ตอนที่ 901
บทที่ 902 นี่คือกติกาของฉัน
October 21, 2026
ได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสจาง คนเหล่านั้นที่ยังพอมียางอายอยู่บ้าง ต่างอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดหน้า
ไม่มีหน้าไปสู้ใครแล้ว!
คนธรรมดา ปรมาจารย์ชั้นยอดคนหนึ่ง กล้าพูดว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา ยังไร้ยางอายได้มากกว่านี้ไหม?
สำนักยาตันในวันนี้ ถือว่าสูญเสียเกียรติไปหมดสิ้นแล้ว อับอายขายหน้าไปถึงบรรพบุรุษแล้ว
หลินหยุนไม่ได้สนใจเสียงร้องโวยวายของผู้อาวุโสจาง เขาลงมืออีกครั้ง ผู้อาวุโสจางไม่มีพลังต้านทานเลยแม้แต่น้อย เขาถูกหลินหยุนจับตัวไว้ เหมือนลูกไก่ตัวหนึ่งที่ถูกหยิบขึ้นมา
“แกกินโอสถของฉันเข้าไป ก็ต้องเอาชีวิตมาแลก”
น้ำเสียงของหลินหยุนเรียบเฉย แต่ว่า พลังอาฆาตที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น กลับทำให้ผู้คนกลัวจนตัวสั่น
ป่ายหลี่เถ่สีหน้าเปลี่ยนทันที แล้วตะโกนร้องอย่างตื่นตกใจ : “หยุดนะ!”
“หลินชางฉอง พวกเราเป็นคนของโลกบู๊โบราณ แกคิดจะให้โลกบู๊กับโลกบู๊โบราณเปิดศึกกันใช่ไหม!”
“ถ้าหากแกกล้าฆ่าผู้อาวุโสจาง ก็จะเป็นการสร้างความขัดแย้งระหว่างโลกบู๊โบราณกับโลกบู๊ แกจะถูกทั้งโลกบู๊โบราณต่อต้าน!”
หลินหยุนมองไปที่เขาอย่างนิ่งเฉย : “เมื่อกี้แกพูดเองไม่ใช่หรือไง ว่ากติกามีผู้แข็งแกร่งเป็นผู้กำหนด ตอนนี้ ฉันจะกำหนดกติกาเอง”
พูดจบ หลินหยุนได้บีบคอของผู้อาวุโสจางอย่างแรง
แกร๊ก!
ผู้อาวุโสจางตาย!
“หลินชางฉอง แกมันบ้าเกินไปแล้ว!” ป่ายหลี่เถ่มีสีหน้าเจ็บปวด ผู้อาวุโสจางเป็นผู้แข็งแกร่งระดับแดนเทพในอนาคตของสำนักยาตันเชียวนะ!
เดิมทีเขาคิดจะฮุบโอสถของหลินหยุนหนึ่งเม็ด คิดไม่ถึงว่า ฮุบโอสถไปไม่ได้ แล้วผู้อาวุโสจางยังต้องมาถูกฆ่าตายอีก
เสียเปล่าทั้งขึ้นทั้งล่องจริง ๆ
ป่ายหลี่เถ่ได้กำหมัดทำท่าคารวะต่อผู้คนที่อยู่ด้านล่าง แล้วพูดเสียงก้องกังวานว่า : “สหายแห่งโลกกลั่นยาทุกท่าน ทุกท่านได้เห็นชัดเจนแล้ว วันนี้ หลินชางฉองเป็นฝ่ายฆ่าผู้อาวุโสแห่งสำนักยาตันของข้าก่อน ได้สร้างความขัดแย้งระหว่างโลกบู๊โบราณกับโลกบู๊”
“ถ้าหากเหตุนี้ได้ส่งผลให้เกิดศึกระหว่างโลกบู๊โบราณกับโลกบู๊ เขาก็คือคนที่ผิดบาปมหันต์!”
