บทที่ 110 ถึงคิวผมแล้ว

บทที่ 110 ถึงคิวผมแล้ว

อาจารย์ของซางชิว เทพเจ้าดาบของญี่ปุ่น "จิ่งซ่างสื่อหลง" ใช้ทั้งชีวิตเลี้ยงดาบนี้

ตั้งแต่ที่เขามีชื่อเสียง ดาบเล่มนั้น ไม่เคยออกจากฝัก

ไม่มีใครคาดเดาได้ ว่าดาบจิ่งซ่างสื่อหลงแข็งแกร่งเพียงใด

ในฐานะที่เป็นลูกศิษย์ของจิ่งซ่างสื่อหลง ซางชิวก็เดินตามเส้นทางเดียวกันกับเขา

ด้วยเหตุนี้ ซางชิวจึงอยู่ในประเทศที่ถูกสงครามในตะวันออกกลางเป็นเวลาสองปี เพื่อเลี้ยงดาบด้วยเลือดจากการสังหารในสงคราม

เขาตั้งชื่อให้ดาบตัวเองว่า "กระหายเลือด"!

ในเวลานี้ ดาบกระหายเลือดออกจากฝัก กลิ่นอายเลือดเข้มข้น กับชี่พิฆาค เบ่งบานทันที

หากคนธรรมดาอยู่ที่นี่ เพียงแค่กลิ่นอายบนดาบ ส่งกลิ่นชี่พิฆาค ก็สามารถทำให้พวกเขาป่วยหนักหรือถึงตายได้!

“ ครั้งที่แล้ว ด้วยเลือดของครึ่งแดนเสิน หล่อเลี้ยงดาบผม ในที่สุดก็ทำให้ดาบกระหายเลือด มีความสำเร็จเล็กๆน้อยๆ วันนี้ ใช้เลือดของคุณ สังเวยดาบกระหายเลือดอีกครั้ง!

ซางชิวตะโกนเสียงดัง

ในดวงตา แสงนั้นเปล่งประกาย

ตลอดชีวิตของอาจารย์ ได้เลี้ยงดาบที่ไม่ออกจากฝัก ได้กดสามแดนของญี่ปุ่น ยอมก้มศีรษะให้จนหมด เป็นแดนเสินแรกในสี่แดนของอาณาจักรญี่ปุ่น

ส่วนซางชิว เป้าหมายของเขาคือ เลี้ยงดาบในครึ่งแดนเสิน ในอนาคต เขาสามารถครึ่งแดนเสิน สังหารแดนเสินด้วยดาบเดียว!

จากนั้น อาบเลือดแดนเสิน ทะลุเข้าแดนเสิน

ดาบนี้ของซางชิวออกจากฝัก

แม้แต่เฉินจิ้น ก็ประหลาดใจเล็กน้อย

น่าสนใจ.

"ตายเถอะ!"

ดาบหลุดออกจากฝัก ซางชิวจับดาบด้วยมือทั้งสองข้าง เผชิญหน้ากับเฉินจิ้นและเปิดมันอีกครั้ง

ดาบที่มีแสงมีสีเลือดปรากฏต่อหน้าต่อตาของเฉินจิ้นทันที

เมื่อเทียบกับดาบสองเล่มก่อนหน้านี้ นอกเหนือจากส่องประกายแวววาวด้วยสีเลือดแล้ว ดูเหมือนธรรมดา แต่ดาบเล่มนี้ กระชับกว่ามีดสองเล่มก่อนหน้า

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ในนั้นมีความน่ากลัวอยู่ในนั้น

ไม่ใช่ดาบเล่มก่อนหน้านี้สามารถเทียบได้

หากบอกว่าดาบสองเล่มก่อนหน้านี้สวยงาม ส่งอันนี้คือ การที่ผ่านอะไรมามากมายแล้วกลับไปสู่ความธรรมดา

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งน่ากลัวมากเท่าไหร่

ดาบนี้ฟันออกไป เพียงแค่นำกำลังชี่ออกไป ก็ทำให้ต้นไม้ใหญ่รอบๆหักเป็นท่อน

พื้นที่ถูกตัด เรียบเนียนมาก

"ในที่สุดก็ดูเก่งแล้ว"

เฉินจิ้นหัวเราะเยาะ

เมื่อเผชิญกับดาบเล่มนี้ การแสดงออกของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ถูนิ้วของเขาเป็นดาบอีกครั้ง ฟันออกด้วยดาบเดียว

แสงสีเทา ตัดผ่านท้องฟ้า

"ซ่า!"

