บทที่ 122 การทำลายเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ

บทที่ 122 การทำลายเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ

“ หาที่ตาย!”

ดวงตาที่ลึกล้ำของเฉินจิ้น เผยเจตนาฆ่าที่เป็นจริงออกมา

"พี่เฉิน เรามาร่วมมือกันเถอะ แค่เราสามารถหลีกเลี่ยงกระสุน ก็สามารถพุ่งออกไปได้!"

ตู้เทียนโย่วทำให้พลังป้องกันตัวมีความแข็งแกร่งที่สุด ถึงอย่างนั้น เมื่อเผชิญกับการโจมตีที่ครอบคลุมไปทั่วทุกที่นี้ เขาก็รู้สึกหัวชาอย่างบอกไม่ถูก

แม้ว่าตู้เทียนโย่วจะมาจากตระกูลที่ซ่อนเร้น แต่เขาก็มีความสามารถสูงทรงพลัง อายุน้อยเช่นนี้ ก็กลายเป็นครึ่งแดนเสินผู้แข็งแกร่ง แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับทหารรับจ้างที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีและมีจำนวนมากเช่นนี้ กับอาวุธสมัยใหม่เช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกวู่วามเล็กน้อย

ต้องรู้ว่า แม้ว่าจะเป็นครึ่งแดนเสิน ถ้าโดนกระสุนรถถังยิงโดน แม้ว่าจะไม่ตาย ก็จะได้รับบาดเจ็บสาหัส!

ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีในครั้งนี้ เป็นการโจมตีด้วยความอิ่มตัวที่ปกคลุมด้วยรัศมีหลายสิบเมตรซึ่งทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยการยิง

"หนีเหรอ?ผมไม่ได้หนีมาหลายปีแล้ว!" เฉินจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "วันนี้ ถือโอกาสประลองกับอาวุธที่ทันสมัยสักหน่อย

เมื่อตู้เทียนโย่วได้ยินคำพูดของเฉินจิ้น เขารู้สึกว่าคนๆนี้เป็นคนบ้า นี่กำลังมองหาความตายไม่ใช่หรือ?

ความคิดนี้วาบผ่านตู้เทียนโย่วไม่มีเวลามาสนใจอะไรมาก ร่างกายหลบหลีกอย่างรวดเร็วด้วยการสังเกตจากการเคลื่อนที่ของกระสุน หวังว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงจุดศูนย์กลางของการระเบิด

ในเวลาเดียวกัน ปล่อยหมัดออกไปซ้ำๆ กำลังชี่ถูกส่งออกมาเรื่อยๆ

ทำให้กระสุนจำนวนนับไม่ถ้วนสลายกลางอากาศ

แม้กระทั่ง สามารถสกัดกั้นกระสุนปืนใหญ่ ส่งเสียงดังก้องในอากาศ สลายราวกับดอกไม้ไฟที่สวยงาม

อย่างไรก็ตาม การโจมตีแบบครอบคลุมที่อิ่มตัวนั้น เข้มข้นเกินไป มันเป็นแค่ใช้น้ำถ้วยเดียวดับไฟทั้งคันรถ, น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ

ยังคงมีกระสุนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เข้าหาตู้เทียนโย่ว

อย่างไรก็ตาม ถูกพลังป้องกันตัวของเขาขวางไว้จนหมด

ด้านบนพลังป้องกันตัวของเขา เขาสู้จนมีจุดสีขาวออกมา

แน่นอน ในขั้นครึ่งแดนเสิน ตู้เทียนโย่วไม่กลัวกระสุนมากนัก แต่จรวด ขีปนาวุธ กระสุนปืนใหญ่เป็นสิ่งที่ทำให้เขากลัว

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่ตู้เทียนโย่วกังวลมากที่สุดจากการถูกถล่มด้วยกระสุนนับไม่ถ้วน สิ่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้น

เฉินจิ้นก้าวออกไป กางมือออกเล็กน้อย ทันใดนั้น บนนิ้วทั้งสิบของเขาก็มีก๊าซสีเทาจำนวนนับไม่ถ้วนที่บางเบาราวกับเส้นผมถูกยิงออกมา

หลังจากที่ตู้เทียนโย่วเห็น รูม่านตาของเขาก็หดลงเล็กน้อย เส้นไหมสีเทานี้เป็นวิธีที่เฉินจิ้นใช้จับลูกสวรรค์ เป็นกำลังชี่ของตาข่ายไหมควบแน่นกัน

เส้นไหมสีเทาเหล่านี้ หลังจากพุ่งออกจากนิ้วทั้งสิบของเฉินจิ้น ความเร็วนั้นเร็วมากราวกับว่าพวกมันแตกออกไปตามความเร็วของเสียงและปรากฏต่อหน้ากระสุนแต่ละชิ้นในชั่วพริบตา

ทันใดนั้น ประกายไฟนับไม่ถ้วนก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า

กระสุนปืนใหญ่ส่วนใหญ่ ระเบิดกลางอากาศ ก่อนที่พวกมันจะมาถึงขอบเขตที่สามารถคุกคามเฉินจิ้นและตู้เทียนโย่ว

"นี้?"

