บทที่ 833 วิกฤตของตึกว่างเยว่

หลินหยุนมองดูยังท้องฟ้าที่สงบนิ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่างูยักษ์แปดหัวนั้นมาจากการบำเพ็ญบนดาวดวงไหน แต่ว่า รอให้เขากลับไปยังสรรพโลกได้เมื่อไหร่ เขาจะต้องจับงูตัวนี้มาต้มให้ได้

“กระจกเฮ่าเทียน ดาบเฮ่าเทียน!”

“ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อดาบเฮ่าเทียนเจอกับกระจกที่เหลืออยู่นี่แล้วมีปฏิกิริยาขึ้นมา”

“จากชื่ออาวุธวิเศษทั้งสองนี้ เจ้าของของพวกมัน น่าจะเป็นคนผู้หนึ่ง”

"กระจกเฮ่าเทียนสามารถซ่อมแซมมิติที่เปิดออกจากวิชาเรียกเชิญต่างมิติได้ มันน่าจะเป็นอาวุธวิเศษที่สามารถควบคุมพลังของอวกาศได้"

“บางทีระดับการบำเพ็ญของฉันอาจต่ำเกินไปที่จะกระตุ้นมัน”

เมื่อคิดถึงกระจกเฮ่าเทียน ทันใดนั้นจู่ๆหลินหยุนก็นึกถึงสองคำสุดท้ายที่งูยักษ์แปดหัวตะโกนขึ้นมา

“เผ่าโบราณ? นี่น่าจะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ง!”

“หรือว่า เจ้าของกระจกเฮ่าเทียน จะมาจากเผ่าโบราณ?”

"ดูท่า เผ่าโบราณนี้ น่าจะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีอำนาจค่อนข้างมากในยุคอันห่างไกลของโลก"

“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากความเกรงกลัวเผ่าโบราณของงูยักษ์แปดหัวแล้ว คนกลุ่มนี้ น่าจะเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนตระกูลใหญ่”

“แต่ว่า เห็นได้ชัดว่าโลกในปัจจุบันไม่เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว ดังนั้นเผ่าโบราณน่าจะทิ้งโลกนี้ไปตั้งนานแล้ว”

ในระยะไกล ฉินหลันร้องไห้ด้วยความปีติยินดี เมื่อครู่เธอตกใจจนแทบตาย

เจ้าสัตว์ประหลาดแปดหัวนั่น น่ากลัวมากจริงๆ

แรงกดดันอันมหาศาล แม้แต่ฉินหลันซึ่งอยู่ห่างออกไปเป็นกิโล ก็ยังกดดันเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมอง

ครั้งนี้แต่เดิมเธอคิดว่าหลินหยุนคงยากที่จะรอดแล้ว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าในช่วงนาทีสุดท้าย ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น

แสงสีขาวกลุ่มหนึ่งเปล่งออกมา และสัตว์ประหลาดแปดหัวนั่นก็ถอยกลับอย่างช้าๆ

สิ่งนี้ทำให้ฉินหลันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“เสี่ยวหยุน นายโอเคไหม?” ฉินหลันตะโกนเสียงดังและวิ่งไปทางหลินหยุน

“ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง” หลินหยุนเอ่ยและเดินไปทางฉินหลัน

เมื่อทั้งสองพบกัน ฉินหลันก็คว้าแขนของหลินหยุนเอาไว้และมองไปทั่วตัวเขา "นายไม่เป็นไร ดีมากจริงๆ!"

หลินหยุนยิ้มน้อยๆ "ไม่ต้องมองแล้ว ฉันสบายดีจริงๆ!"

ฉินหลันจับมือหลินหยุน และพูดด้วยสีหน้ากังวลว่า “พวกเรารีบกลับไปจีนกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว"

"อืม" หลินหยุนรับคำอย่างรวดเร็ว

อันที่จริง ฮิโระชิ ทาเคดาน่าจะเป็นด่านสุดท้ายของเจ้าหน้าที่ระดับสูงญี่ปุ่น

ถ้าฮิโระชิ ทาเคดาล้มเหลวเช่นกัน อย่างนั้นเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของญี่ปุ่นก็ควรต้องล้มเลิกการเป็นศัตรูกับหลินหยุน และหันมาใช้นโยบายเป็นมิตรนุ่มนวลแทน

อย่างไรก็ตาม หลินหยุนไม่ต้องการให้ฉินหลันเป็นกังวล ในเมื่อเธอต้องการกลับไปโดยเร็ว เขาก็ย่อมตกลง

หลินหยุนนำฉินหลันออกไปจากพื้นที่

ทั้งสองเดินไปตามทางด่วนและเตรียมที่จะหารถกลับเข้าเมือง

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ของญี่ปุ่นได้ปิดกั้นพื้นที่นี้เอาไว้ล่วงหน้า เมื่อพวกหลินหยุนเดินไปนานกว่าสิบนาทีก็ยังไม่เห็นรถ

ในที่สุด ก็มีรถยนต์ โตโยต้าคราวน์ สีดำสองคันเข้ามาหาพวกเขาก่อน

ชายชราคนหนึ่งมาพร้อมกับคนหนุ่มสาวสองคนลงมาจากรถ

ชายชราแต่งกายสุภาพเรียบร้อยในชุดสูทสีดำผูกไท ดูเป็นทางการอย่างยิ่ง

“ปรมาจารย์หลิน ผมเป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศของญี่ปุ่นซาวากิ ยามากูชิ!”

“ผมได้รับคำสั่งจากท่านประธานาธิบดี ให้มาส่งปรมาจารย์หลินและคุณหนูฉินหลันไปที่สนามบิน”

ทันทีที่ฉินหลันได้ยินเรื่องนี้ เธอก็ตื่นตัวขึ้นในทันที สายตาของเธอจ้องไปที่ชายชราอย่างเย็นชาและพูดอย่างเย็นชาว่า "ยังจะมาไม้นี่อีก! พวกคุณต้องการหลอกเราไปที่ไหนอีก?"

ชายชราโค้งตัวให้ฉินหลัน "คุณหนูฉินหลัน ครั้งนี้เป็นเรื่องจริง แม้แต่ราชครูแห่งญี่ปุ่นก็ยังตายไปแล้ว ถ้าต้องการรั้งปรมาจารย์หลินเอาไว้ ก็คงต้องใช้แค่ระเบิดนิวเคลียร์แล้ว"

“อ้อใช่ ท่านประธานาธิบดีให้ผมนำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่งถึงปรมาจารย์หลินและขอให้ปรมาจารย์โปรดอ่านดู!”

ชายชราโค้งคำนับให้หลินหยุน จากนั้นก็ยื่นซองหนังสีเหลืองให้หลินหยุน

หลินหยุนเหลือบมองดู บนซองมีตัวอักษรใหญ่สองสามคำ: ปรมาจารย์หลินเท่านั้น!

นี่คือจดหมายขอโทษ ในจดหมายถูกเขียนขึ้นด้วยความจริงใจอย่างมาก ประธานาธิบดีญี่ปุ่นกำลังลดท่าทีของตนเองลงต่ำอย่างยิ่ง