ทุกคนก็พลันรู้สึกหนาวขึ้นจนตัวสั่น จู่ ๆ ก็มีลมหายใจที่เย็นยะเยือกพุ่งออกมาโดยไม่รู้ว่ามาจากแห่งใด

ผู้หญิงคนนั้นตกใจจนหัวหด แล้วสังเกตไปโดยรอบอย่างระมัดระวัง พบว่าไม่มีอันตรายอะไร จึงเบาใจลงได้บ้าง โดยท่าทางที่กำเริบเสิบสานเมื่อครู่นั้นก็ได้หดหายไปแล้ว

หลินตงถิงมองไปยังหลินหยุน และพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า: “หลินหยุน ท่านผู้นี้คือเซียนเซิงจูห้ามเสียมารยาท! ”

“เซียนเซิงจูถามอะไรกับนาย นายก็ต้องตอบตามความจริงไป! ”

“ตกลง” หลินหยุนตอบรับ

เซียนเซิงจูสีหน้าท่าทางหยิ่งยโส โดยสายตาที่มองไปยังหลินหยุนนั้น ยิ่งดูถูกเหยียดหยามมากขึ้น

“ไอ้หนุ่มน้อย ในเมื่อนายได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ งั้นก็คงจะต้องมีความรู้ที่ลึกซึ้งและกว้างขวาง”

“งั้นฉันขอถามนายว่า นายรู้เรื่องการเมืองไหม? ”

หลินหยุนพูดว่า: “ไม่รู้”

“เศรษฐกิจล่ะ? ”

“ไม่รู้”

“กฎหมายล่ะ? ”

“ไม่รู้”

เซียนเซิงจูยิ้มเยาะเหยียดหยาม: “แล้วนายรู้เรื่องอะไรบ้าง? ”

หลินหยุนแววตาลึกซึ้ง: “ฉันรู้ในเรื่องการแสวงหาต้นกำเนิดของจักรวาล ความลี้ลับของชีวิต”

เซียนเซิงจูส่ายศีรษะ โดยที่ไม่มองหลินหยุนอีก แล้วก็หันหลังเดินกลับไปยังที่นั่ง

“ปรมาจารย์อะไรกัน? ก็แค่พวกสิบแปดมงกุฎ”

หลินตงเย่วมองไปที่หลินหยุน พร้อมกับยิ้มเยาะไม่หยุด

ในที่สุดก็มีผู้ที่สามารถกดดันโจมตีหลินหยุนได้แล้ว

แม้ว่าหลินตงถิงจะไม่ได้พูดอะไร แต่ว่า ในใจก็อดไม่ได้ที่จะกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่บ้าง

เดิมทีที่ยกย่องกันว่าปรมาจารย์หลิน ก็เป็นแค่ผู้มีพละกำลังเท่านั้น

ตอนที่หลินตงถิงเดินผ่านด้านข้างของหลินโล่เฉิน ก็ได้กระซิบขึ้นว่า: “เมื่อครู่เห็นชัดแล้วใช่ไหม? การเมือง เศรษฐกิจ กฎหมาย เขาไม่รู้อะไรสักเรื่องเลย ดังนั้นที่ยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์นักบู๊ ก็เพียงแค่เป็นผู้มีพละกำลังเท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถเหนือกว่าเขาได้”

หลินโล่เฉินมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น: “คุณพ่อ ฉันเข้าใจแล้วว่าควรจะทำอย่างไร! ”

“อืม” หลินตงถิงพยักหน้า แล้วเดินตามอยู่ด้านหลังของเซียนเซิงจู กลับไปยังที่นั่ง

ซูเหลียงจื่อที่อยู่หน้าประตู มีสีหน้าย่ำแย่ แวบเดียว ก็มาอยู่ด้านหลังของหลินหยุน

“ท่านอาจารย์ ข้าจะไปสั่งสอนเขาแทนท่านเอง! ”

หลินหยุนส่ายศีรษะ: “ที่นี่คือตระกูลหลิน อย่าได้ก่อเรื่อง! ”

เวลานี้ ด้านนอกประตูก็มีเสียงเรียกขานชื่อขึ้น: “หงซานเหอมาถึงแล้ว! ”

“หงซานเหอ? ไม่เคยได้ยินเลย! ท่านผู้นี้คือใครอีกล่ะ? ”

คนของตระกูลหลิน จ้องมองหน้าซึ่งกันและกัน แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งห้าท่านของตระกูลหลิน ต่างก็มี สีหน้าท่าทางที่สงสัย

ตระกูลหลินดำรงชีพและประกอบกิจการอยู่ในอูซูมานานหลายปี ซึ่งไม่เคยได้ยินชื่อหงซานเหอบุคคลผู้นี้มาก่อน

มีเพียงแค่หลินหยุน ที่ตื่นเต้นเล็กน้อย: “ดูเหมือนว่า มีเรื่องอะไรที่ต้องทำกันอีกแล้ว”

หลินซื่อเฉิงพูดขึ้นว่า: “ผู้ที่มาต่างก็เป็นแขก ตงถิง นายออกไปต้อนรับคุณหงหน่อย! ”

“ตกลงท่านพ่อ! ”

ในครั้งนี้หงซานเหอ สวมใส่ชุดเครื่องแบบทหารอย่างเป็นทางการ

เครื่องแบบทหาร ที่บริเวณหน้าอกแขวนตราเครื่องประดับเกียรติยศต่าง ๆ ซึ่งมีอยู่จำนวนมากที่แม้แต่นายท่านหลินซื่อเฉิงเองก็ยังไม่รู้จักเรียกชื่อไม่ออก

เมื่อทุกคนเห็นยศทหารที่อยู่บนบ่าของหงซานเหอนั้น ก็ตกใจขึ้นในทันที แล้วก็ขยับตัวมายืนตัวตรงรวมกันทั้งหมด

“แม่ทัพใหญ่! ”

หงซานเหอพูดขึ้นว่า: “เจ้าบ้านหลิน ฉันหงซานเหอมาโดยไม่ได้รับคำเชิญ รบกวนด้วยแล้ว! ”