บทที่ 142 ของล้ำค่าที่ดีที่สุด

บทที่ 142 ของล้ำค่าที่ดีที่สุด

ทำให้ห้องใต้หลังคานี้ ทำให้มีรูทะลุหลังคา

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวของเฉินจิ้นนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ได้กระตุ้นความไม่พอใจแม้แต่น้อยในหมู่ผู้คน แต่กลับมองไปที่กระบี่เลี่นหยู้ในมือของเฉินจิ้นด้วยความตกใจ

"เครื่องรางด้านโจมตีที่แท้จริง!"

มีคนพูดด้วยความตกใจ

ฉินหมิงของสำนักเทียนจิ รูม่านตาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว เมื่อมองไปที่กระบี่เลี่ยนหยู้ในมือของเฉินจิ้น ด้วยความตกใจอย่างมาก

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดว่า "มันเป็นเครื่องรางด้านโจมตีจริงด้วย อีกอย่างมีคุณภาพสูง!"

ฉินหมิงพูดอย่างนี้

ในฐานะทายาทของสำนักเทียนจิ เขาได้กำหนดกระบี่เลี่ยนหยู้ทันที

สายตาของทุกคน เต็มไปด้วยความร้อนแรง

แม้แต่ซู๋เย็นที่นิ่งมาตลอด สายตาที่มองไปที่เฉินจิ้น ก็มีระลอกคลื่นและความผันผวน

ไม่มีใครคิดว่า จะมีเครื่องรางปรากฏในการสัมมนาภูเขาเขียว

ยิ่งไปกว่านั้น มันคือเครื่องรางด้านโจมตี

เพราะว่า เครื่องรางนั้นมีค่าอย่างยิ่ง

เครื่องรางด้านโจมตี ยิ่งมีค่ามากขึ้น

สำนักเทียนจิ ทุกครั้งที่มีหัวหน้าสำนักขึ้นมา จึงจะมีความสามารถสร้างเครื่องรางที่แท้จริงได้

และทุกครั้งที่สร้างเครื่องรางแต่ละชนิด รวมถึงเวลาในการเตรียมรวบรวมวัสดุ เวลาในการกลั่นและเวลาในการฟื้นฟูหลังจากการกลั่น แม้ว่าจะเป็นเครื่องรางที่ไม่ดี เมื่อรวมหน้าหลังแล้วก็จะต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งปี

เครื่องรางด้านโจมตีและเครื่องรางที่ซับซ้อนกว่านั้นต้องใช้เวลามากขึ้น

หัวหน้าสำนักทุกคนเองก็ต้องฝึกฝนเช่นกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างเครื่องราง

ดังนั้น หัวหน้าสำนัหทุกคนที่ใช้เวลาทั้งชีวิต สามารถสร้างเครื่องรางได้มากกว่าสิบชิ้น ถือว่ามีประสิทธิผลที่สูงแล้ว

ในประวัติศาสตร์ของสำนักเทียนจิ หัวหน้าสำนักที่มีผลผลิตสูงสุด ทั้งชีวิตได้กลั่นและสร้างเครื่องรางเพียง 21 ชิ้นเท่านั้น เนื่องจากส่วนใหญ่เป็นเครื่องรางป้องกันที่ง่ายที่สุดและการฝึกฝนก็ค่อนข้างง่าย

สำหรับหัวหน้าสำนักที่ทำได้น้อยที่สุด ทั้งชีวิตนี้เขาสร้างมาได้แค่4ชิ้น เขาใช้เวลากับการฝึกฝนของตัวเองมากกว่า

“ ขอถามหน่อย พี่คือ?”

