บทที่ 137 ช่วยฉันฆ่าคนๆหนึ่ง

บทที่ 137 ช่วยฉันฆ่าคนๆหนึ่ง

คำพูดของหยางอวู้ถิงนั้น เฉินจิ้นฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

ผู้หญิงแบบนี้ เฉินจิ้นไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย

หยางอวู้ถิงเห็นเฉินจิ้นไม่สนใจเธอเลย เธอสั่นไปทั้งตัว รีบมองไปยังหยวนห้าวอีกครั้งหนึ่ง

“หยวนห้าว……โฮะๆ……ขอร้องๆ……คุณ ช่วยฉัน……ช่วยฉันหน่อยได้ไหม……”

หยางอวู้ถิงพูดออกมา ก็ค่อนข้างที่จะหายใจไม่ออก

หยวนห้าวเห็นท่าทางของเธออย่างนั้น ในใจก็เหมือนว่ามีเข็มทิ่มแทงยังไงอย่างนั้น

ทันใดเขาก็เข้าใจได้อย่างทันที ว่าทำไมเมื่อพ่อแม่รู้ว่าตัวเองคบหากับหยางอวู้ถิง ก็พูดกับตัวเขาเองแปลกๆ : “ผู้ชาย จะต้องผ่านผู้หญิงสักหน่อย ถึงจะเติบโตได้ดียิ่งขึ้น”

ในตอนนั้น เขายังคิดว่า พ่อแม่ยินยอมเรื่องเขาคบหากับหยางอวู้ถิงแล้ว

แต่ตอนนี้ เขากลับว่าคิดได้แล้ว พ่อแม่ของเขา นั่นไม่ใช่การยอมรับแต่อย่างใดเลย

ในตอนนี้ ก็เหมือนว่าหยวนห้าวจะโตขึ้นแล้วยังไงอย่างนั้น

เขาระงับความกลัวในใจของตัวเองไว้ มองไปยังเฉินจิ้น : “คุณเฉิน หยุดก่อนครับ！”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยวนห้าว เฉินจิ้นกลับว่าหยุดก้าวเดิน หันหน้าไปมองที่เขา แววตาเหมือนดั่งคบเพลิง : “คุณรนหาที่ตายเหรอ？”

หยวนห้าวสั่นไปทั้งตัว แม้ว่าจะตกใจกับวิธีการจัดการที่คาดไม่ถึงของเฉินจิ้น แต่ก็ยังคงต้องกัดฟัน จำต้องพูดออกไป : “ไม่กล้าครับ คุณเฉินเอาชนะกงเปิ่นอู่ ยกย่องอำนาจที่แข็งแกร่งของเย้นเซี่ย เป็นที่ชื่นชมของศิษย์ผู้น้องอย่างล้นหลาม วันนี้ ผมแค่อยากจะทำข้อตกลง กับคุณเฉินเท่านั้น”

เฉินจิ้นค่อยๆขมวดคิ้ว เกิดความสนใจขึ้นเล็กน้อย : “ข้อตกลงอะไร？”

หยวนห้าวรีบพูด : “ผมเคยอยู่ที่ตลาดโบราณ ได้เตาหลอมยามาลูกหนึ่ง เล่ากันว่านักเล่นแร่แปรธาตุสมัยโบราณใช้ในการปรุงยาเพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ คุณเฉินก็เป็นนักต่อสู้คนหนึ่ง ก็น่าจะมีความสนใจกับสิ่งของชิ้นนี้”

หยวนห้าวเป็นผู้รับช่วงกรุ๊ปหยวน แม้ว่าตระกูลหยวนจะไม่ใช่ตระกูลบูโด แต่เกี่ยวกับบูโดอะไรพวกนี้ หยวนห้าวก็มีความเข้าใจมากกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง เขารู้สึกว่า เฉินจิ้น บางทีอาจจะสนใจ

เป็นไปอย่างที่คิดไว้ หลังจากที่เฉินจิ้นได้ฟัง แววตาก็เปล่งประกายขึ้นมา

พูดถาม : “มีเงื่อนไขอะไร ”

