บทที่ 737 คำขอร้องของโจวเฟิน

เซี่ยเจี้ยนโก๋ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และมองไปที่หลินหยุน

“ลูกเขยที่ดี เพราะมีเธอ!” เซี่ยเจี้ยนโก๋ถอนหายใจ

หลินหยุนไม่ตอบ ใบหน้าไม่แยแส

ข้างๆ เจ้าสามยิ้ม และพูดว่า “พี่ใหญ่ มีธุระอะไร พี่แค่สั่งมา ผมจะไปจัดการให้พี่เอง พี่กับพี่สะใภ้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ผมก็ไม่รบกวนพี่พักผ่อนแล้วล่ะ”

“อืม” เซี่ยเจี้ยนโก๋พยักหน้า แต่ก่อนเจ้าสามไม่เคยสุภาพกับเขาเช่นนี้

หลังจากที่เจ้าสามจากไปแล้ว ในห้องโถงก็เหลือแต่คนในครอบครัวของเซี่ยเจี้ยนโก๋

หลินหยุนพูดเบาๆ “นับจากนี้ไป พวกคุณอยู่ในตระกูลเซี่ย มีตำแหน่งและจุดยืนของตัวเองแล้ว”

“ผมก็ควรไปแล้ว”

เมื่อได้ฟังว่าหลินหยุนกำลังจะจากไป เซี่ยเจี้ยนโก๋และอีกสองคนก็ตกใจในเวลาเดียวกัน

“อย่าเลย หลินหยุน นี่มันดึกมากแล้ว พักหนึ่งคืนแล้วค่อยไปเถอะ!” เซี่ยเจี้ยนโก๋รีบพูด

เรื่องทั้งหมดในวันนี้ เซี่ยเจี้ยนโก๋รู้สึกราวกับว่ากำลังฝัน ถ้าหลินหยุนไม่อยู่ ที่นี่ เขารู้สึกไม่สบายใจ

แม้ว่าในใจจะรู้ดี หลังจากประสบการณ์ในวันนี้ ในอนาคตทุกคนในตระกูลเซี่ยจะต้องสุภาพกับเขาอย่างแน่นอน แต่ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมามีนิสัยไม่มั่นใจจนเคยชิน เมื่อได้ยินว่าหลินหยุนกำลังจะไป เซี่ยเจี้ยนโก๋ก็รู้สึกหวาดกลัว

โจวเฟินก็เกลี้ยกล่อม “ใช่แล้ว เสี่ยวหยุน พรุ่งนี้ค่อยไปเถอะ วันนี้ดึกมากแล้ว อยู่ต่อเถอะ ก็แค่คืนเดียวเอง”

“อีกอย่าง ฉันยังมีเรื่อง อยากจะพูดกับเธอเพียงลำพัง”

เซี่ยหยู่เวยหัวใจหวั่นไหว อดไม่ได้ที่จะมองไปที่โจวเฟิน

โดยบังเอิญ โจวเฟินก็มองเธอ และกลอกตาให้เธอ

ชั่วขณะเซี่ยหยู่เวยรู้ทันที แต่ว่า เธอไม่ได้พูดอะไรมาก เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก เธอรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลินหยุนในปัจจุบันนั้น ถ้าไม่พอใจ ก็จะทำให้หลินหยุนเบื่อหน่ายได้

ดังนั้น วิธีที่สมเหตุสมผลที่สุด คือไม่พูดอะไร ถ้าไม่พูดก็ไม่ทำผิดพลาดได้ง่ายๆ

การเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนของโจวเฟิน ไม่สามารถปิดบังหลินหยุนได้ เขาเข้าใจอย่างชัดเจน โจวเฟินต้องการพูดอะไรกับเขา

“ช่างมันเถอะ ความรักและความเกลียดชังในชาติที่แล้ว ความรักและความแค้นในชาตินี้ ท้ายสุดก็ต้องให้มันสิ้นสุดลง”

“คืนนี้ ให้ทุกอย่างสิ้นสุดลง”

หลินหยุนพูดว่า “โอเค ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมค่อยไป”

เซี่ยเจี้ยนโก๋และโจวเฟินรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ดีมาก ตอนนี้ฉันจะไปทำความสะอาดห้องให้เธอ”

โจวเฟินขึ้นไปชั้นบนด้วยความปิติยินดี เพื่อทำความสะอาดห้องให้หลินหยุน

เซี่ยหยู่เวยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอกลัวว่าหลินหยุนจะจากไป ถ้าเป็นเช่นนั้น แผนการของเธอก็ไม่สามารถดำเนินการต่อได้

เซี่ยเจี้ยนโก๋ยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวหยุน นั่งลง หยู่เวย เธอไปชงชามา!”

“ค่ะ” เซี่ยหยู่เวยพยักหน้าเบาๆ และก็ค่อยๆเดินออกไป ดูแล้วเหมือนคนที่มีฐานะสูงส่งและไม่เย่อหยิ่ง ลักษณะท่าทางมาจากตระกูลผู้ดี

หากไม่ใช่คุ้นเคยกับครอบครัวของเซี่ยหยู่เวย คงคิดว่าเธอเป็นคุณหนูใหญ่ที่มาจากตระกูลผู้ดีเก่าแก่เป็นร้อยปี

“ไม่ล่ะ ผมอยากพักผ่อนแล้ว”

ระหว่างหลินหยุนกับเซี่ยเจี้ยนโก๋ ไม่มีอะไรจะพูด ซึ่งมีแต่จะเพิ่มความลำบากใจ หลินหยุนไม่ชอบบรรยากาศนี้

“โอเค!” เซี่ยเจี้ยนโก๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนว่า หลินหยุนยังคงมีอคติกับเขา

เซี่ยหยู่เวยที่กำลังชงชา มือขาวเนียนของเธอสั่น หยดน้ำเดือดกระเด็นออกมาหยดลงบนมือขาวเนียนของเธอ

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้สึกอะไร และปล่อยให้ผิวบริเวณนั้น จากขาวเปลี่ยนเป็นสีแดง

รอจนหลินหยุนขึ้นไปชั้นบนแล้ว เซี่ยหยู่เวยก็หันไปมอง และดวงตามีประกายความเร่าร้อน “หลินหยุน คืนนี้ ฉันจะต้องทำให้นายเปลี่ยนใจ”

หลังอาหารมื้อเย็น ในห้องเซี่ยหยู่เวย

โจวเฟินนั่งบนเก้าอี้ และมองเซี่ยหยู่เวย “เธออยากพูดอะไร พูดในห้องฉันไม่ได้เหรอ ต้องลากฉันมาที่ห้องเธอ!”

เซี่ยหยู่เวยแสดงสีหน้าจริงจัง และคุกเข่าต่อหน้าโจวเฟิน ทำให้โจวเฟินตกใจ

“นี่ ลูกคนนี้ นี่กำลังทำอะไร! รีบลุกขึ้น ฉันคือแม่แท้ๆของลูก มีอะไรก็พูดมา จำเป็นต้องทำขนาดนี้เหรอ!”

ขณะที่โจวเฟินพูด ก็ดึงเซี่ยหยู่เวยขึ้น แต่ว่า ดึงไม่ขึ้นเลย

เซี่ยหยู่เวยกลับกดเธอลงบนเก้าอี้ จ้องเธอด้วยใบหน้าที่จริงจัง “แม่ ฟังฉันนะ”