ในเวลานี้ ฉินหมิงเริ่มมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งไม่เคยอยู่ในสายตาเขา

ต้องรู้ว่า โดยทั่วไปแล้วเครื่องรางถือได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลต่างๆ หากไม่ใช่แดนเสินก็ไม่มีสิทธิ์ได้

มีเพียงครึ่งแดนเสินบางคนเท่านั้น ที่มีเครื่องราง

ส่วนเฉินจิ้น กลับหยิบกระบี่แบบนี้ออกมาอย่างง่ายดาย อีกอย่าง ในฐานะทายาทของ สำนักเทียนจิ ฉินหมิงเองก็ไม่เคยเห็นกระบี่วิเศษเช่นนี้มาก่อน

เขาเคยเห็นเครื่องรางมากมายที่ผลิตโดยหัวหน้าสำนัก แต่เขาค่อนข้างแน่ใจว่า หัวหน้าสำนักหลายคนก่อนหน้านี้ ไม่เคยสร้างกระบี่วิเศษเช่นนี้มาก่อน

เขาเริ่มสนใจเฉินจิ้นขึ้นทันที

“ เจียงโจว เฉินจิ้น!”

เฉินจิ้นตอบ

เมื่อเฉินจิ้นพูดแบบนี้ ทุกคนก็ตะลึงเล็กน้อย

ทุกคนแนะนำตัวเองด้วยกองกำลังเบื้องหลังของตัวเองเช่น "สำนักเทียนจิ ฉินหมิง" "เย่าเก๋อ ซู๋เย็น" "ตระกูลลู่ ลู่หยุนไห่" ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ที่คนอื่นจะรู้ได้ทันทีว่าคุณมาจากไหน

ส่วนเฉินจิ้น เจียงโจวอะไรกัน?

คนที่อยู่ในนั้น ล้วนเป็นสมาชิกของตระกูลที่ซ่อนอยู่และพวกเขาก็สับสนเล็กน้อย

ในตอนนี้ เฉินจิ้นพูดกับหวางเม่ยหวูด้วยจิตเสินของเขา

หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินจิ้น หวางเม่ยหวูก็ผงะไปชั่วขณะ จากนั้น เธอก็ยิ้มแปลกๆ จากนั้นก็พูดว่า "พี่เฉิน ฉันไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลที่ซ่อนอยู่ แต่เป็นคนในดินแดนเย้นเซี่ย เมืองเจียงเป่ย คนเจียงโจว! "

เฉินจิ้นก็กล่าวทันทีว่า "ใช่ ผมไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลซ่อนอยู่ แต่เป็นสมาชิกของคนทางโลก ผมโชคดีที่ถูกนำตัวมาร่วมการสัมมนาของตระกูลซ่อนอยู่ในวันนี้ ทุกท่านโปรดให้คำแนะนำด้วย!

ท่าที ยังมีความเคารพเล็กน้อย!

ในเวลานี้ ทุกคนเข้าใจทันที

อย่างไรก็ตาม สายตาที่มองไปที่เฉินจิ้น มีการดูถูกเล็กน้อย

ดูเหมือนว่า กระบี่วิเศษเล่มนี้ อาจได้มาเพราะความโชคดีของเขา

ในเวลาเดียวกัน สายตาของทุกคนที่มองเฉินจิ้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย

คนที่ไม่ได้มาจากตระกูลที่ซ่อนอยู่ ยังกล้าเผยว่าตนเองมีเครื่องรางในนี้?

นี่เป็นการพยายามค้นหาความรู้สึกที่เหนือกว่าในตัวลูกหลานของตระกูลที่ซ่อนอยู่หรือ?

ไม่ใช่สมาชิกของตระกูลที่ซ่อนอยู่ ภูมิหลังหรือตัวตนอื่นๆ ในมุมมองของตระกูลที่ซ่อนอยู่ นั่นไม่ใช่อะไรเลย เช่นนี้ ยังจะรักษาเครื่องรางด้านโจมตีไว้อีกเหรอ?

ทุกคนนิ่งเงียบ แต่ในใจพวกเขามีความคิดที่แตกต่างกันไป

แม้แต่ฉินหมิง สายตาที่มองเฉินจิ้นก็มีท่าทางแปลกๆ

“ ไม่รู้ว่า พี่เฉินหยิบกระบี่เล่มนี้ออกมา หมายความว่าอย่างไร?ต้องการแลกเปลี่ยนเป็นอะไร?” ซอมิ่งคอง ในฐานะผู้ริเริ่มและเจ้าภาพของการสัมมนาถามทันที