ตอนที่ 746
บทที่ 747 เทคโนโลยีกับกระบี่
October 21, 2026
หลินหยุนรีบออกมามาจากซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่บริเวณที่ไกลออกไป และมองไปที่ตำหนักหลิงเซียวที่พังทลายลง
“ดูเหมือนว่า สัตว์ประหลาดตัวนั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับตำหนักหลิงเซียวอย่างแน่นอน หลังจากที่ฉันสังหารมันแล้ว ทั้งตำหนักหลิงเซียว ก็พังทลายลงตามเช่นกัน”
“หรือว่าบางที อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับดาบเฮ่าเทียน......”
เจ้าของตำหนักหลิงเซียวหลังนี้คือใครกันแน่? และมีความเกี่ยวข้องอะไรกับดาบเฮ่าเทียนและสัตว์ประหลาดตัวนั้นด้วย? แม้ว่าหลินหยุนจะเกิดความสงสัย แต่ ก็ไม่มีทางที่จะทราบความจริงได้
หากจะสืบค้นวิเคราะห์ต่อไป ก็คงจะไม่มีประโยชน์
หลินหยุนออกมาจากตำหนักหลิงเซียว แล้วก็มุ่งหน้าต่อไป
พูดไปก็แปลกเหมือนกัน ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมือง นอกจากสัตว์ประหลาดหัววัวตัวนั้นแล้ว ก็ไม่พบกับสัตว์ประหลาดตัวอื่นสักตัวอีกเลย
“ดูเหมือนว่า อาณาเขตของสัตว์ประหลาดหัววัวตัวนี้ จะครอบคลุมไปทั่วทั้งเมือง”
หลินหยุนมุ่งหน้าตรงไป เพื่อตามล่าสัตว์ประหลาดต่อ ซึ่งก็ค่อย ๆ ออกห่างจากเมืองแห่งนั้นมาไกลมากแล้ว
ในสถานที่แห่งนี้ ไม่มีกลางวันกลางคืน ซึ่งหลินหยุนได้คาดการณ์เวลาว่า นับตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ น่าจะผ่านพ้นไปแล้วหนึ่งวันกับหนึ่งคืน
นอกจากนี้ จากระดับความรวดเร็วของเขา นอกจากได้พบกับผู้เข้าแข่งขันชาวญี่ปุ่นสองคนนั้นแล้ว ก็ยังไม่ได้พบกับผู้เข้าแข่งขันชาติอื่นสักคนเลย
ดูเหมือนว่า สถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่มากจริง ๆ!
เดินทะลุผ่านไปอีกหนึ่งป่าไม้ หลินหยุนก็ได้พบกับสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่มีทั้งเขี้ยวและกรงเล็บ ดูจากลักษณะแล้วคล้ายกับแมงมุม คงน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์มาจากแมงมุม
จนถึงตอนนี้ นอกจากสัตว์ประหลาดหัววัวตัวนั้นแล้ว สัตว์ประหลาดที่หลินหยุนได้พบเจอนั้น ต่างก็ได้รับผลกระทบจากพลังทิพย์และรังสีในสถานที่แห่งนี้ จนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์
“พลังทิพย์ของที่แห่งนี้ มีความหนาแน่นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่ ภายในนั้นประกอบด้วยพลังของธาตุกัมมันตรังสีอย่างมหาศาล ซึ่งไม่สามารถที่จะดูดซับได้”
หลินหยุนเตรียมที่จะสังหารสัตว์ประหลาดแมงมุมตัวนั้น แต่ว่า ที่ปลายเขาทางฝั่งนั้น ก็พลันปรากฏเด็กหนุ่มชาวผิวขาวที่รูปร่างสูงใหญ่สองคน
“เป็นชาวอเมริกา! ”
แม้ว่าจะเห็นพวกเขาทั้งสองกำลังมุ่งหน้าตรงมาหาเขา แต่ว่า หลินหยุนก็ไม่ได้หยุดกระบวนท่าลง โดยได้ลงมือสังหารสัตว์ประหลาดแมงมุมตัวนั้น แล้วก็นำแก้วหินออกมา
“เฮ้ย ไอ้หนุ่ม นำแก้วหินมอบออกมา! ”
ผู้แข่งขันชาวอเมริกาสองคนที่เพิ่งตามมาถึงนั้น จ้องมองไปยังหลินหยุนด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร และได้พูดภาษาจีนขึ้นอย่างไม่คล่องแคล่ว
“หากว่าข้าไม่นำออกมามอบให้ล่ะ? ” หลินหยุนมองไปที่สองคนนั้น และถามกลับอย่างไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก
“แหะแหะ ชาวจีนผู้โง่เขลา อย่างนั้นข้าก็จะลงมือสังหารนายก็แล้วกัน! ”
เมื่อสองคนพูดจบ ขณะเดียวกันก็ได้กดปุ่มสีแดงที่แขน
แครกแครก!
