บทที่ 733เซียงเซิงตันเฉินมาด้วยตัวเอง

เซี่ยอิงเหา “คุณชายหลิ่ว ถ้าฉันชนะ สามารถขับไล่พวกเขาออกจากตระกูลเซี่ย ถึงเวลานั้น ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลเซี่ยและตระกูลหลิ่ว ต้องการจัดการพวกเขา มันก็ง่ายเหมือนการบีบมดให้ตายคามือ?”

เสียงที่มาตามสายโทรศัพท์ หลิ่วจื่อเทาหัวเราะเยาะ “วันนี้คุณก็เห็นแล้ว ท่าทางของพ่อที่มีต่อไอ้หนุ่มคนนั้นแปลกมาก เขาคงไม่เห็นด้วยที่ฉันจะล้างแค้นไอ้หนุ่มคนนั้น แม้ว่าเขาจะถูกไล่ออกจากตระกูลเซี่ย ฉันก็ไม่มีวิธีจัดการเขา”

เซี่ยอิงเหายิ้ม “คุณชายหลิ่ว หากคุณต้องการแก้แค้น ฉันสามารถทำแทนได้!”

“เขาเพียงเขาถูกไล่ออกจากตระกูลเซี่ย ก็ไม่ใช่คนในตระกูลเซี่ยแล้ว ถ้าฉันหาคนของตระกูลเซี่ยจัดการเขา ก็ไม่มีอุปสรรคแล้ว”

หลิ่วจื่อเทามีใจหวั่นไหว

“จริงเหรอ? เธออย่าหลอกฉันนะ!”

เซี่ยอิงเหาพูดว่า “ฉันไม่กล้าไปหลอกคุณชายหลิ่วหรอก ขอเพียงคุณช่วยฉันไม่ให้พวกเขาได้เห็นเซียงเซิงตันเฉิน เมื่อพวกเขาถูกไล่ออกจากตระกูลเซี่ยแล้ว ฉันจะช่วยคุณจัดการเขา!”

“ตกลง ถ้างั้นก็ตกลงตามนี้! ตอนนี้ฉันจะไปหาอาจารย์ของฉัน ให้เขาเชิญเซียงเซิงตันเฉินไปให้คำแนะนำเกี่ยวกับวิชากลั่นยา” หลิ่วจื่อเทาพูดจบและก็วางสาย

“เซี่ยอิงเหาวางโทรศัพท์ ด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

“เซี่ยหยู่เวย หลินหยุน อยากชนะฉัน ไม่มีทาง พรุ่งนี้พวกเธอเตรียมไสหัวออกไปได้เลย!”

บ่ายวันนั้น หลินหยุนเพียงลำพัง ออกจากโรงแรม ตามที่อยู่ของที่กู่หมิงซานให้มา ไปหาในสถานที่แห่งหนึ่ง

เมื่อได้ยินว่าหลินหยุนมาถึง กู่หมิงซานก็ดีใจมาก

อย่างไรก็ตาม เป็นถึงสถานที่อาศัยอยู่ของผู้นำสมาคมกิตติมศักดิ์แห่งสมาคมโอสถ แต่กลับเรียบง่ายและเก่าแก่มาก

บ้านไม้ไผ่เรียบง่ายถูกสร้างขึ้นบนยอดเขา กู่หมิงซานอาศัยอยู่ที่นี่

ขณะที่หลินหยุนเห็นกู่หมิงซาน เขากำลังกลั่นยา

อย่างไรก็ตาม วิชากลั่นยาของเขานั้น อยู่ในระดับต่ำมาก ยังด้อยกว่าวิชากลั่นยาในหุบเขาเทพยา

หลินหยุนได้ชี้แนะความรู้เกี่ยวกับวิชากลั่นยาบางจุดให้กับเขา และได้ให้บางสิ่งกับเขาซึ่งในมุมมองของหลินหยุนคิดว่า มันเป็นสูตรยาระดับต่ำ

ทันใดนั้น กู่หมิงซานก็ตกใจสุดๆ!

