บทที่ 965 เจ้าพระคุณ

ผู้รับผิดชอบและลูกศิษย์ของสำนักต่างๆ ร่วมมือกันและปล่อยหมัดโจมตีไปที่ประตูบานแสงพร้อมกัน

ตูมๆๆๆ……

เสียงตูมดังขึ้นไม่หยุด

หลังจากนั้น ก็ตามมาด้วยเสียงตกใจและเสียงด่าทันที

เพราะพลังที่ทุกคนโจมตีออกไป กลับโดนค่ายกลกีดขวางสะท้อนกลับมาทันที

มีคนที่ไม่ได้ระวังตัว โดนพลังที่สะท้อนกลับมาโจมตีและได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

นักบู๊ทั้งหลายตะโกนด่าทันที พวกเขาหวาดกลัวและโกรธด้วย

คนของวังเทพหิมะต่างหัวเราะเยาะเย้ยออกมา

คนพวกนี้หาเรื่องให้ตัวเองชัดๆ

สีหน้าของหลอหยวนป้าแย่มากๆและด่าออกมาทันที:"นี่มันเป็นค่ายกลกีดขวางอะไรกันแน่ มันสามารถสะท้อนพลังโจมตีได้!"

ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะมีแต่ความโกรธ แต่จิตใจของเขาตกตะลึงมากๆ เพราะค่ายกลกีดขวางอันนี้แข็งแกร่งมากๆ แข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้

ในความรู้ของนักบู๊นั้น ค่ายกลกีดขวางถูกสร้างจากพลังอันแข็งแกร่ง ถ้าพลังที่โจมตีแข็งแกร่งกว่าพลังของค่ายกลกีดขวาง ก็จะสามารถทำลายค่ายกลกีดขวางได้เลย

อย่างไรก็ตาม เขาคาดคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าค่ายกลกีดขวางของโบราณสถานอันนี้ มันพิเศษกว่าค่ายกลกีดขวางที่พวกเขารู้จัก เพราะมันสามารถสะท้อนการโจมตีได้!

มันกลายเป็นเรื่องยากขึ้นทันทีเลย

ผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆก็มีสีหน้าที่แย่มากๆเหมือนกัน

เพราะค่ายกลกีดขวางประเภทนี้ พวกเขาไม่รู้จักและไม่เคยได้ยินมาก่อน

คาร์นอตวิลเลียมถอนหายใจเบาๆ:"สิ่งของที่เทพธิดาแห่งชีวิตทิ้งไว้ให้ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถมองเห็นได้!"

"อย่างไรก็ตาม ตามบันทึกที่ฉันเคยอ่าน ก็ไม่ได้บอกว่าสถานที่แห่งนี้มีค่ายกลกีดขวางด้วย!"

"พวกเขาเข้าไปไม่ได้ พวกเราก็เข้าไปไม่ได้เลยเหรอ?"

หลินหยุนไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่เขากลับมองไปที่ประตูแสงบานนั้นและครุ่นคิดทันที

พลังที่ถูกปล่อยออกมาจากประตูแสง ก็คือพลังของวิชามหากรุณาสร้างสรรพสิ่งที่เขาสัมผัสได้ ขณะที่เขามาหาคาร์นอตวิลเลียมเมื่อครั้งที่แล้ว

"นี่คือวิชาที่เย่เยว่ฝึกฝนอยู่!"

และวิชามหากรุณาสร้างสรรพสิ่งนั้น มีคนที่ฝึกสำเร็จในโลกนับพันนับหมื่นในจักรวาลเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

เพราะวิชาประเภทนี้ไม่ใช่วิชาแห่งการต่อสู้ มีเพียงคนอย่างเย่เยว่ที่ไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดีเท่านั้น ถึงได้ชอบฝึกฝนวิชาประเภทนี้

สามารถพูดได้ว่าการที่วิชามหากรุณาสร้างสรรพสิ่งปรากฏที่นี่ มีความเป็นไปได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเย่เยว่เคยปรากฏตัวบนโลกใบนี้

"ไปเถอะ พวกเราเข้าไปกันเถอะ!"

จู่ๆหลินหยุนก็พูดคำนี้ออกมาและเดินไปที่ชายฝั่งทะเลสาบทันที

คาร์นอตวิลเลียมอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ตอบสนองได้ รีบเดินตามไปทันที:"คุณหมายความว่าไง? คุณสามารถทำลายค่ายกลกีดขวางได้เหรอ?"

หลินหยุนไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่เขาสองมือไขว้หลังและบินตรงไปที่ประตูบานแสงนั้นทันที

คาร์นอตวิลเลียมตามอยู่ด้านหลังหลินหยุนด้วยความรู้สึกงงมากๆ

"สองคนนั้นกำลังจะทำอะไร!"

"พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ? พวกเขาไม่รู้ว่าด้านหน้ามีค่ายกลกีดขวางเหรอ!"

นักบู๊เหล่านั้นสนทนากันทันที

มีบางคนยิ้มด้วยความดีใจและดูถูกเหยียบหยาม

"พวกเราทั้งหมดลงมือโจมตีพร้อมกัน ยังไม่สามารถทำลายค่ายกลกีดขวางได้ สองคนนี้กลับคิดจะทำลายค่ายกลกีดขวางให้ได้ พวกเขาฝันไปหรือเปล่า น่าตลกสิ้นดี!"

ลูกศิษย์ของวังเทพหิมะก็พูดอย่างเย็นชา:"นางหิมะ ยังมีอีกสองคนไม่ยอมตัดใจ!"

นางหิมะมองไปที่หลินหยุนและคาร์นอตวิลเลียม เธอไม่พูดอะไร แต่เธอกลับขมวดคิ้วทันที

ยิ่งเข้าใกล้ประตูแสง หลินหยุนก็ยิ่งสัมผัสได้มากขึ้น

พลังของวิชามหากรุณาสร้างสรรพสิ่งยิ่งอยู่ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น

ในขณะที่เขาเข้าใกล้ประตูแสงประมาณห้าเมตร จู่ๆหลินหยุนก็หยุดอยู่กลางอากาศ

ถ้าเดินหน้าอีกนิดเดียว ก็คือค่ายกลกีดขวางแล้ว

คาร์นอตวิลเลียมที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้นมาทันที:"คุณสามารถทำลายค่ายกลกีดขวางอันนี้ได้เหรอ?"

"ลองดูก่อน!"หลินหยุนพูดเบาๆ หลังจากพูดจบเขาก็ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปทันที และค่อยๆดันออกไปทางข้างหน้าทันที

ในอากาศมีคลื่นที่มองเห็นด้วยตาเปล่าค่อยๆปรากฏทันที

ประตูแสงได้ปล่อยแสงอบอุ่นออกมา หลังจากนั้นหลินหยุนก็เดินผ่านเข้าไปในค่ายกลกีดขวางได้โดยที่ไม่มีสิ่งกีดขวาง

"เข้ามาเร็วๆ!"หลินหยุนหันหลังและมองไปที่คาร์นอตวิลเลียม

"อ๊าก อ่อ!"คาร์นอตวิลเลียมยังคงตกตะลึงอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลินหยุน เขาก็เดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว