บทที่812 โลกบู๊เดือด

ลมช่วยสถานการณ์ไฟ ไม่ช้าไฟก็เริ่มลามไปถึงภูเขา

ซูเหลียงจื่อโกรธมาก:"เจ้าพวกสารเลว กล้าจุดไฟเผาภูเขา!"

"ถ้าทำลายสิ่งแวดล้อมทางนิเวศน์ พวกเจ้าไม่กลัวกรรมตามสนองหรือ?"

ซูเหลียงจื่ออยากออกหน้าให้หยุด แต่เขากังวลว่าตัวเองสู้ไม่ไหว ทำได้เพียงเฝ้าดู

เย่ซื่อหมิงยิ้มอย่างดุร้าย แล้วพูดว่า:"ปรมาจารย์หลิน แน่จริงเจ้าก็อย่าออกมา เผาเจ้าให้ตายข้างในดีกว่า"

ลูกศิษย์คนอื่น ๆ ของสำนักอู๋อิ่ง ต่างก็ยิ้มแย้ม โดยเฉพาะลูกศิษย์ที่หนีจากความตายในค่ายกลกระบี่ล้างผลาญห้าธาตุ สีหน้าดูมีความสุขที่ได้แก้แค้น

ไม่ว่าค่ายกลของเจ้าจะสวยงามและยอดเยี่ยมเพียงใด รอข้าเผาป่าไม้นี้จนหมด ค่ายกลก็จะทำลายตัวเองโดยอัตโนมัติ

แต่ว่า เมื่อไฟเพิ่งเผาถึงขอบเขตค่ายกลรวมพลังห้าธาตุพรสวรรค์ เดิมทีบนท้องฟ้าที่สดใส ก็มีฝนตกหนักทันที

ฝนตกแบบไม่มีคำเตือน ก็เหมือนกับมีคนราดน้ำบนท้องฟ้า

"เป็นแบบนี้ได้ไง!"เย่ซื่อหมิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ และมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างโกรธเคือง:"ขนาดพระเจ้ายังมากีดกั้นข้างั้นหรือ!"

อันที่จริง ฝนมันไม่ได้ตกจริงๆ แต่ค่ายกลรวมพลังห้าธาตุพรสวรรค์รู้สึกถึงความอันตราย จึงเกิดการป้องกันตัวเอง

ห้าธาตุส่งผลกระทบเชื่อมโยงเป็นสายระโยงระยาง หากโจมตีด้วยไฟ ค่ายกลจึงมีฝนตกโดยอัตโนมัติ

หากโจมตีด้วยน้ำ ค่ายกลจะจับตัวดินให้เป็นกำแพง

ค่ายกลแบบนี้ในโลกบำเพ็ญเซียนได้สืบทอดมาหลายแสนปีแล้ว หากไม่มีความสามารถในการต้านทานความรุนแรงของคนธรรมดาสักหน่อย ก็คงจะตกเป็นเรื่องที่น่าหัวเราะเยาะของผู้เชี่ยวชาญแล้วจริงๆ

อาจจะพูดได้ว่า ค่ายกลที่ทำงานอัตโนมัติแบบนี้ วิธีที่อยากใช้ความรุนแรงเพื่อทำลายค่ายกล มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เว้นแต่จะเป็นภัยธรรมชาติ พลังแห่งฟ้าดินที่ไม่อาจหยุดยั้งได้แบบนั้น เช่น ความรุนแรงที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อทำลายค่ายกล ก็สามารถถูกค่ายกลต้านทานได้ด้วยการป้องกันอัตโนมัติ

มองเปลวไฟสุดท้ายดับกลางสายฝน จากนั้น ฝนก็หยุดตกทันที

เย่ซื่อหมิงโกรธมาก:"ทำไมกัน! ขนาดพระเจ้ายังมากีดขวางข้างั้นหรือ!"

ฝนตกทันทีที่จุดไฟ และพอไฟดับฝนก็หยุด

ถ้าบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ก็ไม่มีใครเชื่อ

และซูเหลียงจื่อในตอนนี้ กลับรู้สึกตื่นเต้นมาก

"เยี่ยมมากเลย ข้าไม่นึกเลยว่าค่ายกลที่อาจารย์ทำไว้ จะมหัศจรรย์เช่นนี้!"

"ตอนนี้ข้าโล่งใจได้แล้ว"

ใต้ภูเขา ผู้อาวุโสใหญ่เดินไปหาเย่ซื่อหมิงอย่างเงียบ ๆ และกระซิบพูดว่า:"เจ้าสำนัก ข้าว่าฝนนี้ อาจจะไม่ใช่พระเจ้าทำ"

"พอไฟลุก ฝนตก พอไฟดับ ฝนหยุด ถ้าฝนตกจากฟ้า มันจะบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?"

"ข้าว่า……"ผู้อาวุโสใหญ่ชะงัก มองไปทางทะเลสาบเยว่หยา และพูดว่า:"ฝนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของค่ายกลนี้!"

เย่ซื่อหมิงตกตะลึง:"เจ้าหมายถึงค่ายกลนี้มีความรู้สึกป้องกันตัวเองจริงๆหรือ?"

"นี่เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก!"

เย่ซื่อหมิงฝึกฝนมานานหลายปี คิดว่าตัวเองมีประสบการณ์ที่ไม่ธรรมดา แต่เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับค่ายกลที่สามารถปกป้องตัวเองได้!

"ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง ถ้างั้นบนตัวปรมาจารย์หลินนั้น ต้องมีความลับที่เราไม่รู้แน่นอน!"ดวงตาของเย่ซื่อหมิง เผยความโลภออกมา

"ถ้าสามารถค้นพบความลับของปรมาจารย์หลินได้ สำนักอู๋อิ่งของเรา ไม่แน่อาจจะกลายเป็นห้าผู้ตั้งมั่นรักษาของโลกบู๊โบราณได้!"

จู่ๆเย่ซื่อหมิงก็รู้สึกตื่นเต้น และรีบพูดกับผู้อาวุโสใหญ่ว่า:"ผู้อาวุโสใหญ่ เจ้ารีบกลับไป ไปหาคนที่เชี่ยวชาญทางด้านค่ายกล แล้วเชิญมาให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!"

"เราต้องทำลายค่ายกลนี้ แล้วจับตัวปรมาจารย์หลิน และขุดคุ้ยความลับทั้งหมดจากเขา!"

ผู้อาวุโสใหญ่ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ และตอบตกลงอย่างตื่นเต้น:"ขอรับ ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปสำนักดาวเก้ายุค สำนักแปดทิศ เชิญเจ้าสำนักของพวกเขามา"

"ดี รีบไปรีบกลับ ข้าจะรอเจ้าที่นี่!"เย่ซื่อหมิงพูด

ผู้อาวุโสใหญ่รีบลงจากเขา

เย่ซื่อหมิงดูเหมือนจะยังกังวลอยู่ และพูดกับผู้อาวุโสทงรองว่า:"ผู้อาวุโสรอง เจ้าลงเขาไปด้วย ไปเชิญผู้ที่มีความชำนาญค่ายกลมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!"

ผู้อาวุโสรองรับคำสั่ง:"ขอรับ!"