ตอนที่ 947
บทที่ 948 องค์หญิงตระกูลจ้าว
October 21, 2026
แต่ว่า ชายชราผู้นั้นสีหน้านิ่งเฉย สายตาที่มองไปยังฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียม มีความเย้ยหยันเผยออกมา
“พลังแค่นี้น่ะเหรอ อย่าทำให้ขายหน้าจะดีกว่า”
“ไสหัวไปซะ!”
ชายชราคนผู้นั้นยืดอกขึ้น แล้วมีพลังมหาศาลออกมา จนกระแทกร่างของฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมกระเด็นกลับไป
ฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมหน้าแดงขึ้นมา เขาถูกคนอื่นโจมตีกลับมา ต่อหน้าอีหลิง
ทำให้ฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมผู้สูงศักดิ์เสียหน้าเป็นอย่างมาก
“ทุเรศ แกกล้าดูถูกฉัน ฉันจะฆ่าแกซะ!” ฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมโมโหมาก จนร่างกายเริ่มมีแสงสีดำออกมา
จู่ ๆ ได้มีมือข้างหนึ่งมาจับไหล่เขาไว้ หลินหยุนเอ่ยพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า : “อย่าวู่วาม นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน”
ได้ยินหลินหยุนพูดอย่างนี้ ฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมก็จำเป็นต้องหยุดมืออย่างจนใจ
“นายรีบฆ่ามันทิ้งซะเถอะ ไอ้สารเลวที่สมควรตายมันอวดดีเกินไปแล้ว”
หลินหยุนเอ่ยพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย : “วางใจเถอะ วันนี้มันต้องตายแน่นอน”
สายตาของหงเหวินหาวมองไปที่หลินหยุน แล้วแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยามพลางเอ่ยพูด : “แกก็คือปรมาจารย์หลินงั้นเหรอ? ฉันรู้จักแก ลูกน้องฉันบอกฉันแล้วว่าแกเก่งมาก”
“ฉะนั้น ฉันเลยให้คุณปู่หายอดฝีมือมาคนหนึ่ง เพื่อมาจัดการแก”
“รอให้ฆ่าแกเสร็จ ก็ไม่มีใครมาขัดขวางฉันพาภรรยากลับบ้านแล้ว”
พูดจบ หงเหวินหาวได้ผิวปากให้อีหลิง ท่าทางชั้นต่ำมาก
หงซานเหอและอีหยุ่น เห็นเข้าก็ขมวดคิ้วทันที
ตอนแรกพวกเขายังสงสัยว่า ขอแค่หงเหวินหาวมีสมองสักนิด จะทำเรื่องบ้าบออย่างการจับตัวอีหลิงไปได้ยังไง
ตอนนี้เมื่อเห็นการกระทำของหงเหวินหาว พวกเขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีกแล้วล่ะ
ท่าทีที่ไอ้หนุ่มนี่แสดงออกมา มันบ้ายิ่งกว่าหลินหยุนเสียอีก
อีหลิงตะคอกด้วยความโมโห : “หุบปากนะ ใครเป็นภรรยาของแก? ให้ฉันแต่งงานกับคนไร้ยางอายอย่างแก ฝันไปเถอะ!”
หงเหวินหาวหัวเราะออกมา ท่าทางเลวทราม : “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอห้อยยันต์หยกคุ้มกายนั่นไว้ที่คอ เธอตกเป็นผู้หญิงของฉันนานแล้ว”
“ตอนนี้ฉันหายอดฝีมือมาแล้ว หยกนั่นขวางฉันไม่ได้อีกแล้ว วันนี้ เธอต้องกลายเป็นผู้หญิงของฉัน”
“บังอาจ!” อีหยุ่นทนไม่ไหวแล้ว จึงได้ตวาดออกมา
ฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมโกรธจนตาแดงก่ำ เขาจ้องไปที่หลินหยุน : “นายรออะไรอยู่ ฆ่าไอ้สารเลวนั่นซะสิ!”
หลินหยุนสีหน้านิ่งเฉย แล้วค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว
ชายชราที่โจมตีฝ่าบาทคาร์นอตวิลเลียมคนนั้น ได้รีบเอาตัวหงเหวินหาวไปอยู่ด้านหลังทันที
“คุณชายหง ถอยไปครับ ไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดา!” ชายชราจ้องเขม็งไปที่หลินหยุน แล้วเอ่ยพูดกับหงเหวินหาว
หงเหวินหาวไม่ได้โง่ จึงรีบไปหลบอยู่ด้านหลังผู้หญิงกระโปรงขาวคนนั้นทันที
ชายชรามองไปที่หลินหยุน แล้วแสยะยิ้มออกมา : “ปรมาจารย์หลิน ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว!”
หลินหยุนก้าวไปข้างหน้าต่อไปเรื่อย ๆ แล้วมองไปที่ชายชราคนนั้น พลางเอ่ยพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า : “แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ถอยไป ฉันจะไว้ชีวิตแก”
ชายชราหัวเราะออกมาเสียงดัง : “คิดจะแตะต้องคุณชายหง ก็ต้องผ่านด่านฉันไปให้ได้ก่อน”
“งั้นก็จะสนองใจแก!” หลินหยุนค่อย ๆ ยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง แล้วกระแทกใส่ชายชราคนนั้น
ชายชรามีสีหน้าเคร่งขรึมทันที เตรียมรับมืออย่างสุดกำลัง เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่
ทันใดนั้น ชายชราก็รู้สึกว่าพื้นที่รอบ ๆ ถูกปิดล้อม ราวกับมีภูเขาลูกใหญ่หล่นลงมาจากท้องฟ้าแล้วทับมาที่เขา
“อ๊า!”
ชายชรารวบรวมพลัง แล้วกระแทกหมัดใส่หลินหยุนอย่างหนักหน่วง
แต่น่าเสียดาย ที่พลังของหมัดนั้น ไม่สามารถมาถึงตัวของหลินหยุนได้เลย
พรืด!
ชายชรากระอักเลือดออกมาทันที เหมือนถูกอะไรทับใส่อย่างรุนแรง จนคุกเข่าลงไปบนพื้น
แกร๊ก!
เสียงกระดูกหักจากร่างของชายชราดังขึ้น เลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ร่างโอนเอนล้มลงไปกับพื้น
ที่เกิดเหตุตกอยู่ในความเงียบทันที!
หงซานเหอมองไปที่หลินหยุนด้วยความตกใจ : “พลังของเจ้าหมอนี่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอีกแล้ว”
“พลังของชายชราคนเมื่อกี้นี้ น่าจะใกล้แตะระดับแดนเทพแล้ว แต่กลับต้านทานหมัดของเขาไว้ไม่ได้สักหมัด”
หงเหวินหาวสีหน้าตกตะลึง : “อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ? ปู่ยังมีหน้ามาบอกว่าหายอดฝีมือให้ฉัน นี่น่ะเหรอยอดฝีมือ?”
หลินหยุนมองไปที่หงเหวินหาวด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นค่อย ๆ เดินไปทางเขาอย่างช้า ๆ