ตอนที่ 185
บทที่185 ร่างเดิมถูกเปิดเผย
October 21, 2026
พอได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านหลี่บรรยายออกมาแล้ว เดิมทีคนที่ยังสงสัย ก็ต้องเชื่ออย่างช่วยไม่ได้
นี่มันไม่ต่างอะไรจากการจับได้คาหนังคาเขาเลย
“ในเมื่อพ่อบ้านคนนี้กล้าพูดเรื่องนี้ออกมา ก็แสดงว่าต้องมีหลักฐานแน่ๆ ไม่อย่างนั้น แค่พ่อบ้านคนหนึ่ง จะกล้าทำผิดต่อคุณหนูใหญ่คนนี้ได้ยังไง !”
“เมื่อกี้ฉันยังรู้สึกว่าเธอน่าสงสารอยู่เลย สงสัยคงเข้าใจผิดไป คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นคนเนรคุณจริงๆ”
“คนแบบนี้ สมควรถูกขับไล่ออกไป น่าขยะแขยงเสียจริง !”
“คุณชายหาน คุณอย่าใจอ่อนเด็ดขาดเลยนะ คนแบบนี้ถ้ายังอยู่ในตระกูลหานต่อไป ต่อไปไม่มีคุณหานคอยปราบปรามแล้ว พวกเธอจะต้องยิ่งทำตัวเหิมเกริมกว่านี้แน่ ! ต้องไล่พวกเขาออกไปเท่านั้น !”
เหล่าบริวารของตระกูลหานบางคนเอง ก็เริ่มส่งเสียงดังตาม ทำท่าทางเหมือนพวกรักความยุติธรรม ราวกับว่าหากอีหลิงสองแม่ลูกไม่ออกไป ตระกูลหานก็จะต้องล่มสลายโดยน้ำมือของพวกเธอเสียเดี๋ยวนี้
แน่นอนว่า ภายในนั้นมีแกนนำอยู่ และเป็นคนที่หานเซี่ยนหัวจัดเตรียมไว้ก่อนแล้ว
หานเซี่ยนหัวรู้สึกย่ามใจ แต่ก็ยังทำการแสดงต่อไป เขาจะต้องแสดงเป็นเจ้าบ้านที่ใจดีและชอบธรรม
หานเซี่ยนหัวแสร้งทำเป็นมองไปทางอีหลิงด้วยสีหน้าตื่นตกใจ แล้วถามด้วยท่าทางปวดร้าวใจว่า “น้องอีหลิง เธอเป็นคนเอาไปจริงๆเหรอ ?”
ขณะนี้อีหลิงทำเพียงแค่หัวเราะเสียงเย็น ตอนนี้ก็เหมือนจับได้คาหนังคาเขาแล้ว ถึงแม้เธอจะอธิบายแล้วยังจะมีคนเชื่ออยู่อีกหรือ ?
“พี่คะ พี่คิดว่าฉันจะเป็นคนเอาไปไหมล่ะคะ ?” อีหลิงสีหน้าหม่นหมอง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หานเซี่ยนหัวยังแสดงต่อไป “น้องอีหลิง เธอพูดความจริงมาเถอะ ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนเอาไป พี่จะต้องตรวจสอบให้ชัดเจนแน่ เพื่อคืนความยุติธรรมให้เธอ”
อีหลิงหัวเราะเสียงเย็น “ฉันไม่ได้เอา ฉันจะดูสิว่าคุณพี่จะคืนความยุติธรรมให้ฉันยังไง”
แววตาของหานเซี่ยนหัวเย็นชาเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าเข้าใกล้ความตายขนาดนี้แล้ว น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้ก็ยังแข็งกร้าวขนาดนี้
พ่อบ้านหลี่แอบมองไปทางฝูงชนทีหนึ่งแบบไม่เป็นที่สังเกต ทันใดนั้น ก็มีคนเยาะเย้ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ช่างหน้าไม่อายเสียจริง ขโมยของแล้ว ตอนนี้ถูกจับได้คาหนังคาเขา ยังกล้าไม่ยอมรับผิดอีก !”
“คนชั้นต่ำแบบนี้ ถ้ายังอยู่ในตระกูลหานต่อไป ไม่รู้ว่าเธอจะทำเรื่องน่ากลัวแบบไหนออกมาได้อีก !”
“คุณชาย จะต้องไล่หัวขโมยแบบนี้ออกไปจากตระกูลหานนะครับ !”
“ใช่ครับ คุณชาย ต้องไล่หัวขโมยไร้ยางอายแบบนี้ออกไปซะ !”
บนใบหน้าของแขกเหรื่อเหล่านั้น ก็ยิ่งฉายแววดูถูกดูแคลนมากกว่าเดิม ขโมยของแล้วถูกคนอื่นจับได้คาหนังคาเขา ยังจะกล้าปฏิเสธอีก ช่างไม่รู้จักอายเลยจริงๆ
หานเซี่ยนหัวเห็นว่าเริ่มพอประมาณแล้ว เลยเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา
“น้องอีหลิง ตอนมีชีวิตคุณพ่อดีกับเธอไม่น้อย คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะกล้าทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยที่หยามเกียรติวงศ์ตระกูลแบบนี้ออกมา !”
“เห็นแก่ความเป็นญาติ ฉันจะไม่เรียกร้องความรับผิดชอบอะไรจากเธอ”
“เธอไปเถอะ !”
“ต่อจากนี้พวกเธอกับตระกูลหานของฉัน จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก !”
หานเซี่ยนหัวทำสีหน้าเจ็บปวดและเด็ดขาด ราวกับเจ็บปวดรวดร้าวมากกับการตัดสินใจนี้ แท้จริงแล้วตอนนี้ภายในใจรู้สึกดีใจจนเบิกบาน
หลี่ซูซินที่อยู่ข้างๆเองก็เผยสีหน้าแค้นเคืองออกมา “ในที่สุดก็ไล่นังคนเลวนี่ออกไปได้เสียที ตอนนั้นก็เป็นเพราะพวกเธอ ทำให้ฉันต้องพบเจอกับความอัปยศต่อหน้าหานกั๋วเฉียง ในที่สุดวันนี้ก็ได้เอาคืนแล้ว !”
“ไสหัวไป ไสหัวออกไปจากตระกูลหาน !”
“ตระกูลหานไม่ต้อนรับพวกลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้ ! ไสหัวไป !”
ฝูงชนกำลังคุกรุ่น แน่นอนว่า คนส่วนมากก็แค่คล้อยตามไปตามจังหวะ
อีหลิงหันไปมองหานหรูอย่างสิ้นหวัง รู้สึกหดหู่จนร้องไห้ออกมา “คุณแม่คะ พวกเราจะทำยังไงดี ?”
หานหรูหันไปมองหานเซี่ยนหัวที่ยืนอยู่อีกข้างด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ แล้วพูดเสียงขรึมว่า “ไม่ต้องให้พวกเธอมาไล่ฉันหรอก รอให้งานส่งศพของพ่อเธอเสร็จเมื่อไหร่พวกเราก็จะไปเอง”
หานเซี่ยนหัวพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “เรื่องนี้เกรงว่าคงไม่ได้หรอกครับ วันนี้ยุ่งขนาดนี้ การเฝ้าระวังจะต้องหละหลวมแน่ ถ้าเกิดมีอะไรหายไปอีกจะทำยังไง ?”