ป่ายหลี่เถ่ตอนนี้ ได้สิ้นไร้ไม้ตอกแล้ว
ต่อให้หลินหยุนไม่ฆ่าผู้อาวุโสจาง ความขัดแย้งระหว่างโลกบู๊โบราณกับโลกบู๊ก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ
อีกอย่าง ตอนนี้ความขัดแย้งระหว่างโลกบู๊โบราณกับโลกบู๊ยังมีน้อยอยู่อีกเหรอ?
หลินหยุนรอให้ป่ายหลี่เถ่พูดจบ ถึงได้เอ่ยพูดอย่างนิ่งเฉย : “แกบอกว่าฉันสร้างความขัดแย้งระหว่างโลกบู๊โบราณกับโลกบู๊ งั้นฉันก็จะสร้างให้มันดุเดือดหน่อยแล้วกัน!”
พูดจบ หลินหยุนได้ชี้นิ้วออกมา บริเวณหัวใจของป่ายหลี่หลงเซิ่งก็ได้ถูกพลังทิพย์ทำลายจนเป็นรู
“ลูกชาย!” ป่ายหลี่เถ่ตะคอกเสียงออกมาด้วยความตื่นตกใจ แล้วแวบร่างไปโผล่ที่ข้างกายป่ายหลี่หลงเซิ่งทันที
ใบหน้าของป่ายหลี่หลงเซิ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงว่าสั่นไปทั่วทั้งร่างกาย แล้วก็ตกใจ
จากนั้น เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก็ค่อย ๆ หายไป
“พ่อครับ ผม......จะตายแล้วใช่ไหม?”
“ไม่ ฉันยังไม่อยากตายนะ......หลินชางฉอง ฉัน ต่อให้ฉันกลายเป็นผี ฉันก็ไม่มีทางปล่อยแกไป!”
ป่ายหลี่หลงเซิ่ง ตายแล้ว!
ซูม่านม่านเอามือปิดปากเล็ก ๆ ของเธอด้วยความหวาดกลัว แล้วค่อย ๆ แอบถอยหลังเข้าไปอยู่ในกลุ่มคน
หลินหยุนมองไปที่ป่ายหลี่เถ่ ด้วยใบหน้าที่ยังคงนิ่งเฉยเช่นเคย
“ฉันคนนี้ เกลียดคนอื่นข่มขู่เป็นที่สุด ถ้าหากคนของโลกบู๊โบราณกล้ามาทำให้ฉันโกรธ งั้นฉันก็จะเอาเลือดล้างโลกบู๊โบราณ”
พูดจบ หลินหยุนได้กระแทกหมัดไปยังป่ายหลี่เถ่
ป่ายหลี่เถ่ตกใจมาก : “หลินชางฉอง แกคิดจะฆ่าให้หมดเลยหรือไง?”
“ฆ่าหมดแล้วจะทำไม? ตอนนี้ ฉันเป็นผู้แข็งแกร่ง นี่คือกติกาของฉัน” หลินหยุนเอ่ยพูดอย่างเรียบ ๆ สีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
ในช่วงฉุกละหุกนั้น ป่ายหลี่เถ่ได้รีบโจมตีกลับไป
แม้ว่าเขาก็มีพลังระดับปรมาจารย์ชั้นยอด แต่ต่อหน้าหลินหยุนแล้ว พลังนั่นยังไม่เพียงพอ
หนึ่งหมัด ทำให้ป่ายหลี่เถ่บาดเจ็บสาหัส นอนอยู่ใต้เท้าหลินหยุนด้วยสภาพสะบักสะบอม
ป่ายหลี่เถ่นอนอยู่บนพื้น มองไปที่หลินหยุนด้วยสีหน้าหวาดกลัว : “นักบู๊แดนเทพ แข็งแกร่งจริง ๆ!”
“แต่ว่า สำนักยาตันของฉันไม่ได้พ่ายแพ้ต่อหุบเขาเทพยา แต่พ่ายแพ้ให้กับแก หลินชางฉอง!”
“ฮ่าฮ่า......ชนะเป็นเจ้าแพ้เป็นโจร ฉันป่ายหลี่เถ่ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว!”