ตู้เทียนโย่วตกตะลึงไปชั่วขณะ

เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดของเขา จึงจะสามารถระเบิดกระสุนในอากาศได้หนึ่งลูก

เฉินจิ้น กลับระเบิดกระสุนทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขา นี่มันแนวคิดอะไรกัน?

สิ่งนี้แดนเสินจึงจะสามารถทำได้ใช่ไหม?

ต้องรู้ว่า เหตุผลที่แดนเสินยืนอยู่ในจุดสูงสุดของโลกอย่างภาคภูมิใจนั้น เป็นเพราะหาก

ไม่ได้ผลิตอาวุธนิวเคลียร์ออกมา อาวุธสมัยใหม่ส่วนใหญ่แทบจะไม่สามารถคุกคามพวกเขาได้เลย

ไม่เพียงแค่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของบูโด แต่แม้เผชิญหน้ากับกองกำลังนับพันได้โดยไม่ต้องกลัว!

"โอ้มายก๊อด นี่มันอะไรกัน?"

หัวหน้าหน่วยทหารรับจ้าง ข่าม่ายจีตกใจมากเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้

ไหนบอกว่ามาเพื่อปิดล้อมและสังหารครึ่งแดนเสินไม่ใช่หรือ?

ตัวเขาเองก็เป็นครึ่งแดนเสินเขารู้ดีว่า ครึ่งแดนเสินไม่สามารถบรรลุระดับนี้ได้อย่างแน่นอน

มากสุดก็คือการตัดสินวงโคจรของขีปนาวุธเหล่านี้ จากนั้นหาวิธีหลบหลีกให้ทัน หากทำเต็มกำลังแล้ว มาทำลายกระสุนสองสามนัด ซึ่งถือว่าแข็งแกร่งมากแล้ว

เป็นเพราะเหตุนี้เอง เขาจึงรู้ดีเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของครึ่งแดนเสิน ใช้การโจมตีแบบอิ่มตัวที่ครอบคลุมแบบนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้คู่ต่อสู้หลบหนี

อย่างไรก็ตาม ครึ่งแดนเสินต้องการหลบหนี หากเขาไม่มีกำลังคนและพลังการยิงมากพอที่จะสร้างวงล้อม แม้ว่าเขาจะมีรถถัง บาซูก้าและเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธก็ยากที่จะขัดขวางเขาไว้ได้

แต่ไม่ว่าครึ่งแดนเสินจะเร็วแค่ไหน คุณก็ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้หลายร้อยเมตรในพริบตา ขอแค่อยู่ในรัศมีหลายสิบเมตรนี้ ทั้งหมดถูกยิงด้วยกระสุนปืนใหญ่ แม้ว่าจะเป็นครึ่งแดนเสินไม่ตายก็สาหัส

แต่ตอนนี้ ดีดลูกคิดรางแก้วของเขาก็ล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด

ในสายตาที่ตกตะลึงของข่าม่ายจี เฉินจิ้น ขยับตัวอีกครั้ง โดยไม่สนใจกระสุนทั้งหมดและก็หายไปจากที่นั่น ทันทีทำให้เกิดภาพหลอนขึ้นมา

กระสุนทั้งหมดที่ถูกยิงใส่เขา ระเบิดทีละนัดเมื่อพวกมันเข้ามาใกล้เขา

มันไม่มีผลกระทบต่อความเร็วของเฉินจิ้น

ในวินาทีถัดมา ร่างของเฉินจิ้นก็ลอยอยู่กลางอากาศ กลายเป็นสายรุ้งทอดยาวและมุ่งหน้าไปยังเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธทั้งสอง

"เหี้ย!"

"ยิง ยิง!"

"รีบฆ่าเขา!"

ทันใดนั้น ใบหน้าของทหารรับจ้างบนเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธเครื่องที่เฉินจิ้นพุ่งเข้าหา ทหารรับจ้างที่อยู่บนนั้นต่างหวาดผวา

จากนั้น ขีปนาวุธที่ติดตั้งบนเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ ก็ยิงใส่เฉินจิ้นทันที

ปืนลูกโซ่ก็พ่นเปลวไฟอย่างต่อเนื่อง กระสุนพลังสูงยาวสิบเซนติเมตรจำนวนนับไม่ถ้วนได้ห่อหุ้มเฉินจิ้นไว้

เมื่อเห็นเช่นนี้ ดวงตาของเฉินจิ้นก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเอื้อมมือคว้าเข้าไปในความว่างเปล่า ทันใดนั้น ดาบนิรยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในมือของเฉินจิ้น

เฉินจิ้นฟันดาบออกไปและขีปนาวุธที่เพิ่งยิงออกไปก็ระเบิดทันที

คลื่นอากาศของการระเบิด ทำให้เกิดการสั่นสะเทือนของเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธที่อยู่ใกล้ขึ้นทำให้ลำเครื่องไม่เสถียร

“ ไอ้บ้า เป็นไปได้ยังไง?”