ตอนที่ 839
บทที่ 840 พวกกระจอกงอกง่อย
October 21, 2026
ผู้อาวุโสใหญ่ก็ตะโกนพูดเสียงดังโวยวายว่า “รีบหลบไปเร็ว!”
แต่ว่า การโจมตีของหลินหยุนรวดเร็วเพียงใด ไม่ใช่ที่พวกเขาจะหลบหลีกไปได้ง่ายๆเลย
โป้ง！
พลังแรงมหึมาที่แข็งแกร่งราวกับภูเขาก็ตกลงมาจากฟากฟ้า แล้วกระแทกลงบนศีรษะของพวกผู้อาวุโสใหญ่อย่างแรง
รัศมีบริเวณรอบๆสิบเมตรห่างจากพวกผู้อาวุโสใหญ่ ถูกพลังค้อนดาวร่วงปกคลุมไปทั่ว
อ้วก!
ผู้อาวุโสใหญ่ก็ถูกพลังแรงที่แข็งแกร่งนั้น ซัดจนกระเด็นลอยออกไปแล้วกระอักเลือดออกมา
ยังมีพวกผู้อาวุโสหลายคนก็ถูกกระแทกจนกระเด็นลอยออกไปเช่นกัน
แต่ว่า พวกลูกศิษย์ที่ฝีมือเก่งกาจของสำนักอู๋อิ่งเหล่านั้น กลับไม่ได้โชคดีเช่นนั้นเลย
พวกลูกศิษย์เหล่านี้ก็เพียงแค่แดนพรสวรรค์เท่านั้นเอง ไม่มีทางที่จะต้านทานหมัดอันทรงพลังที่มาพร้อมความโกรธแค้นของหลินหยุนนั้นได้เลย!
พวกลูกศิษย์ของสำนักอู๋อิ่งสิบกว่าคน ก็ถูกหมัดหลินหยุนทุบจนกลายเป็นหมูบะช่อ ร่างทั้งหมดก็ถูกฝังลงไปใต้ดิน
เย่ซื่อหมิงเมื่อเห็นฉากนี้แล้ว ทั้งโกรธทั้งแค้น
ส่วนในขณะนี้เอง หลินหยุนก็เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่ง พุ่งลงมาจากท้องฟ้าแล้วกระแทกลงบนพื้นดินอย่างแรง
โป้ง ！
ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า
“ท่านอาจารย์!”
“ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!” ซูจื่อเหลียงสีหน้าดีใจ เมื่อจิตใจผ่อนคลายแล้ว จึงนอนสลบไปเลย
หลินหยุนก้าวเดินออกไปหนึ่งเก้า ก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างกายซูจื่อเหลียงทันที แล้วหยิบโอสถออกมาหนึ่งเม็ด ใส่เข้าไปในปากของซูจื่อเหลียง
หันหน้าไปมองซูหนานและคาร์นอตวิลเลียม แล้วพูดอย่างเรียบๆว่า “ดูแลเขาให้ดีๆด้วย!”
พูดจบ หลินหยุนก็ลุกขึ้นยืน กวาดสายตาที่เยือกเย็นไปยังเหล่าผู้คนของสํานักอู๋อิ่ง
ผู้คนทั้งหลายของสำนักอู๋อิ่ง ถูกสายตาของหลินหยุนจ้องมองจนตกใจถึงกับถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว
ภายในคฤหาสน์นั้น หวางซูเฟินและหลินซื่อเฉิงสีหน้าดีใจ “สุดยอดไปเลย ในที่สุดเสี่ยวหยุนก็กลับมาแล้ว!”
ผู้อาวุโสทั้งเก้าคนมองไปยังหลินหยุนด้วยสีหน้าหวาดผวา แล้วไปรวมตัวกันอยู่หน้า บริเวณรอบๆ เจ้าสำนักเย่ซื่อหมิง
บรรดาพวกลูกศิษย์ทั้งหลาย ก็กลับเข้ามาข้างกายเย่ซื่อหมิง ดูไปแล้วก็เหมือนกำลังปกป้องเจ้าสำนักของพวกเขาอยู่ แต่แท้จริงแล้วพวกเขากลัวว่าหลินหยุนจะเข้าโจมตีอีกครั้งต่างหาก
หมัดของหลินหยุนที่ชกลงมาจากท้องฟ้าเมื่อครู่นั้น มันน่ากลัวจริงๆ！
เย่ซื่อหมิงจ้องหน้าหลินหยุนอย่างเยือกเย็น แล้วตะคอกถามด้วยความโกรธว่า “แกก็คือปรมาจารย์หลินเหรอ?”
