บทที่ 106 ไม่ก็คืนนี้เรามีลูกกันเถอะ

บทที่ 106 ไม่ก็คืนนี้เรามีลูกกันเถอะ

อะไร?

ใบสัญญาหนี้?

ลู่เฟยหยางผงะ

"ผลไม้ชื่อเย้น 3 ดอกเทียนชิง3 ดอก ... "

เฉินจิ้นพูดชื่อของเทียนช้ายตี้เป่ามาสิบกว่าอย่างในเวลาเดียว จากนั้นค่อยหยุดลง

ลู่เฟยหยางและลูเชียนโส่วมีเหงื่อเย็นไหนออกจากหน้าผาก

แม้แต่ลู่เฟยหยางซึ่งเป็นลูกสายโดยตรงของตระกูลซ่อนเร้นในเย้นเซี่ย ในนั้นมีวัสดุหลายอย่าง ซึ่งเขาไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ

แม้แต่สิ่งที่เคยได้ยิน สิ่งเหล่านั้นก็มีราคาแพงมาก แม้กระทั่งยังมีสิ่งดำรงอยู่ในฐานะสมบัติสำคัญของตระกูลลู่

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้สืบเชื้อสายโดยตรง แต่ตระกูลลู่ก็ไม่สามารถเอาของเช่นนี้ออกมาได้ แม้แต่พี่ชายที่โรคจิตของเขาก็ไม่มีคุณสมบัตินี้

อย่างไรก็ตาม เพราะด้วยเหตุนี้ ลู่เฟยหยางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและตอบว่า "ไม่มีปัญหา!"

ก็แค่ใบสัญญาหนี้หนึ่งใบ?

แม้แต่ของธรรมดา ก็ไม่ให้เขาได้

นับประสาอะไรกับสมบัติล้ำค่าเหล่านี้

ตอนนี้ การอยู่รอดเป็นเรื่องสำคัญ

ในอนาคต หากเฉินจิ้นกล้าที่จะมาคิดบัญชีถึงบ้าน เช่นนั้นเขาจะไม่มีทางรู้ว่าเขาตายอย่างไร

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตราบใดที่เขาออกจากที่นี่อย่างปลอดภัย ลู่เฟยหยางจะหาทางแก้แค้นเฉินจิ้นแน่นอน

หลังจากตอบตกลง ลู่เฟยหยางหาปากกาและกระดาษเพื่อเขียนใบสัญญาหนี้

เฉินจิ้นส่ายหัว "ไม่จำเป็นต้องมีกระดาษหรือปากกา"

หลังจากพูดจบ เฉินจิ้นก็ยื่นมือขวาออกมา ยื่นนิ้วออกมา นิ้วเลื้อยไปมาเหมือนมังกรและงู ตามปลายนิ้วของเฉินจิ้น กลางอากาศ ก็มีประโยคปรากฏขึ้นจากที่นั่น

เป็นชื่อและปริมาณของวัสดุที่เฉินจิ้นพูดถึง

หลังจากเขียนเสร็จ เฉินจิ้นก็สะบัดนิ้วของเขาอีกครั้ง ทันใดนั้น บนคำเหล่านี้ดูเหมือนจะมีอักษรยันต์มากขึ้น เปล่งแสงประหลาดกระหายเลือดออกมา

ทำให้คนอื่นกลัวจนตัวสั่น

"มานี่ หยดเลือดหนึ่งหยดลงที่นี่!"

เฉินจิ้นมองไปที่ลู่เฟยหยางและกล่าว

ลู่เฟยหยางเห็นคำเหล่านี้ที่ปรากฏกลางอากาศด้วยความกลัว

แม้ว่าเขาจะไม่เคยได้เห็นวิธีการของเฉินจิ้น ในฐานะทายาทสายตรงของหุบเขาลู่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เรื่องมากนัก แต่ความรู้ของเขาก็น่าทึ่งมาก

เขาก็นึกถึงคำสัญญาวิญญาณ

ตามตำนาน กล่าวว่าเมื่อมีการลงนามสัญญาวิญญาณประเภทนี้แล้ว หากฝ่าฝืนสัญญา จะถูกลงโทษโดยการแยกวิญญาณออกจากกันและโดนกินหัวใจ ในที่สุดจิตวิญญาณก็จะแตกสลาย

เฉินจิ้น เขารู้วิธีแบบนี้ได้อย่างไร?

ในโลกปัจจุบัน มีเพียงตระกูลเกิ่งในหมู่บ้านหมู่บ้านหมอผีเท่านั้นที่ศึกษาสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เหรอ?