“ไม่นึกเลยว่า แม้แต่วิชากลั่นยาหมอเทพหลินจะเชี่ยวชาญมากขนาดนี้!”

“ยังมีสูตรยานี้ด้วย แม้ว่าฉันจะยังไม่ได้ทดลอง แต่ฉันรู้สึกว่า นี่ต้องเป็นสูตรยาที่ดีที่สุดของยาวิเศษชั้นยอดอย่างแน่นอน”

ความรู้สึกที่กู่หมิงซานมีต่อหลินหยุน ชื่นชมและเคารพถึงสุดๆ

จากนั้น หลินหยุนก็อธิบายความตั้งใจของเขา

กู่หมิงซานรับปากทันที และรีบโทรศัพท์หาเซียงเซิงตันเฉินซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขาทันที

หลินหยุนกลัวว่ากู่หมิงซานจะไม่เห็นความสำคัญ และสัญญากับกู่หมิงซาน หลังจากภารกิจสำเร็จ จะมอบสูตรยาของยาวิเศษชั้นยอดสองอย่างกับกู่หมิงซาน

กู่หมิงซานรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และรับประกันว่าจะทำภารกิจที่หลินหยุนมอบหมายให้เสร็จสมบูรณ์

หลินหยุนกลับไปที่โรงแรม และฝึกฝนทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น เซี่ยเจี้ยนโก๋ซึ่งนอนไม่หลับทั้งคืน ตื่นแต่เช้า

โจวเฟินยังสะลึมสะลือและบ่น “นี่เพิ่งตีห้า ฟ้ายังไม่สว่าง นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

เซี่ยเจี้ยนโก๋ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “นอนไม่หลับ ฉันกังวลว่าวันนี้ถ้าหลินหยุนไอ้หนุ่มนั่นหนีไปคนเดียวควรจะทำยังไงกันดีล่ะ?”

โจวเฟินจ้องมองเขา และดุว่า “พูดไร้สาระ เสี่ยวหยุนจะเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง!”

“นอนซะ!”

เซี่ยเจี้ยนโก๋รินน้ำชาให้ตัวเอง นั่งบนเก้าอี้ และมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจลอย

ถึงเวลาแปดโมงเช้า ครอบครัวของเซี่ยเจี้ยนโก๋พ่อแม่ลูกล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ และรวมตัวกันในห้อง

“หลินหยุนมาถึงแล้วหรือยัง?” เซี่ยเจี้ยนโก๋มองไปที่เซี่ยหยู่เวยกับโจวเฟิน และถามอย่างกังวล

“ยังไม่เห็นเลย” เซี่ยหยู่เวยตอบอย่างไม่ใส่ใจ

โจวเฟินพูดว่า “คาดว่าคงรถติด ก็เลยยังมาไม่ถึง รอสักพัก!”

เซี่ยเจี้ยนโก๋ตื่นเต้นจนหัวใจเต้นเร็ว เดินไปที่หน้าต่าง และมองไปยังถนนด้านล่างของโรงแรมตลอด

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินหยุนก็ยังไม่มา

เซี่ยเจี้ยนโก๋นั่งรอไม่ไหวแล้ว

“ไอ้หนุ่มหลินหยุนคนนี้ คงไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วจริงๆ? เวลาแค่วันเดียว เป็นไปได้ยังไงที่จะไปหาเซียงเซิงตันเฉินมา? แม้ว่าจะพบ ใช่ว่าเซียงเซิงตันเฉินจะยอมพบเขา!”

เซี่ยหยู่เวยยังคงทำสีหน้าท่าทางนิ่งเฉย เธอรู้ดีว่า หลินหยุนไม่ใช่คนที่จะหลบหนีไปเช่นนั้น

โจวเฟินดุว่า “คุณหยุดได้แล้ว เสี่ยวหยุนไม่ใช่คนแบบนั้น อาจมีเรื่องบางอย่างทำให้ล่าช้า ยังไงก็มีเวลาทั้งวัน มาเวลาไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ!”

เวลาเก้าโมงเช้า หลินหยุนมาที่โรงแรมเพื่อพบกับเซี่ยเจี้ยนโก๋และคนอื่นๆ