ตอนที่ 816
บทที่ 817 พบเจอคนรู้จัก
October 21, 2026
ขณะที่เย้นเฉิงตงถูกลูกน้องหามขึ้นไปบนภูเขาฟูจิ ก็ได้ยินเสียงตะโกนคนจีนมากมายตะโกนออกมาพร้อมกัน
ในเหตุการณ์นั้น ทำให้เย้นเฉิงตงตะลึงงันไปเลย!
เสียงของคนนับสิบล้านคนที่ตะโกนออกมา ราวกับดังกึกก้องไปทั่วโลก เสียงอึกทึกฮึกเหิมดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
พวกหัวขโมยบางคนที่อยู่ตรงนี้ คงตกใจกลัวจนล้มกลิ้งไปบนพื้น
“พระเจ้า คุณชายฉีไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ ด้วย ชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยเห็นเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อนเลย!”
“ถ้าหากพลาดเหตุการณ์นี้ไปจริง ๆ ฉันคงเสียดายไปตลอดชีวิต!”
“เร็วเข้า รีบหามฉันเข้าไป!” เย้นเฉิงตงตะโกนใส่ลูกน้อง
“คุณชายครับ เข้าไปไม่ได้ครับ คนมากเกินไป!” ลูกน้องเอ่ยพูดด้วยสีหน้าหนักใจ ด้านหน้าผู้คนเบียดเสียดกัน ทุกคนต่างอยากขึ้นไปบนภูเขา จึงไม่มีใครยอมหลีกทางให้ใคร
“คิดหาวิธีเอาสิ ที่นี่มันไกลเกินไป มองไม่เห็นยอดเขาเลยสักนิด! รีบคิดหาวิธีเร็วเข้า ต้องขึ้นให้ได้!” เย้นเฉิงตงเอ่ยพูดด้วยสีหน้าร้อนใจ
ลูกน้องสองสามคนได้แต่ฝืนยิ้ม แล้วสบตากัน
คนมากมายขนาดนี้ พวกเขาก็ไม่รู้จักใครด้วย จะคิดหาวิธีอะไรได้ล่ะ?
ที่นี่ไม่เหมือนในประเทศจีน ที่คนอื่นได้ยินชื่อบริษัท ไห่หลาน จำกัด แล้วจะเห็นแก่หน้าของคุณชายเย้น
ลูกน้องด้านหน้าที่นิสัยค่อนข้างตรงไปตรงมา ได้ตะโกนใส่กลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าว่า : “คุณชายเย้นแห่งบริษัท ไห่หลาน จำกัดอยู่ที่นี่ คนด้านหน้าหลีกทางให้หน่อยซิ!”
คนหนุ่มสาวที่อยู่ด้านหน้าหลายคนหันกลับมา มองลูกน้องคนนั้นด้วยสีหน้าเหมือนมองคนโง่ : “คุณชายเย้นอะไรกัน ไม่เคยได้ยินมาก่อน ต่อแถวด้านหลังให้ดี ๆ เถอะ กูเข้าคิวมาวันหนึ่งแล้ว ยังได้ยืนอยู่หลังสุดเลย!”
ผู้คนที่อยู่โดยรอบมองไปยังลูกน้องสองสามคนนั่นของเย้นเฉิงคง แล้วพากันหัวเราะออกมา
“อยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นคุณชายอะไรก็ไม่มีความหมายหรอก เข้าแถวต่อไปเถอะ!”
เย้นเฉิงต้งด่าเสียงต่ำ ๆ ด้วยความโมโห : “เหอะ แม่งเอ้ย ฉันไม่เชื่ออะไรแบบนี้หรอก! ฉันต้องหาทางขึ้นไปให้ได้”
ลูกน้องคนหนึ่งที่ค่อนข้างฉลาดหน่อย จู่ ๆ ก็มีความคิดขึ้นมา จึงเอ่ยพูดว่า : “คุณชายครับ คุณโปรยเงินดีไหม คนพวกนี้เมื่อเห็นเงิน ต้องรีบเข้าไปแย่งแน่นอน พวกเราก็จะได้ฉวยโอกาสนี้เข้าไป”
เย้นเฉิงตงดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที : “ดีมากไอ้น้อง ฉันจะยกความดีความชอบนี้ให้แก!”
เย้นเฉิงตงหยิบกระเป๋าหนังออกมา แล้วรูดซิป มองธนบัตรสีแดงที่อยู่ด้านใน แล้วหัวเราะเหอะ ๆ จากนั้นเอ่ยพูดว่า : “โชคดีที่ไม่ว่าฉันไปที่ไหน ก็จะพกเงินสดก้อนโตติดตัวไว้เสมอ”
“ตอนนี้ ในที่สุดก็ได้มีโอกาสใช้สักที”
เย้นเฉิงตงหยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าหนัง แล้วตะโกนออกมาว่า : “มีเศรษฐีโปรยเงินแล้ว ทุกคนรีบมาแย่งเร็วเข้า!”
ตะโกนจบ ธนบัตรสีแดงปึกหนึ่งได้ปลิวออกไป อย่างน้อย ๆ ก็เป็นเงินหลายหมื่นหยวน
แต่ว่า คนที่อยู่ด้านหน้าเหล่านั้น หันกลับมามองเย้นเฉิงตง แล้วแสยะยิ้มอย่างดูถูกพลางเอ่ยพูดว่า : “เก็บไว้เถอะ วิธีการของแกน่ะ มีคนอื่นทำไปนานแล้ว”
“จริงด้วย เมื่อครู่นี้มีเศรษฐีโปรยทองเท่าเมล็ดถั่วด้วยล่ะ!”
“ตอนนี้ ต่อให้แกโปรยเพชร ก็ไม่มีใครไปเก็บหรอก!”
ผู้คนต่างพูดกันไปพูดกันมา พูดจนเย้นเฉิงตงหน้าแดง
ลูกน้องเอ่ยพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง : “ทำยังไงดีครับคุณชาย แม้แต่เงินคนพวกนี้ก็ไม่ต้องการแล้ว”
เย้นเฉิงตงมองไปรอบทิศ แล้วตะโกนว่า : “อ้อมไป ฉันไม่เชื่อว่าพวกมันจะล้อมภูเขาฟูจิลูกนี้จนเต็มหมดแล้ว!”
ลูกน้องแต่ละคนสีหน้าขมขื่น ภูเขาลูกใหญ่ขนาดนี้ ให้อ้อมไป พวกเขาไม่เหนื่อยตายเลยเหรอ!
“เร็วเข้า อย่าชักช้า! กลับไปจะมีรางวัลให้อย่างงามเลย!” เย้นเฉิงตงพูดเร่ง
ถ้าให้รางวัลอย่างงาม ต้องมีผู้กล้าออกมาทำงานให้
ลูกน้องทั้งสองสามคนกัดฟัน แล้วหามเย้นเฉิงตงเดินอ้อมภูเขาฟูจิลูกใหญ่นี้ไป
อิจิโร่ มุรามาสะยืนอยู่บนยอดเขา มองไปยังฝูงชนดำทะมึนที่อยู่ด้านล่าง แล้วยิ้มเล็กน้อยพลางเอ่ยพูด : “อิจิโร่ มุรามาสะ ขอขอบคุณชาวญี่ปุ่นทุกท่านที่ให้การเชียร์!”
ขณะที่พูด อิจิโร่ มุรามาสะได้โค้งคำนับให้กับทุกคนด้วย
ยอดเขาที่สูงสองพันเมตร ทำให้เสียงของอิจิโร่ มุรามาสะดังไปไม่ถึงไหน
แต่ว่า ต่อให้ยืนอยู่ตีนเขา คนที่อยู่ไกลสุดเหล่านั้น ก็ได้ยินเสียงของอิจิโร่ มุรามาสะได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ
เห็นได้ว่า การฝึกตนของอิจิโร่ มุรามาสะนั้น ยากที่จะคาดเดาได้
ชาวญี่ปุ่นทุกคน ต่างตกตะลึงกันอีกครั้ง
คนที่อยู่ฝ่ายญี่ปุ่นทั้งหมด ได้ส่งเสียงร้องเรียกดังกระหึ่มอีกครั้ง