บทที่ 805 สู้กับวาตานาเบะ

พลั่ก!

ทันใดนั้น เงาของใครคนหนึ่งที่อยู่กลางอากาศ ถูกต่อยออกมา

แววตาของนินจาพิเศษ ที่โผล่ออกมา ฉายแววตกใจและหวาดกลัว

หลินหยุนยังไม่หยุด เขาเหวี่ยงหมัดไปด้านหลัง

พลั่ก!

นินจาอีกคนถูกต่อยออกมา

ห้าหมัดติดต่อกัน สำเร็จกระบวน เพียงหนึ่งลมหายใจ นินจาทั้งห้า ปรากฏตัวออกมาทั้งหมด

หลินหยุนสีหน้าไร้อารมณ์ มองไปยังคนพวกนั้น แล้วพูดอย่างราบเรียบ “ในสนามล่าเจ็ดเผ่า ฉันเคยเห็นกลอุบายชั้นต่ำของพวกนายมาแล้ว”

“เก็บเอาไว้เถอะ อย่ามาทำขายหน้าต่อหน้าฉัน”

นินจ้าพิเศษทั้งห้าหน้าแดง

“บากะ!(งี่เง่า)”

มีคนอับอายจนโมโห

สวบ ดาบเล่มโค้งถูกดึงออกมาจากเอว คนนั้นจับด้ามด้วยสองมือ และพุ่งเข้าไปหาหลินหยุน

สี่คนที่เหลือ ก็ชักดาบออกจากฝักเช่นกัน จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปหาหลินหยุน จากทิศทางอื่น

เงาของพวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว สลับตำแหน่งไปมา ความเร็วนั่น ดูเหมือนจะไม่ช้าไปกว่าหลินหยุนสักเท่าไร

นี่น่าจะเป็นค่ายกลประเภทหนึ่ง เงาของคนพวกนั้น สามารถทำให้คู่ต่อสู้สับสนได้เป็นอย่างมาก

ถึงเป็นปรมาจารย์บู๊ ตอนนี้ก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งการโจมตีของพวกเขาได้

โทโยะจะวะ ยามาโนะ แสยะยิ้มเย็นชา “ฝ่าสังหารลานตา เคยฆ่าปรมาจารย์สิบคนที่จีน! ขนาดเยนหนานเทียนในตอนนั้น เมื่ออยู่ภายใต้ฝ่าสังหารลานตา ก็ทำได้เพียงป้องกันตัวเองเท่านั้น”

“ปรมาจารย์หลิน ถึงคุณฆ่าเยนหนานเทียน แต่ใต้ฝ่าสังหารลานตาในตอนนี้ ไม่สามารถเทียบกับเมื่อก่อนได้อีกแล้ว”

ใต้ฝ่าสังหารลานตาแข็งแกร่งมาก แต่น่าเสียดาย ที่พวกเขาเจอหลินหยุน

มองเงาทั้งห้าคนเคลื่อนที่สลับไปมา อีกทั้งยังมีแสงของดาบ ที่ทำให้ตาลาย หลินหยุนเอามือไพล่หลัง สีหน้าเยือกเย็น และไม่ขยับไปไหน

เมื่อเงาของทั้งห้าคน เข้าใกล้เขาประมาณสามเมตร หลินหยุนตั้งมือทั้งสองอย่างมั่นคง

“ท่าที่ห้าของสิบแปดท่าต้าเต๋ากักขัง!”

หลังจากสร้างตัวอ่อนยาทองเสร็จเรียบร้อย ขอบเขตของท่าห้ามสิ่งวายชนม์ ก็กว้างขึ้นอีกหนึ่งเท่า

ยึดหลินหยุนเป็นจุดศูนย์กลาง รัศมีวงกลมสิบเมตรรอบๆ ถูกปกคลุมด้วยท่าห้ามสิ่งวายชนม์

ร่างกายของห้านินจาพิเศษ หยุดชะงักในเวลาเดียวกัน

อีกทั้งดาบอันสว่างไสวที่พุ่งมายังหลินหยุน ก็โดนกักขังไว้กลางอากาศ

ทว่า ความสามารถของนินจาพิเศษทั้งห้า เท่ากับคนระดับปรมาจารย์บู๊ของจีน ถึงท่าห้ามสิ่งวายชนม์จะแข็งแกร่งมาก แต่กักขังพวกเขาได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

แต่ภายในเวลาไม่กี่วินาที ก็เพียงพอแล้ว

“พลิกฟ้าผ่าตะวัน!”

หมัดของหลินหยุน มีแสงสีขาวแผ่ออกมาบางๆ หมัดถูกกระแทกออกไป

พละกำลังมหาศาล ราวกับกระสุนพุ่งออกมาจากปากอาวุธขนาดใหญ่ กระแทกลงไปบนตัวทั้งห้าคน ที่ถูกกักขังเอาไว้

พลั่ก!

แสงของดาบ และร่างของคนทั้งห้า ถูกกระแทกจนกระเด็นออกไป

มีเสียงกระดูกหัก ดังขึ้นกลางอากาศ

นินจาพิเศษทั้งห้า บาดเจ็บสาหัส จนไม่มีแรงต่อสู้

โทโยะจะวะ ยามาโนะ สีหน้าเคร่งขรึม “ปรมาจารย์หลิน คิดไม่ถึงว่าผมจะประมาทคุณเกินไป”

“ดูเหมือนว่าคงต้องพึ่งวาตานาเบะเซนเซแล้วล่ะ!”

โทโยะจะวะ ยามาโนะ หันหลังเดินออกไป

หลินหยุนมองเขาแวบหนึ่ง แม้เขาจะตามไปจัดการโทโยะจะวะ ยามาโนะได้ แต่เขาก็ไม่ได้ตามไป

หลินหยุนไม่ได้ฆ่าห้านินจาพิเศษ เขาเดินต่อไปข้างหน้า มาถึงจุดที่โทโยะจะวะ ยามาโนะ ยืนเมื่อครู่

ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้นจากข้างหลัง

นินจาพิเศษทั้งห้า ฆ่าตัวตายหมดทุกคน

หลินหยุนชะงักฝีเท้าลงช้าๆ เขาสัมผัสได้ถึงความอันตรายของเผ่าพันธุ์ จากตัวนินจาญี่ปุ่นพวกนี้

นี่เป็นเผ่าพันธุ์สุดโต่ง มองผิวเผินดูถ่อมตัว แต่กลับเป็นเผ่าพันธุ์น่ากลัว ที่แอบซ่อนสัตว์ร้ายอยู่ในใจ