ทันใดนั้น ดาบอันน่าสะพรึงกลัวของ ซางชิว ก็ถูกตัดเป็นสองท่อน

“ เป็นไปได้ยังไง?”

เมื่อ ซางชิว เห็นฉากนี้ รูม่านตาของเขาก็หดลงอย่างรวดเร็ว

เขารู้ว่าการฟันออกไปของดาบนี้ของเขาแข็งแกร่งแค่ไหน

เฉินจิ้นกลับฟันดาบของเขาด้วยดาบอีกเล่มอย่างสบายๆ

ไม่เพียงแค่นั้น มันยังถูกตัดด้วยการฟันแค่ครั้งเดียว ทำให้พลังสยองขวัญโดยนัยของเขาหายไปในพริบตา

นี่แสดงให้เห็นว่า ดาบของเฉินจิ้นแข็งแกร่งกว่าของเขาหลายเท่า

แต่ว่า เป็นไปได้อย่างไร?

"ยอมคุณไปสามครั้ง ตอนนี้ ถึงตาผมแล้ว!"

เฉินจิ้นกล่าวอย่างเย็นชา

จากนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปอีกครั้ง คว้ามันจากความว่างเปล่า ดาบนิรย ทันใดนั้นก็ปรากฏขึ้นในมือของเฉินจิ้น

"เทคนิคการเลี้ยงดาบของคุณ ก็แค่เทคนิคขี้หมูขี้หมา วันนี้ ให้คุณได้เปิดหูเปิดตาดู!"

"ดาบปีศาจทั้งเจ็ด ดาบที่สอง ทะเลเต็มไปด้วยเลือดภูเขาเต็มไปด้วยศพ!"

หลังจากพูดจบ เฉินจิ้นก็ฟันออกด้วยดาบ

เมื่อดาบนิรยในมือของเฉินจิ้นฟันผ่านอากาศ ทั้งยอดเขาเจียงอู่ ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นสนามรบโบราณ

มีการฆ่ากันทุกที่

ศพกลายเป็นภูเขาและเลือดไหลเป็นแม่น้ำ!

ชี่พิฆาคทะยานขึ้นสู่ฟ้า!

“ นี่ ... เป็นไปได้ยังไง ... ”

ดวงตาของ ซางชิว เบิกกว้างในทันใด

เขารู้สึกว่า เขาได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของสนามรบโบราณแห่งนี้

โดยรอบ ทันใดนั้น ศพก็ลุกขึ้นยืน อาบเลือดและแทงดาบมาที่ตัวเอง

ความรู้สึกของความตายพุ่งเข้ามาในหัวใจ

ดาบของซางชิวก็ฟันออกไปทันที

ในอากาศ ประกายไฟปลิวว่อน

ดาบของ ซางชิว ดูเหมือนจะชนกับดาบในเงามืดนั้น

จากนั้น ศพอีกสองสามศพก็ลุกขึ้นและโจมตีเขาต่อไป

"ดาบกระหายเลือด" ในมือของซางชิว ฟันออกไปอย่างต่อเนื่อง

สับ ฟัน แคะ แทง ...

ครั้งแล้วครั้งเล่า

ต่อสู้กับเงาคนเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง

จนถึงนาทีต่อมา ซางชิวก็ส่งเสียงตะโกนออกมา จากนั้นก็ฟันมันออกด้วยดาบ แสงดาบ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า

ฉีกสนามรบโบราณนี้

ซางชิวพึ่งรู้ว่า เขาดูเหมือนจะกลับมาสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ มีบาดแผลหลายแห่งบนร่างกายของเขา

แม้ว่ามันจะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่บาดแผล ก็ยังมีอยู่และมันเกิดจากเงาเมื่อกี้

"สมแล้วที่เป็นครึ่งแดนเสินสามารถฉีกดาบของผมได้!"

เฉินจิ้นหัวเราะอย่างเย็นชา

ซางชิวคนนี้ ถ้าเฉินจิ้นพบเขาในช่วงฝึกลมปราณ กลวิธีเอาออกมา คาดว่าคงจะสูสีกัน