ลู่เฟยหยางคิดว่ามันเป็นแค่ใบสัญญาหนี้ธรรมดา แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินจิ้นจะเซ็นใบสัญญาหนี้ด้วยวิธีนี้ ทันใดนั้น อัลปาก้าหมื่นตัวก็พุ่งผ่านหัวใจของเขา

ในตอนนี้ ลู่เฟยหยางรู้สึกเสียใจทีหลัง

เดิมทีต้องการปล้นเฉินจิ้น แต่ตอนนี้ ขโมยไก่ไม่ได้ เสียข้าวสารอีกกำมือ เอาตัวเองเข้าไปด้วย

เป็นเพราะไอ้ขยะลูเชียนโส่วแท้ๆ แม้แต่เฉินจิ้นก็ไม่สามารถเอาชนะได้ ในขณะเดียวกัน ลู่เฟยหยางก็เกลียดลูเชียนโส่วไปด้วย

ผุ!

ทันใดนั้น ก็มีหลุมเลือดอีกแห่งบนไหล่ของลู่เฟยหยาง

"อ๊าก!"

ลู่เฟยหยางกร๊ดร้องออกมา เจ็บจนใบหน้าบูดเบี้ยว

"ถ้ากล้าลังเลอีก หักแขนของคุณหนึ่งข้าง!"

เฉินจิ้นกล่าวอย่างเย็นชา

ลู่เฟยหยางไม่กล้าลังเลอีกต่อไป ก้าวไปข้างหน้าทันที กัดฟัน หยดเลือด เซ็นใบสัญญาหนี้ใบที่ไม่เท่าเทียมกันนี้ด้วยน้ำตา!

ทันทีที่เซ็นสัญญาหนี้เสร็จ ลู่เฟยหยางรู้สึกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างในร่างกายของเขา

ราวกับว่า ด้านบนของจิตวิญญาณของเขาที่มองไม่เห็นนั้น ถูกใส่Cangueขึ้นไปหนึ่งชั้น

ลู่เฟยหยางร้องไห้ไม่ออก

แต่หวังว่า เฉินจิ้นอายุแค่นี้ สิ่งนี้จะเป็นเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น ตระกูลเกิ่งในหมู่บ้านหมอผีจะสามารถปลดล็อคให้เขาได้

ไม่งั้น เขาคงตายแน่!

หลังจากบังคับให้ลู่เฟยหยางเซ็นใบสัญญาหนี้ เฉินจิ้นก็เดินกลับบ้านพร้อมกับซ่งชิงเหย็น

ในใจของเฉินจิ้น เขาอดคิดไม่ได้ว่า ตระกูลที่ซ่อนเร้น หวังว่าจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

เฉินจิ้นใช้ ทำตรงข้ามกับฟ้า ฝืนทำเรื่องเปลี่ยนสภาพร่างกายของซ่งชิงเหย็น เอาความคิดนี้วางไว้ให้กับตระกูลซ่อนเร้น

...

...

การต่อสู้ระหว่างเฉินจิ้นและกงเปิ่นอู่ สร้างความตกตะลึงให้กับบูโดอีกครั้ง

ตามที่พลังที่ยิ่งใหญ่บางอย่างเผย ความแข็งแกร่งของกงเปิ่นอู่ หากได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในปรมาจารย์แห่งปรมาจารย์เย้นเซี่ย จะต้องติดใน20 อันดับแรกอย่างแน่นอน

แต่ในมือเฉินจิ้น เขากลับไม่สามารถแม้แต่จะรับดาบเดียว ได้ยืนยันอีกครั้งถึงความน่ากลัวของเฉินจิ้น

วิดีโอของเฉินจิ้นที่เฉือนกงเปิ่นอู่ ได้รับการเผยแพร่ในโลกบูโด ปรมาจารย์จากต่างที่ ต่างศึกษาดาบนั้นของเฉินจิ้น

ในโลกของคนธรรมดา วิดีโอที่กงเปิ่นอู่ขอความเมตตากับเฉินจิ้น ซึ่งเผยแพร่ไปทั่วอินเทอร์เน็ต

ทันใดนั้น ไม่ว่าจะในโลกของคนธรรมดาหรือในโลกบูโด ชื่อของเฉินจิ้นก็ดังก้องเหมือนฟ้าร้องในเย้นเซี่ย

หลังจากที่กงเปิ่นอู่เห็นวิดีโอเหล่านั้นแพร่กระจายบนโลกอินเทอร์เน็ต กัดฟันอย่างขมขื่น

ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของเขาซีดมาก