บทที่ 715 สายน้ำไม่อาจหวนคืนได้

เซี่ยหยู่เวยในตอนนี้ มีเสน่ห์น่าหลงใหลเป็นอย่างมาก

นี่คือผู้หญิงที่มีความงดงามและละเอียดอ่อน

หลายปีมานี้ที่หลินหยุนได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเธอ ในห้องพักเดียวกัน จึงทำให้เข้าใจในตัวเธออย่างลึกซึ้งมากกว่าคนอื่น ๆ

ความละเอียดอ่อนของผู้หญิงบางคน มีเพียงแค่ในช่วงที่จงใจแสดงต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น

ความละเอียดอ่อนของผู้หญิงบางคน มีเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น

แต่มีความละเอียดอ่อนของผู้หญิงจำนวนน้อยมาก ที่มาจากภายในออกสู่ภายนอก และรักษาคงสภาพไว้อยู่ตลอดเวลา

เซี่ยหยู่เวยก็คือผู้หญิงลักษณะนี้ ต่อให้ตอนที่เธออยู่ในห้องเพียงคนเดียว เธอก็ยังคงรักษาสภาพหน้าตาที่ตบแต่งอย่างสวยงามเอาไว้ รวมทั้งท่าทางที่สง่า และสภาพจิตใจที่มีชีวิตชีวาอย่างที่สุด

หลินหยุนมองไปที่เธออย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่ได้พูดอะไร

บางที เซี่ยหยู่เวยอาจจะสามารถปิดบังคนทั่วไปได้ แต่ว่า กลับไม่มีทางที่จะปิดบังสายตาของ หลินหยุนได้

หลินหยุนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนถึง ความบ้าระห่ำครั้งสุดท้ายนั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาของเซี่ยหยู่เวย

ไม่ได้รับการตอบรับจากหลินหยุน เซี่ยหยู่เวยเองก็ไม่แปลกใจอะไร เหมือนว่าได้คาดเดาเอาไว้ก่อน ล่วงหน้าแล้ว

“ช่วงที่ผ่านมานี้ คุณไปไหนมา? ทำไมคุณถึงดู ผอมลงไปมากเลยทีเดียว”

ท่าทางของเซี่ยหยู่เวย เหมือนกับภรรยาที่เฝ้ามองดูสามีที่เพิ่งกลับมา รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้าง และยังจะคิดถึงและเจ็บปวดใจ ซึ่งอาการเหล่านั้นแสดงออกมาได้อย่างดีมาก เหมือนกับแสดงออกมาจากภายในจิตใจ

หลินหยุนเพียงแค่มองไปที่เธออย่างเงียบ ๆ โดยที่ยังคงไม่พูดอะไร

เซี่ยหยู่เวยพลันลุกยืนขึ้น เธอที่ใส่รองเท้าส้นสูงนั้น มีความสูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตร เกือบจะสูงเท่ากับระดับคิ้วของหลินหยุน

“กระหายน้ำแล้วใช่ไหม ฉันจะรินน้ำชาให้คุณดื่ม! ”

ขณะที่พูด โดยไม่ทันรอให้หลินหยุนเอ่ยปาก ก็ได้เดินเข้าไป แล้วก็ยกแก้วน้ำชาขึ้นอย่างสง่า และรินน้ำชาให้กับหลินหยุน

ค่อย ๆ ยกแก้วน้ำชามาวางไว้ที่ด้านหน้าของหลินหยุน และยังเม้มปาก เป่าลมเบา ๆ: “คุณลองดื่มดูว่าร้อนไหม? ”

กลิ่นหอมจากร่างกายของหญิงสาว ผสมกับไอร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากน้ำชา ถาโถมเข้ามาใส่

ปลายจมูกของหลินหยุน ถึงขนาดที่สามารถได้กลิ่นถึงความหอมที่คุ้นเคยจากร่างกายของเซี่ยหยู่เวย

ชายและหญิงอยู่กันลำพังสองต่อสอง ภายในห้องเดียวกัน อีกทั้งฝ่ายหญิงเป็นผู้ที่เริ่มต้น

อุณหภูมิภายในห้อง เหมือนกับว่าเพิ่มสูงขึ้นไม่น้อย โดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศแห่งเสน่หาที่คลุมเครือ ได้ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องแล้ว

หลินหยุนยังคงจ้องมองเธออยู่อย่างเงียบ ๆ มองไปที่มือสองข้างของเธอที่ถือแก้วน้ำชา และยืนอยู่ด้านหน้าของตนด้วยสีหน้าที่เขินอาย ในลักษณะท่าทางที่ยินยอมให้ปฏิบัติอะไรก็ได้

เซี่ยหยู่เวยหลบสายตาเล็กน้อย เหมือนกับว่าถือแก้วน้ำชาเป็นเวลานาน ทำให้ปวดเมื่อยที่แขน เธอจึงได้นำแก้วน้ำชาวางลงไปบนโต๊ะด้านหน้าของหลินหยุน

“เดี๋ยวฉันจะนวดไหล่ให้คุณแล้วกัน? ”

ขณะที่พูด เซี่ยหยู่เวยก็ได้เดินมายังด้านหลังของหลินหยุน มือสองข้างที่นุ่มนวลอ่อนโยน วางอยู่บนไหล่ทั้งสองข้างของหลินหยุน

แม้ว่าจะมีเสื้อผ้าคั่นกลาง แต่หลินหยุนก็ยังคงสามารถรู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลและอ่อนโยนของมือทั้งสองข้างของเซี่ยหยู่เวย

เวลานี้ ถ้าหากเป็นผู้ชาย ต่างก็อดไม่ได้ที่จะไปจับมือของผู้หญิงเบา ๆ แล้วโอบกอดผู้หญิงมาอยู่ในอ้อมอก

แต่ว่า หลินหยุนกลับเหมือนเป็นไม้แกะสลัก นิ่งไม่เคลื่อนไหว เหมือนกับเป็นรูปปั้นหินที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

“พอได้แล้ว” ในที่สุดหลินหยุนก็อดทนไม่ไหว จึงได้พูดสองคำนี้ออกมา

มือของเซี่ยหยู่เวย ได้หยุดนวดลง และกระซิบถามขึ้นว่า: “เป็นอะไรไปเหรอ แรงนวดไม่เหมาะสม ใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะนวดให้เบาลงหน่อย”

ขณะที่พูด ร่างกายของเซี่ยหยู่เวยก็โน้มเอนทับลงไปบนร่างกายของหลินหยุน

ไม่เห็นว่าหลินหยุนทำอะไร แต่ก็มีแรงพลังที่มองไม่เห็นได้ผลักดันเซี่ยหยู่เวยกระเด็นออกไป

เซี่ยหยู่เวยแสดงท่าทางที่ตกตะลึง แต่ไม่นานก็หายไป ทว่า ความบ้าระห่ำภายใต้ดวงตา กลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นแล้ว

หลินหยุนมองไปที่เธอ ด้วยสีหน้าท่าทางที่ไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาว่า: “คุณมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ? ”

เซี่ยหยู่เวยยิ้มและพูดขึ้นว่า: “คุณทำไมถึงได้ถามขึ้นแปลก ๆ คุณคือสามีของฉัน ฉันไม่มีธุระอะไรก็ไม่สามารถมาหาคุณได้เหรอ? ”

หลินหยุนพูดว่า: “คุณจะต้องหลอกตัวเองอยู่อีกทำไม? ระหว่างพวกเรานั้น ไม่มีความผูกพันอะไรต่อกันมาตั้งนานแล้ว”