บทที่ 933 ความอันตรายของตระกูลหลิน

หลินซื่อเฉิงมองหลินโล่เฉิน เขาเตรียมที่จะบ่มเพาะให้หลินโล่เฉิน เป็นเจ้าบ้านคนต่อไปของตระกูลหลิน

จากสายตาอันหลักแหลมของเขา มองออกอยู่แล้ว ตอนนี้ความใจกว้างและเมินฉยของหลินโล่เฉิน ไม่ได้แสร้งทำออกมา

ความนิ่งและใจเย็นนี้ มาจากข้างในจิตใจ

หมายความว่า หลินโล่เฉินได้เดินออกจากเงามืด ที่กู่ยู่หลันยกเลิกการแต่งงาน ในปีนั้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

หลินซื่อเฉิงปลาบปลื้มใจ “ดี ดี เดินออกมาได้ก็ดีแล้ว!”

ตอนนี้กู่ยู่หลัน ใจกระตุกวูบ ใบหน้าอันงดงาม ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ

เธอมองหลินโล่เฉิน ที่ยิ้มให้กับเธอ ในใจกู่ยู่หลันรู้สึกเสียใจขึ้นมา

หลินโล่เฉินที่เป็นแบบนี้ ถึงจะคู่ควรให้เรียกว่าคนมีความสามารถ

ถึงแม้เขาจะยังไม่ใช่ผู้แข็งแกร่ง แต่ก็ใกล้ถึงเส้นทางของผู้แข็งแกร่งแล้ว

แต่ทว่าสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ กู่ยู่หลันไม่สามารถให้สัญญาแต่งงานนี้ ดำเนินต่อไปได้ อีกทั้งถึงเธออยากให้มีต่อไป กลัวว่าหลินโล่เฉินจะไม่ยอมรับ

“ยินดีด้วย!”

กู่ยู่หลันย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อทำความเคารพแบบผู้หญิง

ความเคารพนี้กำหนดไว้แล้ว ปล่อยวาง ไร้ซึ่งทิฐิต่อกัน

ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ทั้งสองเป็นแค่คนแปลกหน้า

นายท่านกู่ถอนหายใจ รู้สึกเสียใจไม่สิ้นสุด

มีคนอย่างหลินหยุนอยู่ในตระกูลหลิน ต่อไปต้องก้าวหน้าอย่างฉุดไม่อยู่

ส่วนตระกูลกู่ของเขา สูญเสียเกราะป้องกันอย่างกู่เจิ้งเหลยและสำนักหยุน ต่อไปต้องตกระกำลำบากแน่นอน

ถ้าแต่งงานกับตระกูลหลินได้ ต้องมีผลดีต่อตระกูลกู่แน่นอน

อีกทั้งหลังแต่งงาน ตระกูลหลินจะไม่สร้างความลำบากใจให้ตระกูลกู่อีก

แต่ตอนนี้เพราะความดื้อดึงของกู่ยู่หลัน ทั้งหมดจึงล้มเหลว

ไม่รู้ว่าหลินหยุน จะยอมปล่อยเขาหรือเปล่า

หลินซื่อเฉิงมองหลินหยุน แล้วถามว่า “เสี่ยวหยุน นายยังมีอะไรจะพูดหรือเปล่า”

หลินหยุนส่ายหน้า

ฉินเห้าเทียนโดนเขาฆ่าตายแล้ว กู่เจิ้งเหลยก็ตายแล้วเหมือนกัน

สำหรับนายท่านกู่ ไม่ได้ทำผิดถึงตาย

อีกทั้งเชื่อว่าต่อไป ตระกูลกู่จะไม่กล้าหาเรื่องตระกูลหลินอีก

หลินซื่อเฉิงพยักหน้า แล้วพูดว่า “งั้นเรากลับกันเถอะ!”

“ได้” หลินหยุนพยักหน้า

เมื่อเห็นคนตระกูลหลินกำลังจะไป

นายท่านกู่กลับร้อนใจ หลินซื่อเฉิงรีบไปแบบนี้ ต้องการทำลายตระกูลกู่ทั้งตระกูลหรือเปล่า

“ช้าก่อนน้องหลิน!”

หลินซื่อเฉิงชะงักฝีเท้าลง หันมามองนายท่านกู่ “เจ้าบ้านกู่ยังมีอะไรเหรอ”

นายท่านกู่สีหน้าร้อนใจ “เรื่องเมื่อก่อน เพราะฉินเห้าเทียนหลอกลวง จึงทำให้ผมตัดสินใจผิดพลาด ล่วงเกินตระกูลหลิน”

“ตอนนี้ ผมยอมตายเพื่อขอโทษ หวังว่าน้องหลินจะยอมปล่อยตระกูลกู่!”

หลินซื่อเฉิงยิ้มบางๆ “เจ้าบ้านกู่ คุณเข้าใจผิดแล้ว เราไม่เคยคิดเอาชีวิตใคร ฉินเห้าเทียนตายไปแล้ว ความบาดหมางระหว่างเราสิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้เราจะกลับตระกูลหลิน”

นายท่านกู่ยังไม่ค่อยอยากเชื่อ “คุณปล่อยตระกูลกู่จริงๆ เหรอ”

“เมื่อกี้เหล่าจู่ตระกูลกู่ กำลังจะเอาชีวิตคุณ!”

หลินซื่อเฉิงพูดว่า “กู่เจิ้งเหลยตายไปแล้ว เจ้าบ้านกู่วางใจเถอะ ตระกูลหลินของผม ไม่เอาอำนาจมารังแกคน”

นายท่านกู่จึงเชื่อ รีบโค้งคำนับหลินซื่อเฉิง แล้วพูดว่า “น้องหลินใจกว้าง ทำให้ผมรู้สึกละอาย!”

“น้องหลินวางใจได้เลย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถ้าลูกหลานตระกูลกู่ เจอคนตระกูลหลิน จะยอมถอยให้แน่นอน”

หลินซื่อเฉิงพูดว่า “เจ้าบ้านกู่พูดเกินไปแล้ว”

“ลาก่อน!”

นายท่านกู่โค้งคำนับ แล้วพูดว่า “ส่งเจ้าบ้านหลิน!”

พวกหลินซื่อเฉิง กลับจากเมืองหยุนเฉิง แต่ทว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ตระกูลหลินแห่งอูซุ เพิ่งต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