บทที่1824 แค่รอก็พอแล้ว

เปลวไฟก่อนหน้า จริงๆแล้วก็ถือว่ายังดี

ในเวลานี้ความน่ากลัวของหมอกควันนี้ ถึงจะเป็นจุดที่สุดยอดที่สุดของค่ายกล จะต้องผ่านไปโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นไม่สามารถต้านทานได้ ไม่นานก็จะต้องฝังศพอยู่ที่นี่

คิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาแห่งต้าเต๋าของหลินหยุนเปิดออก กฎเกณฑ์ต้าเต๋ามากมายปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา แม้ว่าจะห่มหุ้มด้วยหมอกควัน เมื่ออยู่ตรงหน้าของเขาก็ไม่มีผลแม้แต่น้อย

ดวงตาแห่งต้าเต๋าของเขา หลังจากที่ยกระดับขั้นแดนของผลฝึกตน ก็มีความก้าวหน้าที่รวดเร็วตั้งนานแล้ว

ต่างกรรมต่างวาระกันไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกับตอนแรกได้

ภายใต้การสังเกตของดวงตาแห่งต้าเต๋า หลินหยุนค้นพบตำแหน่งของดวงตาของค่ายกลหมอกควันนี้ทันที

ในช่วงเวลานี้ ธงค่ายกลทั้งเก้าหลุดรอดออกมาจากมือ เข้าสู่ตำแหน่งของดวงตาทั้งเก้าหลักเลย เพียงพริบตาเดียวหมอกควันลดลงไปราวกับว่ากระแสน้ำยังไงอย่างนั้น และในช่วงเวลานี้ พวกเขาสามารถเห็นลักษณะที่แท้จริงของดาวหนานผิงได้แล้ว

จี๋หั่วและพวกเห็นเช่นนี้ ตกใจมากทันที รีบประสานมือที่ตรงอกไปยังหลินหยุน “สหายมู่ฉองสุดยอดตามที่คิดไว้จริงๆ！”

หลินหยุนขมวดคิ้วพร้อมพูดว่า “สหายทุกท่าน ถ้าหากฉันมองไม่ผิดล่ะก็ น่าจะเป็นค่ายกลกักขัง ก็เป็นส่วนที่สุดยอดที่สุด！”

“บุกเข้ามาแล้ว พวกเราก็สามารถเข้ามาภายในดาวหนานผิงได้จริงๆ ถ้าหากผ่านไปไม่ได้ ผลที่ตามมาแค่คิดก็รู้แล้ว！”

“เพราะงั้น อีกเดี๋ยวหวังว่าสหายทุกท่านจะทำตามที่ฉันพูดทั้งหมด！”

จี๋หั่วได้ฟัง พูดทันทีว่า “นี่มันแน่นอนอยู่แล้ว ฉันและพวกจะต้องฟังตามที่สหายจัดเตรียมทั้งหมดแน่！”

หลินหยุนพยักหน้า ก้าวออกไปอีกครั้ง สามสี่คนที่อยู่ข้างหลังก็รีบตามเข้าไปติดๆ

และในเวลานี้ ภายในดาวหนานผิง ท่ามกลางตำหนักที่โฮฬารและล้ำค่า ยิ่งใหญ่มหาศาลอย่างไม่อาจจะเทียบได้ บนที่นั่งบัลลังก์ มีนักอักษรวัยกลางคนท่านหนึ่งกำลังนั่งอยู่

นี่ก็คือพระราชาดาวหนานผิง

ใต้ที่นั่งบัลลังก์แบ่งเป็นสองแถว มียอดฝีมือแดนสู่ธรรมะและเหนือกว่าแดนสู่ธรรมะขึ้นหลายสิบท่าน

แต่ว่า คนที่เข้าสู่แดนจ้าวแห่งเต๋าจริงๆ มีเพียงสองคน สองคนนี้ ล้วนเป็นจ้าวครองหนึ่งเต๋า

และตัวพระราชาดาวหนานผิงเองนั้น ก็เป็นจ้าวครองสามเต๋า

ในเวลานี้ เหนือศีรษะของพวกเขา ก็คือลูกบอลแสงและเงาขนาดใหญ่ลูกหนึ่ง แสดงสถานการณ์แบบเรียลไทม์ภายในค่ายกลใหญ่

ตอนที่เห็นหลินหยุนและพวกสามารถฝ่าค่ายกลเพลิงไฟมาได้ ไม่เพียงแค่กลุ่มยอดฝีมือด้านล่าง แม้แต่สายตาของพระราชาดาวหนานผิงเองก็กะพริบตาไม่หยุด รู้สึกเหลือเชื่อ

สีหน้าของพระราชาดาวหนานผิงหม่นหมอง “คนผู้นี้ค่อนข้างมีความสามารถเลยทีเดียว คิดไม่ถึงว่าทลายสองค่ายกลติดต่อกันได้ ！แต่ไม่คุ้นหน้าเลย พวกคุณมีใครรู้ที่มาที่ไปของคนผู้นี้หรือไม่？”

ยอดฝีมือที่อยู่ด้านล่างได้ยิน มองหน้ากันไปมาทันที ส่ายหน้าอย่างไม่หยุดพร้อมพูดว่า “ฝ่าบาท พวกฉันไม่ทราบที่มาที่ไปของคนผู้นี้ ไม่เคยพบเจอคนผู้นี้มาก่อน！”

พระราชาดาวหนานผิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ไม่เคยเจอมาก่อนทั้งหมดเลยหรือ？”

ชายชราหนึ่งในนั้นพูดกล่าวว่า “ไม่เคยเจอมาก่อนจริงๆ！”

เมื่อชายชราพูดจบ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยปากพูดอย่างสง่างามทันที “ฝ่าบาท ถ้าหากแม้แต่ค่ายกลกักขังเขายังผ่านมาได้ งั้นก็จะทะลวงค่ายกลใหญ่โดยสิ้นเชิงแล้ว！ฝ่าบาท……”

พระราชาดาวหนานผิงได้ฟังแล้ว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเยือกเย็น พูดว่า “ค่ายกลเมฆหมอกหมื่นลี้มีทั้งหมดสามชั้น ต่างส่งเสริมซึ่งกันและกัน สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดก็คือค่ายกลกักขังในลำดับต่อมา หนึ่งในนั้นมีการผสมผสานกับค่ายกลมายา พวกเขาอยากจะบุกเข้าไป？ไม่มีทางเป็นไปได้แต่อย่างใด！ ”

พูดแล้ว สายตาของพระราชาดาวหนานผิงแวววับ มองไปยังคนสามสี่คนอีกทางฝั่งหนึ่ง เอ่ยปากพูดว่า “พวกคุณสามสี่คนไปยึดครองดวงตาค่ายกลของแต่ละฝ่าย ทำให้พวกเขาได้สนุกสักหน่อย！”

ยอดฝีมือแดนสู่ธรรมะตอนปลายกว่าสามสี่ท่านได้รับสั่งและจากไป

ท่ามกลางค่ายกลในตอนนี้ เป็นทะเลหมอกสีขาวทั้งผืน เหมือนว่าที่นี่กว้างไกลไร้ขอบเขตจำกัด ไม่มีขีดจำกัดใดๆเลยด้วยซ้ำ

ไม่ว่าพวกเขาจะแสดงการประดิษฐ์ตัวอักษรอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อย่างไร ไม่ว่าพวกเขาจะบินโฉบเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็วอย่างไร ล้วนแต่ไม่สามารถไปจากที่นี่ได้