บทที่ 960 ตระกูลจ้าวของคุณทำอะไรฉันได้เหรอ

เมื่อเสียงพูดของหงซานเหอดังขึ้น แต่หลินหยุนได้ลงมือไปแล้ว

ไม่ได้มีลางสังหรณ์อะไร หลินหยุนใช้นิ้วโจมตีไปที่หงซิงกั๋วที่อยู่ด้านหลังของหงซิงกั๋วทันที

ฉึก!

หว่างคิ้วของหงซิงกั๋วกลายเป็นหลุมและมีเลือดไหลออกมา เขาค่อยๆล้มลมกับพื้นและเสียชีวิตไปแล้ว

"ฉันฆ่าเขาแล้ว พวกคุณตระกูลจ้าวจะทำอะไรฉันเหรอ?"หลินหยุนมองไปที่จ้าวโม่เย้นและพูดเบาๆ

คำพูดของหลินหยุน เหมือนเพลงปลุกความกล้าหาญของทหาร และมันก็ดังก้องไปทั่วยอดเขา

"ฉันฆ่าเขาแล้ว พวกคุณตระกูลจ้าว จะทำอะไรฉันได้……พวกคุณตระกูลจ้าว จะทำอะไรฉันได้……จะทำอะไรฉันได้……"

ลมเย็นพัดผ่าน บนยอดเขากลับเงียบสงัด

สีหน้าของจ้าวโม่เย้นดูแย่และเคร่งขรึมมากๆ ในสายตาของเขาก็แสดงความหวาดกลัวออกมาด้วย

การโจมตีด้วยนิ้วมือเมื่อสักครู่ พลังได้ผ่านใบหน้าของเขา ด้วยพลังที่แข็งแกร่งขนาดนั้น ทำให้ใบหน้าของเขารู้สึกเจ็บปวด

ถ้าการโจมตีด้วยนิ้วเมื่อสักครู่ เอียงสักหนึ่งเซนติเมตร คนที่นอนเสียชีวิตอยู่บนพื้น อาจจะไม่ใช่หงซิงกั๋ว แต่อาจจะเป็นเขาก็ได้

จ้าวโม่เย้นเข้าใจดี นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการเตือนจากหลินหยุน

หลินหยุนอยากจะบอกให้เขาทราบ ถ้าตระกูลจ้าวยังกล้าเข้ามาหาเรื่องอีก เขาก็คงจะฆ่าคนของตระกูลจ้าวอย่างแน่นอน

จ้าวโม่เย้นไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะเขารู้ตัวดี ถึงแม้ตระกูลจ้าวจะมีอำนาจและแข็งแกร่ง นั่นเป็นเพราะพวกเขามีหนึ่งในสี่ค่ายใหญ่ของโลกบู๊ค่อยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

และตระกูลจ้าวในโลกชาวจีนนั้น แม้แต่เจียงไท้ส่วยก็สามารถฆ่าล้างได้อย่างง่ายดาย

ถ้าหลินหยุนเป็นคนที่ทำอะไรตามอำเภอใจและไม่เกรงใจอะไรละก็ เขาคงฆ่าล้างตระกูลจ้าวไปแล้ว

บางทีหลินหยุนอาจจะเกรงกลัวคนที่อยู่เบื้องหลังของเขา แต่จ้าวโม่เย้นไม่กล้าเอาคนของตระกูลจ้าวไปเดิมพัน

ถ้าเขาเดิมพันแพ้ ตระกูลจ้าวก็คงโดนฆ่าล้างทั้งตระกูล

จ้าวโม่เย้นไม่กล้าพูดอะไรอีก สายตาของหลินหยุนค่อยๆมองไปที่ทุกคน

มีคนของกองทัพ มีคนของสี่ตระกูลใหญ่ และมีนักบู๊ที่มาดูเหตุการณ์ด้วย

คนพวกนี้ถูกสายตาของหลินหยุนจ้องมอง แต่หลินหยุนไม่ได้เอามองพวกเขาอยู่ในสายตาเลย

เพราะในสายตาของหลินหยุนมีเพียงจักรวาลอันยิ่งใหญ่เท่านั้น

"ถึงแม้มีคนนับพันนับหมื่นมาขวางทางฉัน ถ้าฉันอยากจะฆ่า ก็ฆ่าได้"

หลินหยุนพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่คำพูดของเขากลับไม่ธรรมดา

ไม่มีใครกล้าสงสัยคำพูดของเขาเลย

เพราะหงซิงกั๋วเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดแล้ว

คนของกองทัพเหมือนคนใบ้ที่ไม่กล้าพูด

คนของสี่ตระกูลใหญ่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเหมือนกัน

สายตาของนักบู๊เหล่านั้นที่มองหลินหยุนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

องค์หญิงตระกูลจ้าวหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรู้สึกขายขี้หน้ามากๆ เมื่อสักครู่เธอเตือนหลินหยุนต่อหน้าทุกคน ห้ามหลินหยุนฆ่าคนของตระกูลจ้าว

แต่เพียงแค่ชั่วพริบตา หลินหยุนก็กระทำเรื่องที่ตบหน้าเธอมากๆ

ถึงแม้หลินหยุนจะพูดไม่มาก แต่ทุกคำพูดของเขานั้น เหมือนรองเท้าขาดๆที่ตบหน้าอันสวยๆของเธอตลอดเวลา

สองพี่น้องอย่างหวางเซิ่งเฉียนกับหวางเจ๋อก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเหมือนกัน

แต่สายตาของหวางเซิ่งเฉียนกลับแน่วแน่มากขึ้น

จู่ๆคาร์นอตวิลเลียมก็ยกนิ้วโป้งให้กับหลินหยุนและตะโกนพูด:"ทำได้ยอดเยี่ยมมาก!"

"ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายภาษาจีนของพวกคุณมากเท่าไหร่ แต่ฉันรู้สึกมันเจ๋งมากๆ!"

หงซานเหอที่กำลังเดินเข้ามา เขาหยุดเดินทันที

"เห้อ ไอ้เด็กหนุ่มนี่ ทำอะไรก็ไม่เหลือทางรอดสุดท้ายให้คนอื่นบ้าง!"

หงซานเหอกระทืบเท้าด้วยความโกรธ

สายตาของหลินหยุนมองไปที่จ้าวโม่เย้นด้วยความเย็นชา และถามเบาๆว่า:"ตระกูลจ้าวของพวกคุณ ยังจะเปิดศึกกับฉันอีกไหม?"

สายตาของทุกคน ต่างมองไปที่จ้าวโม่เย้นและรอคำตอบจากเขา

ตระกูลจ้าวเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ และคนส่วนใหญ่ก็รู้ว่าเบื้องหลังของสี่ตระกูลใหญ่มีคนค่อยให้ความช่วยเหลือ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าใครคือคนที่คอยช่วยสี่ตระกูลใหญ่อยู่เบื้องหลังกันแน่

ดังนั้น คนส่วนใหญ่ก็คาดหวังว่าจะสามารถรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังสี่ตระกูลใหญ่คือใครกันแน่

ถ้าจ้าวโม่เย้นเปิดศึกสงครามกับปรมาจารย์หลิน จ้าวโม่เย้นก็ต้องของความช่วยเหลือจากคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

และเจียงไท้ส่วยได้เสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้คงมีแค่คนของสี่ตระกูลใหญ่เท่านั้นที่สามารถต่อกรกับปรมาจารย์หลินได้