บทที่1728 ความขัดแย้งกัน

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ หญิงสาวสองคน ก้าวเดินมาจากด้านหลังฝูงชน

เมื่อเห็นผู้หญิงสองคน คนส่วนใหญ่อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานออกมา

สองคนนี้ คนหนึ่งคือแม่นางฮวาเอี๋ยนแห่งสำนักไป่ฮัว คนหนึ่งคือสุ่ยหลิงชินแห่งสำนักหลิงสุ่ย

สำนักไป่ฮัวและสำนักหลิงสุ่ย ก็มีอำนาจไม่แพ้กันกับสำนักฮุ่ยเจี้ยน และสำนักอัคคี่

หญิงสาวทั้งสองคนนี้มีชื่อเสียงมาก ในบรรดาหนุ่มสาวของดาวเขาทอง

ถึงขนาดยังเหนือกว่าเจี้ยนหวูซวงและจ้าวจื่อ

หญิงสาวทั้งสองคนก้าวเดินไปข้างหน้า ก็ราวกับสาวสวยงดงามที่ไม่มีใครเทียบได้

จ้าวจื่อและเจี้ยนหวูซวงทั้งสองคน ก็มองไปทางฮวาเอี๋ยนและสุ่ยหลิงชิน

สายตากลับจับจ้องไปบนตัวของสุ่ยหลิงชินโดยไม่ได้นัดหมายกัน

เพราะสุ่ยหลิงชินไม่ว่าจะเป็นผลการฝึกตน รัศมี รูปร่างหน้าตา เทียบกับฮวาเอี๋ยน ก็เหนือกว่าระดับหนึ่ง

เมื่อฮวาเอี๋ยนเห็นเช่นนี้ แกล้งทำเป็นโกรธเคืองแล้วกลอกตาขาวใส่ทั้งสองคนและพูดขึ้นว่า “เจ้าบ้าทั้งสองคน เอาแต่จ้องมองหลิงชิน หรือว่าก็ข้าไม่อยู่ในสายตาเลยเหรอ?”

เมื่อจ้าวจื่อได้ยินเช่นนี้ หัวเราะฮ่าฮ่าในทันที และพูดขึ้นมาว่า “ฮวาเอี๋ยน พูดผิดน่ะ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยู่ในสายตาของฉัน แต่ในสายตาของฉันจ้าวจื่อมีเพียงหลิงชินเท่านั้น ไม่สามารถมีใครคนอื่นได้อีก! ดังนั้น ทำได้ขอให้เธอได้โปรดเข้าใจด้วย!”

เมื่อได้ยินจ้าวจื่อพูดเช่นนี้ เจี้ยนหวูซวงที่อยู่ด้านหลังก็ทำเสียงหึในทันที “ผู้ชายหน้าด้าน หลิงชินก็เป็นคนที่นายหมายปองได้ด้วยเหรอ? กลับไปส่องกระจกดู ว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง!”

เหตุผลที่พวกเขาทั้งสองคน ตาต่อตาฟันต่อฟันกันมาโดยตลอด อันที่จริงพูดถึงเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้น ทั้งสองต่างก็ชอบสุ่ยหลิงชิน ซึ่งนี่เป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุด

เมื่อศัตรูหัวใจมาพบกัน แน่นอนว่าต่างก็เดือดมาก

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคน ฮวาเอี๋ยนกลับหัวเราะ ตามด้วยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พวกนายสองคน เจอหน้ากันก็ต่อสู้ นี่ก็สู้กันมาหลายปีแล้ว ก็ไม่สามารถตัดสินแพ้ชนะอย่างแท้จริงได้ ยังไม่รู้สึกเหนื่อยอีก!”

จ้าวจื่อยิ้มเล็กน้อย ตามด้วยมองไปทางสุ่ยหลิงชิน และพูดขึ้นมาว่า “หลิงชิน พวกเธอมาที่นี่ได้อย่างไรกัน?”

เมื่อสุ่ยหลิงชินได้ยินเช่นนี้ ก็พูดอย่างแผ่วเบาว่า “ฉันกับฮวาเอี๋ยนออกไปข้างนอกผ่านที่นี่ ก็เลยแวะมาดูเท่านั้นเอง คิดไม่ถึงว่าจะเจอพวกนายด้วย!”

จ้าวจื่อพยักหน้า และพูดขึ้นมาว่า “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง! งั้นก็บังเอิญจริงๆ!”

เจี้ยนหวูซวงพูดขึ้นมาว่า “หลิงชิน เดี๋ยวฉันจะปีนขึ้นหนทางดั่งเทพแล้ว หลิงชินเธอจะอยู่ดูผลลัพธ์ของฉันต่อก็ได้นะ?”

สุ่ยหลิงชินพยักหน้าเล็กน้อย และพูดขึ้นมาว่า “ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็ต้องดูอยู่แล้ว!”

เมื่อได้ยินสุ่ยหลิงชินพูดแบบนี้ เจี้ยนหวูซวงก็ดีใจในทันที และพูดกับจ้าวจื่ออย่างรวดเร็วว่า “หึ จ้าวจื่อ วันนี้ฉันเจี้ยนหวูซวงก็จะให้นายได้เห็นว่า ช่องว่างระหว่างนายกับฉัน ใหญ่มากแค่ไหน!”

จากนั้น มองไปทางสุ่ยหลิงชินด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง และหันหลังเดินไปตามหนทางของดั่งเทพ

เมื่อจ้าวจื่อเห็นเช่นนี้ก็พูดขึ้นมาว่า “หลิงชิน หากฉันไม่ได้สั่งสอนไอ้ผู้ชายที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ งั้นก็ไม่รู้ว่าตัวเองไร้ประโยชน์มากแค่ไหน! ในเมื่อเขาอยากจะแข่ง งั้นฉันก็จะแข่งกับเขาดีๆ!”

หลังจากที่พูดจบหันหลังเดินตามไป

ฮวาเอี๋ยนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักและพูดว่า “พี่หลิงชิน พี่ดูผู้ชายสองคนนี้ เพื่อพี่แล้ว พยายามอย่างสุดกำลังจริงๆ!”

เมื่อสุ่ยหลิงชินได้ยินเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าด้วยความสงบ

ในไม่ช้า เจี้ยนหวูซวงและจ้าวจื่อทั้งสองคน ก็เดินไปทางหลินหยุนทั้งสามคน

เมื่อเห็นหลินหยุนอยู่ที่ทางเข้า สีหน้าของเจี้ยนหวูซวงเปลี่ยนไปในทันใด และตะโกนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไสหัวไปให้พ้น! ไอ้ผู้ชายตาบอดนี่โผล่มาจากไหนกัน!”

สายตาของหลินหยุนสั่นไหว และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นายว่าอะไรน่ะ?”

เจี้ยนหวูซวงคาดไม่ถึงว่าหลินหยุนจะกล้าตอบโต้ พูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจในทันที “ทำไม ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? ฉันให้นายไสหัวไปให้พ้น!”

หลินหยุนขมวดคิ้วพูดขึ้นมาว่า “นายรนหาที่ตายเหรอ?”

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ส่วนใหญ่มองไปทางหลินหยุนทั้งหมด

ลมปราณบนตัวของหลินหยุนไม่ชัดเจน เรียบง่ายธรรมดา ก็ยิ่งไม่มีใครรู้จักด้วย ก็ดึงดูดให้ผู้คนมากมายทยอยวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ผู้ชายคนนี้คือใคร? ทำไมเขาถึงได้กล้าตะโกนใส่คุณชายอู๋ซวงเช่นนี้?”