บทที่ 739 สถานที่ต้องห้ามของตระกูลเซี่ย

หลินหยุนลุกขึ้นจากเก้าอี้

เซี่ยหยู่เวยมองไปที่ร่างผอมบาง ชั่วขณะ ก็สูงเท่าภูเขา ทำได้แต่แหงนหน้ามอง

“เซี่ยหยู่เวย ไม่ว่าฉันจะให้โอกาสเธอหรือไม่ ตอนนี้มันก็ไร้ความหมายแล้ว เธอน่าจะเคยสงสัยว่า ทำไมจู่ๆฉันถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้”

“ตอนนี้ฉันกับเธอ ไม่ใช่คนในโลกเดียวกันเลย แม้ว่าหน้าตาเธออ่อนเยาว์ อย่างมากก็อยู่ได้ไม่กี่สิบปี แต่หนึ่งร้อยปีสำหรับฉัน เป็นเพียงชั่วพริบตา”

“ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกเธอแล้ว ฉันกับเธออยู่คนละโลกกัน วิสัยทัศน์ของเธอถูกจำกัดให้อยู่ทางโลกมโนธรรม แต่สำหรับฉันอยู่ในดวงดาวจักรวาลแล้ว”

“ในตอนนั้น เธอคงคิดว่าฉันขี้โม้โอ้อวดไม่รู้จักอาย!”

“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉันสามารถบอกเธอได้ว่า สิ่งที่ฉันพูดนั้นเป็นความจริง สถานะเธอกับฉันถูกกำหนดไว้แล้ว ทั้งชีวิตไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน”

“ดังนั้น เธอไม่จำเป็นต้องฝืนใจ จงไปค้นหาความสุขที่แท้จริงของเธอ!”

“ชะตากรรมของฉันกับตระกูลเซี่ย สิ้นสุดลงแค่นี้!”

“เธอและฉัน จากนี้ไปเดินคนละเส้นทางกัน”

หลังจากพูดจบ หลินหยุนก็หันหลังกลับ โดยเอามือไขว้หลัง

เซี่ยหยู่เวยไม่เต็มใจ และต้องการขอโอกาส แต่ว่า ถูกพลังที่มองไม่เห็น ผลักออกไปนอกประตู

ปัง!

ประตูก็ปิด ทำให้เซี่ยหยู่เวย อยู่ข้างนอก

ประตูเล็กๆบานหนึ่ง เป็นเหมือนกำแพงทั้งสองโลก แยกทั้งสองออกจากกันอย่างสมบูรณ์

ร่างเซี่ยหยู่เวย พิงประตูห้องอย่างหมดอาลัยตายอยาก หดหู่สิ้นหวัง

ตอนนี้ ในสมองเธอ มีคำพูดของหลินหยุนก้องอยู่

“ชะตากรรมของฉันกับตระกูลเซี่ย สิ้นสุดลงแค่นี้! เธอกับฉัน จากนี้ไปเดินคนละเส้นทางกัน……”

เซี่ยหยู่เวยเดินอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก โดยไม่ได้กลับไปที่ห้อง แต่เดินเข้าไปในลานบ้าน มองดูดวงดาวบนท้องฟ้า ด้วยสีหน้าขมขื่นใจ

“ที่แท้ ดวงดาวในจักรวาลช่างสวยงามจริงๆ!”

“จักรวาลอันกว้างใหญ่ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวไม่มีที่สิ้นสุด สำหรับคนนั้นเล็กนิดเดียว จะกล้าไปเอื้อมดวงดาวจักรวาลบนท้องฟ้าได้อย่างไร?”

“ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าเขากำลังขี้โม้โอ้อวด แต่สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง”

“โลกของเขา จะยิ่งใหญ่เพียงใด?”

“น่าเสียดาย เดิมทีฉันสามารถเดินเข้าไปในโลกใหม่นี้ได้ ท้ายที่สุด สำหรับโลกใหม่ใบนี้ ฉันได้แต่เดินผ่าน”

“ฉันเกลียด เกลียดมาก ฉันไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจจริงๆ!”

ใบหน้าที่สวยงามของเซี่ยหยู่เวยค่อยๆบูดเบี้ยว และดูเหมือนว่าจะมีเสียงของผู้หญิงที่มีความแค้นปลุกเรียกเธอ และชี้นำเธอ

“มาเถอะ มาเถอะ ระบายความโกรธในใจของเธอ! มาเถอะ มาเถอะ ฉันสามารถเติมเต็มความปรารถนาในใจของเธอ! ผู้ชายทุกคนในโลกนี้จิตใจคับแคบ……”

เซี่ยหยู่เวยเดินโซเซไปตลอดทาง เหมือนหุ่นเชิดที่ไม่มีวิญญาณ เดินผ่านบ้านตระกูลเซี่ยที่เรียงกันเป็นแถว ไปยังป่าหลังสวน

ป่ามืดและหนาวเย็น และกลางคืนเต็มไปด้วยอันตราย เซี่ยหยู่เวยเดินอย่างว่องไว วิ่งอย่างบ้าคลั่งกลางป่า

กิ่งไม้เกี่ยวกระโปรงของเธอจนขาด รองเท้าส้นสูงหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมที่มัดไว้อย่างสวยงามก็ถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนยุ่ง กลายเป็นลักษณะเส้นผมยุ่งเหยิง

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้ ในดวงตามีแสงประกายแห่งความบ้าคลั่ง อยู่ในป่าพื้นหญ้า วิ่งอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุด ป่าก็หายไป และมีกำแพงที่พังทลาย ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ

ประตูไม้เก่าแก่ ตามแรงลม มีเสียงของประตูดังเอี๊ยดๆ

เหนือประตูไม้ มีเขียนตัวหนังสือโบราณ เขียนสองสามคำ ห้องโถงป้ายบรรพบุรุษตระกูลเซี่ย

ในใจของเธอ เสียงนั้นยังคงปลุกเรียกหาเธอ

“มาเถอะ มาเถอะ เข้ามาสิ……”

“ให้ผู้ชายคลานใต้เท้าของเธอ และจูบปลายเท้าของเธอ……”

“ให้พวกเขาเหมือนสุนัข ตกเป็นทาสของเธอ……”

“เข้ามาสิ เข้ามาแล้วจะได้ทุกสิ่งที่เธอต้องการ……”

ดวงตาของเซี่ยหยู่เวยว่างเปล่า พึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่เต็มใจ ฉันไม่เต็มใจ……”

เอี๊ยด!

ประตูห้องถูกเซี่ยหยู่เวยผลักออก ป้ายชื่อบรรพบุรุษเรียงรายอยู่ภายใต้แสงเทียมเหลืองอร่าม เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง

เซี่ยหยู่เวยยังคงก้าวไปข้างหน้า โดยข้ามป้ายชื่อบรรพบุรุษ และมาถึงห้องโล่งซึ่งอยู่ข้างหลังห้องโถงป้ายชื่อบรรพบุรุษ

คลิก!