“ฉันถามแกหน่อย สำนักอู๋อิ่งของฉันไม่มีความแค้นอะไรกับแกเลย ทำไมถึงต้องมาฆ่าลูกชายฉัน?”
หลินหยุนไม่ได้พูดอะไร คำตอบของเขาก็คือหมัดที่สะท้านฟ้า!
“ท่าสยบเขา!”
เย่ซื่อหมิงทำเสียงฮื่อใส่: “หมัดเทพไร่คู่เปรียบ!”
ก็ชกหมัดสวนออกไปหนึ่งหมัดเช่นกัน
โป้ง!
หมัดทั้งสองก็ปะทะกัน เย่ซื่อหมิงถูกกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว จึงจะยืนทรงตัวไว้ได้
ส่วนเสียงที่ราบเรียบของหลินหยุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง: “ท่าแยกน้ำ””
เย่ซื่อหมิงสีหน้าโกรธจัด ตะโกนเสียงดังตามออกไปว่า: “ฝ่ามือไร้เงา!”
มือทั้งสองของเขาก็สลับกันไปมาอยู่ตรงหน้า ชั่วพริบตาเดียวก็ไล่รำจนกลายเป็นเงาฝ่ามือจำนวนนับหมื่นนับพัน
เงาฝ่ามือที่กระจายทั่วท้องฟ้านั้น แยกไม่ออกเลยว่าอันไหนเป็นของจริง อันไหนเป็นของปลอม พุ่งไปยังหลินหยุนทันที
หลินหยุนไม่ได้หลบหลีกเลย ชกหมัดออกไปยังร่างของเย่ซื่อหมิงหนึ่งที
แต่ว่า ตัวเขาเองก็ถูกหมัดของเย่ซื่อหมิงชกไปหนึ่งทีเช่นกัน
โป้ง！
เย่ซื่อหมิงถูกหลินหยุนชกจนกระอักเลือดกระเด็นถอยออกไป ส่วนเงาร่างของหลินหยุนเพียงแค่สะบัดแวบเดียว เลือดลมภายในร่างกายก็หมุนย้อนทันที บาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้ ร่างภูตป่าที่แข็งแกร่งก็ฟื้นฟูขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น
“เจ้าสำนัก!” พวกผู้อาวุโสใหญ่ทั้งหลายต่างก็ตะโกนร้องด้วยความตกใจ
เย่ซื่อหมิงคลานขึ้นมาจากพื้น ตะโกนพูดด้วยสีหน้าที่โกรธจัด: “ผู้อาวุโสใหญ่ วางค่ายกล!”
“ครับ!”
ค่ายกลหลงทางอู๋อิ่งก็ถูกจัดวางใหม่อีกครั้งหนึ่ง
ด้านหลังนั้น ซูหนานก็พูดเตือนด้วยเสียงเข้มว่า “ระวังนะครับ ค่ายกลนี้สามารถปิดบังสายตาได้!”
หลินหยุนสีหน้าไร้ความรู้สึก กวาดสายตาไปยังลูกศิษย์สำนักอู๋อิ่งที่กระโดดไปมาซ้ายทีขวาทีพวกนั้น แล้วพูดอย่างเรียบๆว่า “ฝีมือกระจอก!”
แสงประกายสีแดงพุ่งออกมาจากกลางกระหม่อมของหลินหยุน ดาบเฮ่าเทียนส่งเสียงร้องเบาๆ แล้ววนเวียนอยู่เหนือศีรษะหลินหยุนขึ้นไปสามฟุต
เงาร่างของหลินหยุนก็หายไปจากตำแหน่งเดิม เงาร่างจางๆของยักษ์ตนหนึ่ง พุ่งทะยานสู่ กลางอากาศ สูงราวกับภูเขา
“เทพเซียนมาเพื่อหยุดสวรรค์......”
เสียงคนแก่ที่เยือกเย็น ดังสนั่นอยู่กลางอากาศ ราวกับเสียงฟ้าร้อง
ยักษ์ตัวนั้นถือดาบด้ามยาว เล็งไปยังค่ายกลหลงทางอู๋อิ่ง แล้วฟันลงไปหนึ่งที