บทที่ 957 ดัชนีทะลุอากาศ

หวางเซิ่งเฉียนที่อยู่ไกลออกไปเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาตกตะลึงเล็กน้อย:"พลังของยอดฝีมือแดนเทพระดับใหญ่ แข็งแกร่งมากจริงๆ!"

"ดูเหมือนว่าหลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ถ้าเด็กหนุ่มอย่างหลินหยุนไม่ตาย คนอย่างเจียงไท้ส่วยก็ไม่ควรเก็บไว้อีกแล้ว"

"มิฉะนั้นเขาจะกลายเป็นศัตรูของโลกบู๊โบราณ"

ในค่ายนักบู๊ ชายชราใส่เสื้อสีฟ้ากับชายชราที่มีเนื้อก้อนใหญ่บนศีรษะต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน

"การเคลื่อนไหวของเจียงไท้ส่วยรวดเร็วมาก!"ชายชราใส่เสื้อสีฟ้าตกตะลึงและพูด

"ไม่ใช่ นั้นไม่ใช่ความเร็ว แต่เป็นวิชาท่าร่างอย่างหนึ่ง!"

"วิชาท่าร่างอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้เขาสามารถเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนี้?"ชายชราใส่สีฟ้าถามกลับทันที

"ความเร็วอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้คนสามารถหายตัวได้ในชั่วพริบตา?"ชายชราที่มีก้อนเนื้อขนาดใหญ่บนศีรษะถาม

จากนั้น ทั้งสองคนก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะด้วยความสามารถของพวกเขาสองคน พวกเขาดูไม่ออกว่าเจียงไท้ส่วยแข็งแกร่งขนาดไหน

หงซิงกั๋วมองหลินหยุนที่ถูกเจียงไท้ส่วยโจมตีเหมือนกับกระสอบทราย เขาเผยรอยยิ้มดีใจออกมา

"ปรมาจารย์หลิน ตอนที่คุณฆ่าหลานของฉัน คุณเคยคิดไหมว่าตัวเองจะมีจุดจบแบบนี้!"

"หวังว่าเจียงไท้ส่วยจะไม่ฆ่าเขาให้ตายอย่างรวดเร็ว เมื่อเขากลายเป็นคนพิการและสูญเสียพลังทั้งหมด ฉันจะใช้มีดกรีดเลือดเนื้อของคุณทีละชิ้นๆและทำให้คุณตายอย่างช้าๆ!"

หงซิงกั๋วรู้สึกแค้นเขามากๆ

คนส่วนใหญ่ของสี่ตระกูลใหญ่มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าดีใจ

จางฉางเกิงพูดด้วยรอยยิ้ม:"เจียงไท้ส่วยร้ายกาจมากจริงๆ ปรมาจารย์หลินที่อวดดีและแข็งแกร่งมากๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขากลับถูกโจมตีอย่างเดียวและไม่สามารถตอบโต้กลับได้เลย"

"เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น มันช่างทำให้ฉันดีใจจริงๆ"

จ้าวโม่เย้นหัวเราะและพูด:"น้องฉางเกิง คุณพูดแบบนี้มันก็ไม่ถูกนะ!"

"ทำไมคุณต้องมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นด้วย? ถ้าให้ฉันพูดตามตรง รีบๆฆ่าปรมาจารย์หลินให้ตายจะดีกว่า เขาจะได้ไม่ต้องทรมานและให้เขาไปขึ้นสวรรค์เร็วๆ!"

หลิวเทียนเฉิงที่เป็นผู้นำตระกูลหลิวพูดด้วยรอยยิ้ม:"พี่โม่เย้น คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกเหมือนกัน คุณกำลังสาปแช่งให้ปรมาจารย์หลินตายเร็วๆนะ?"

"คุณดูพี่จิงหลงสิ เขายังไม่พูดอะไรเลย"

สายตาของหลายตระกูล ต่างจ้องมองไปที่หวางจิงหลงทันที

สีหน้าของหวางจิงหลงสงบมากๆ สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงออกถึงความดีใจบนความทุกข์ของคนอื่นเหมือนกับผู้นำสามตระกูลเลย

ไม่ได้แปลว่าหวางจิงหลงไม่ดีใจ เพราะหลายปีมานี้หวางจิงหลงได้เก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจและไม่แสดงออกมาทางสีหน้าเลย

ตูม!

การโจมตีครั้งสุดท้าย เจียงไท้ส่วยลงมาจากฟ้า และต่อยเข้าไปที่หน้าอกของหลินหยุนหนึ่งหมัด ร่างกายของหลินหยุนปลิวออกไปด้วยความเร็วเหมือนลูกระเบิด และกระแทกกับพื้นอย่างแรง

บนพื้นเกิดควันลอยกระจายขึ้นมาทันที หลินหยุนได้รับบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหน ตอนนี้ยังมองไม่ออก

แต่สีหน้าของหงซิงกั๋วและคนอื่นๆเต็มไปด้วยความดีใจและรอยยิ้ม

โดนโจมตีเยอะขนาดนี้ และยังโดนนักบู๊แดนเทพระดับใหญ่โจมตีเยอะขนาดนี้ ไม่มีใครสามารถรอดชีวิตได้อย่างแน่นอน

พวกเขารู้สึกว่าหลินหยุนต้องตายอย่างแน่นอน

และมีคนแสดงความยินดีกันแล้ว

คนที่อยู่ในกองทัพและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหงซิงกั๋ว ต่างก็ออกมาแสดงความยินดีทันที:"ดีใจด้วยที่พี่หงได้แก้แค้นสมใจ!"

"ยินดีด้วย!"

หงซิงกั๋วส่ายหัว:"ฉันไม่ต้องการฆ่าคน ถ้าสามารถทำให้หลานของฉันฟื้นคืนชีพ ฉันยอมเอาทุกอย่างไปแลก"

แต่สีหน้าที่ดูดีใจของเขานั้น ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจน

ในทางกลับกัน เจียงร่อโจ๋กลับรู้สึกเสียใจเล็กน้อย:"ปรมาจารย์หลินตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ถ้าฝึกฝนอีกเล็กน้อย เขาอาจจะกลายเป็นเสาหลักของชาวจีนในอนาคตอย่างแน่นอน!"

"น่าเสียดายจริงๆ เฮ้อ!"

คาร์นอตวิลเลียมยื่นคอออกมาและมองไปข้างหน้าด้วยความกังวล

"ไม่จริงใช่ไหม หลินหยุนโดนฆ่าตายจริงๆเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้ ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ถึงแม้ชายชราคนนี้จะเป็นยอดฝีมือแดนเทพ ก็ไม่สามารถฆ่าหลินหยุนได้อย่างง่ายดายแบบนี้"

เจียงไท้ส่วยยืนอยู่กลางอากาศ เขามองดูข้างหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

เขารู้ว่าหลินหยุนยังไม่ตาย เพราะเขายังรับรู้ได้ถึงพลังของหลินหยุนอย่างชัดเจน

เมื่อควันหายไปแล้ว ร่างกายของหลินหยุนยืนนิ่งๆอยู่บนพื้น

ร่างกายของเขาสะอาดสะอ้าน แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังครบสมบูรณ์ และไม่มีรอยยับเลย

รอยยิ้มของคนจำนวนมาก ตอนนี้หยุดชะงักไปแล้ว

หงซิงกั๋วมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ เขาพูดด้วยความตกใจ:"มันเป็นไปได้ยังไง!"

"มันเป็นไปได้ยังไง!"