หยวนห้าวสาดส่องความเจ็บปวดบนใบหน้าออกมา แต่ก็สงบนิ่งได้ในทันที พูดอย่างเคารพ : “หากว่าหลังจากที่คุณเฉินได้เห็นแล้ว ยังมีความสนใจอยู่ วอนขอคุณเฉิน ทำให้อวู้……หยางอวู้ถิง กลับเป็นปกติ……”

ใบหน้าของเฉินจิ้นสาดส่องความประหลาดใจออกมา เหตุการณ์ที่สุดจะเหลือทนเมื่อครั้งอดีตของหยางอวู้ถิง เฉินจิ้นก็ได้เผยแพร่เข้าไปในใจของหยวนห้าวทั้งหมดแล้ว คิดไม่ถึงว่า หลังจากที่หยวนห้าวได้รับรู้ทั้งหมดแล้วนั้น จู่ๆก็ยังยินยอมที่จะช่วยเหลือหยางอวู้ถิงอีก

แต่ว่า ก็เป็นเพราะว่า เฉินจิ้นประเมินค่าหยวนห้าว สูงเกินไป ความประทับที่มีต่อเขา ก็ดีอย่างมากเลย

เขาก็ดูออกไปโดยปริยาย การกระทำในครั้งนี้ของหยวนห้าว กลับว่าไม่ได้จะคบหาอะไรยังไงต่อกับหยางอวู้ถิง แต่เป็นเพราะ คิดถึงความรักที่เคยมีให้กัน ก็เลยตัดสินใจช่วยเหลือหยางอวู้ถิงเป็นครั้งสุดท้าย

หลังจากที่หยางอวู้ถิงได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ : “หยวนห้าว ขอบคุณนะ……”

หยวนห้าวได้ยินแล้ว บีบมือทั้งสองไว้แน่น กลับว่าไม่ได้หันไปมองหยางอวู้ถิงอีก

เฉินจิ้นชำเลืองมองหยางอวู้ถิง หลังจากนั้นก็หันไปพยักหน้ากับหยวนห้าว : “ได้！”

หยางอวู้ถิงก็โล่งอกอีกครั้งทันที

หลังจากนั้น เฉินจิ้นและหวางเม่ยอวู กลับเป็นว่าเข้าพักที่โรงแรมต่อ

และหยวนห้าว กลับเป็นว่ากลับบ้าน ไปเอาเตาหลอมยา

หยางอวู้ถิงในเวลานั้น ยังคงมีรูปร่างแก่ชราอยู่ดั่งเดิม ทำได้เพียงแอบซ่อนอยู่ในห้องที่โรงแรม รอหยวนห้าวกลับมา

……

……

“คุณเฉิน นี้เป็นเตาหลอมยาที่ผมได้มา คุณดูหน่อย มันพอจะอยู่ในดวงตาที่เห็นธรรมของคุณได้ไหม？” ไม่นาน หยวนห้าวก็นำเตาหลอมยากลับมายังโรงแรม

ครั้งนี้ ตอนที่หยวนห้าวปรากฏตัวข้างกายเฉินจิ้น

เฉินจิ้นยิ่งรู้สึกว่า ลูกไข่มุกหวนต้วนที่อยู่ในร่างกาย มีการตอบสนองขึ้นอีกครั้งแล้ว

ค่อยๆเกิดความร้อนขึ้นมา

แม้ว่าเฉินจิ้นจะยังไม่ได้เห็นเตาหลอมยาอันนั้น แต่ในใจกลับว่ารู้สึกตื่นเต้นแล้ว

ครั้งก่อนที่ลูกไข่มุกหวนต้วนมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างนี้ เขาก็ได้รับส่วนประกอบของกระบี่เลี่ยนหยู้แล้ว

หลังจากตอนที่หยวนห้าวเอาเตาหลอมยาออกมา นัยน์ตาของเฉินจิ้น ก็ถูกเตาหลอมยาดึงดูดแล้วในทันที