เสียงประกอบกันของเครื่องกลดังขึ้น เกราะป้องกันที่แขนของทั้งสองคน ได้กระจายปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเกราะป้องกันบางสีเงินหนึ่งชั้น ได้ห่อหุ้มผู้เข้าแข่งขันชาวอเมริกาทั้งสองคนเอาไว้ อย่างแน่นหนามิดชิด
เทคโนโลยีนี้ อย่างน้อยมีความก้าวล้ำมากกว่าบนโลกเป็นร้อยปี ซึ่งโลกปัจจุบันนี้ไม่สามารถที่จะมีใช้อยู่อย่างแน่นอน
“ไปตายซะเถอะ! ”
ทั้งสองคนยกแขนขึ้น โดยแขนของพวกเขากลายเป็นกระบอก เหมือนกับกระบอกปืนอย่างไรอย่างนั้น แล้วเล็งเป้าไปที่หลินหยุน
ปังปังปังปัง!
สาดยิงปืนกลเข้าใส่ กระหน่ำรัวไม่ยั้ง ซึ่งยิงเข้าไปที่ร่างของหลินหยุนทั้งหมด
แต่ว่า กลับกระเด็นออกมาเมื่อปะทะกับแสงสีทองที่คุ้มกันรอบกายของหลินหยุน
“โอ้ว ไม่ นี่เจอผีเข้าให้แล้ว นึกไม่ถึงว่าเขาจะสามารถต้านทานกระสุนปืนของพวกเราได้! ”
ผู้เข้าแข่งขันชาวอเมริกาสองคน ตะโกนเสียงดังพร้อมกัน โดยเสียงทะลุผ่านเกราะป้องกันออกมา คล้ายกับเสียงของโลหะ
ไม่เพียงแค่สองคนนั้นที่ตกตะลึง หลินหยุนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
“กระสุนปืนนี้ผ่านการผลิตแบบพิเศษขึ้นโดยเฉพาะ อีกทั้งยังมีอานุภาพที่ทรงพลังกว่าปืนกลบนโลกเป็นอย่างมาก เกือบที่จะทะลุพลังแสงคุ้มกันกายเลยทีเดียว”
“ต่อให้เป็นนักบู๊ขั้นปรมาจารย์ระดับใหญ่ เกรงว่าก็ไม่สามารถที่จะต้านทานกระสุนปืนเหล่านี้ได้! ”
“มิน่าล่ะที่ชาวอเมริกันพวกนี้ ใช้เพียงแค่คนธรรมดาไม่กี่คน ก็กล้าที่จะมาเข้าร่วมสนามล่าเจ็ดเผ่า! ”
แม้ว่าผู้เข้าแข่งขันชาวอเมริกาสองคนจะตกตะลึง แต่ไม่นานก็กลับสู่สภาพที่สงบลง
แกร็กแกร็กแกร็ก!
เสียงการหมุนขับเคลื่อนเครื่องกลดังขึ้น กระบอกปืนที่แขนของสองคนนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ซึ่งเมื่อเทียบกับเมื่อครู่แล้ว มีขนาดใหญ่กว่าเดิมถึงสองเท่า
“ไอ้หนุ่มชาวจีนที่สมควรตาย แม้ว่านายจะสามารถต้านทานกระสุนปืนของพวกเราได้ แต่ข้าไม่เชื่อว่าแม้แต่ขีปนาวุธนายก็จะสามารถต้านทานได้”
ผู้เข้าแข่งขันชาวอเมริกาสองคน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ และก็กดปุ่มทำการยิง