หลังจากที่เฉินจิ้นเอาเตาหลอมยามา

เตาหลอมยานั้น ขนาดเท่าฝ่ามือ มองดูแล้ว ขนาดเล็กกะจิ๊ดริด

รอบเตาแกะสลักรูปมังกรฟ้า เสือขาว หงส์แดง เต่าดำ สัตว์ทั้งสี่ในตำนาน

เฉินจิ้นเปิดฝาหม้อออก ภายในเตาหลอมยา มีกลิ่นยาสมุนไพรหอมอ่อนๆ โชยเข้ามา

คนธรรมดาทั่วไปกลับว่าไม่อาจสัมผัสได้ถึงกลิ่นนี้ แต่สำหรับเฉินจิ้นแล้วกลิ่นยาสมุนไพรนี้ กลับว่าชัดเจนอย่างมาก

นัยน์ตาของเฉินจิ้น ก็ยิ่งเกิดไฟลุกขึ้นมา

เตาหลอมยานั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้งานมานานกว่าหลายปีแล้ว

แต่หลังจากที่เปิดฝาออก ก็ยังคงมีกลิ่นยาสมุนไพรหอมอ่อนๆโชยเข้ามา เพียงพูดได้ว่า เตาหลอมยานี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ฤทธิ์ของยาได้เข้ามายังเตาหลอมยาแล้ว

เฉินจิ้นมองไปในเตาหลอมยา ภายใน ยังมีการแกะสลักกิเลน เทาเที่ย ปี่เซียะ

ราวกับว่ายังมีชีวิตอยู่！

เฉินจิ้นลองปล่อยพลังงานของหวนต้วนเข้าไป ทันใดนั้น สัตว์ในตำนานที่อยู่ภายนอกเตาหลอมยาทั้งหมด ก็ราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมายังไงอย่างนั้น

ข้างในเตาหลอมยาทั้งหมด ก็มีเสียงดังคำรามของพลังเต๋าแผ่ซ่านออกมา

ทั้งตัวของเฉินจิ้นสั่นสะเทือน

ตัวของเตาหลอมยา ก็มีเสียงของพลังเต๋าดังคำรามอยู่ด้วย

นี้……นี้……

หรือว่าจะเป็น เตาหลอมยาระดับเทพ？

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เสียงลมหายใจของเฉินจิ้น ก็หนักมากยิ่งขึ้น

นัยน์ตา ส่องแสงประกายระยิบระยับ

เตาหลอมยาระดับเทพ มันคืออะไรกัน？

อย่างที่รู้ๆกัน เฉินจิ้นเมื่อชาติที่แล้ว ไม่เพียงแค่ได้พลังวิชาฟ้าประธาน(อัจฉริยะ) เขาก็ยังฝึกฝนวิชาอัจฉริยะอีก

เกี่ยวกับเตาหลอมยา เตาฝึกฝน การวิจัยของค่าย ก็มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

โดยเฉพาะเรื่องของเตาหลอมยา

แต่ถึงแม้ว่าเมื่อชาติที่แล้ว เขาจะเป็นเจ้าแห่งโลกปีศาจ พลังวิชาฟ้าประธาน ก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่ยืนอยู่บนยอดพีรมิดแห่งจักรวาล เฉินจิ้นก็เป็นเพียงคนที่ครอบครองเตาหลอมยาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นเอง

ทั้งหมดในจักรวาล เตาหลอมยาระดับเทพ มีจำนวนน้อยมาก ทั้งหมดถูกควบคุมอยู่ในการเล่นแร่แปรธาตุกว่าหมื่นปี ถึงขนาดที่ว่าอยู่ในมือของกองกำลังมากกว่าแสนปีเลย

เฉินจิ้นทำการตรวจสอบกว่าหลายครั้ง สุดท้ายแล้ว ก็คอนเฟิร์ม100%

เตาหลอมยานี้ เป็นสิ่งของศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน แม้ว่าจะไม่มีคุณภาพถึงระดับเทพ แต่ก็ไม่ได้ต่างไปกว่าเท่าไหร่เลย

เฉินจิ้นระงับความตื่นเต้นในใจไว้ มองไปยังหยวนห้าว พยักหน้าพร้อมพูดว่า : “เตาหลอมยานี้ ฉันพึงพอใจเป็นอย่างมาก”

พูดจบ เฉินจิ้นก็ยื่นมือออกไป ทันใดนั้น เกิดวงแหวนแห่งแสงขึ้น พุ่งเข้าไปยังร่างกายของหยางอวู้ถิงที่อยู่หลังของหยวนห้าว