บทที่ 157 พรหมลิขิต

บทที่ 157 พรหมลิขิต

“แกเป็นตัวอะไร? ไม่รู้จักสอบถามดูสะบ้างว่าฉันหวังหยวนป้าเป็นใคร.....”

หวังหยวนป้าได้ปล่อยมือผู้หญิงทันที หันมามองไปทางเฉินจิ้น

ที่เผชิญอยู่ กลับเป็นดวงตา ที่เย็นชาคู่หนึ่งของเฉินจิ้น

“บอกนายแล้วไง ว่าอย่าขยับ”

เฉินจิ้นพูดอย่างเยือกเย็น ในขณะเดียวกัน สะบัดมืออย่างไม่ตั้งใจ

กำลังชี่ก็ได้พุ่งเข้าใส่หน้าอกของหวังหยวนป้า

หวังหยวนป้า ได้ลอยออกไปทันที บนหน้าอก มีเลือดเลือนราง เสียงร้องที่อนาถดังขึ้นไม่หยุด

เฉินจิ้นได้ยินเสียงร้องอันอนาถของเขาแล้ว ขมวดคิ้วแล้ว พูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นอีกครั้ง： “ถ้าหากแกยังกล้าร้องอีก ฉันจะให้แกอยากตายดีกว่ามีชีวิตอยู่！”

ครั้งนี้ หลังจากที่หวังหยวนป้าได้ยิน ก็ได้รีบหุบปากทันที

แม้ว่าร่างกายจะเจ็บปวดและสั่นมากแค่ไหนก็ตาม เหงื่อออกที่หน้าผาก ไม่กล้าร้องโฮอีกเลย

หลังจากที่เฉินจิ้นพบว่าด้านในมุขหวนต้วน ยังมีโลกที่แห้งเฮือดในนั้น สามารถเก็บสิ่งของได้ เฉินจิ้นใช้มันเป็นพื้นที่เก็บสิ่งของอย่างไม่จำกัด ด้านใน มีเสื้อผ้าและอื่นๆ

ดังนั้น หลังจากเห็นผู้หญิงที่เสื้อผ้ากระเซิงอยู่ตรงหน้า เฉินจิ้นเอื้อมมือไปคว้าในอากาศ

เสื้อผ้าชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา

“นี่คือเสื้อผ้าของผู้ชาย คุณใส่ให้เรียบร้อยเถอะ”

เฉินจิ้นเอาเสื้อผ้า มอบให้กับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า

ผู้หญิง มองมาทางเฉินจิ้นด้วยความซาบซึ้ง รีบนำเสื้อผ้าเฉินจิ้นออกมา คลุมไว้บนตัว พูดขอบคุณเฉินจิ้นไม่หยุด： “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ....”

น้ำเสียงของเธอ ไม่ใช่ภาษาราชการของเย้นเซี่ย

เฉินจิ้นมองดูเธอ รูปร่างหน้าตาดี มีรสชาติความแปลกใหม่

แม้กระทั่ง ชั่วพริบตาเดียว มีกลิ่นอายของความคุ้นเคยอยู่ในนั้น

แต่สักพักเฉินจิ้น คิดยังไงก็คิดไม่ออกอีก ตกลงเคยเจอที่ไหน

แต่ว่า หลังจากที่เขากลับมาเกิดในโลกมนุษย์แล้ว เพื่อนเก่าก็มีแต่อยู่ที่เจียงโจว เฉินจิ้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

จากนั้น ก็ได้มองไปทางหวังหยวนป้า

“ตอนนี้ มีสองข้อให้แกเลือก”

“หนึ่ง ตาย！”

“สอง ตัดของตัวเองสะ จากนี้ต่อไปจะเป็นผู้ชายไม่ได้อีก！”

เฉินจิ้นมองไปที่เขา ยิ้มเยาะพร้อมกับพูด

สำหรับคนแบบนี้ จะให้เฉินจิ้นฆ่านั้น ไม่มีทางอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อย

หวังหยวนป้า ความเจ็บปวดที่อกในเวลานี้ ในที่สุดก็ลดลงเล็กน้อย เมื่อเขารู้สึกโล่งใจ

เสียงของเฉินจิ้น กลับดังขึ้นมาอีกครั้ง

สีหน้าของหวังหยวนป้าเปลี่ยนไป

ตาย เขาไม่ยอมแน่นอน

แต่ถ้าให้เขาเป็นผู้ชายไม่ได้อีก นั่นเทียบกับตายแล้ว น่ากลัวกว่ามาก

แต่ว่า หวังหยวนป้า แม้ว่าร่างกายจะกำยำ ร่างสูงใหญ่ แต่ว่า เผชิญหน้ากับเฉินจิ้น ร่างบาง แต่เขาไม่สามารถต้านทานได้เลย

เมื่อครู่เฉินจิ้นแค่ขยับมือ เขาก็ได้รับบาดเจ็บ ล้มลงไป

ความสามารถนี้ ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับเขามาก

หวังหยวนป้าขอความเมตตาทันที： “เมื่อกี้ฉันมีตาหามีแววไม่ ขอให้ใต้เท้าใจกว้าง คิดสะว่าฉันเป็นผายลมปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้.....”

จากนั้น เฉินจิ้นกลับหัวเราะเยาะออกมา พูดซ้ำอีกครั้งว่า： “หนึ่ง ตาย สอง ตัด！”

“แกเลือกเองหนึ่งข้อ มิฉะนั้น ฉันจะช่วยแกเลือก！”

หวังหยวนป้าเห็นท่าทางเฉินจิ้นไม่คิดจะปล่อยเขาไป

แม้ว่าจะตกใจกับความสามารถของเฉินจิ้น ไม่เหมือนคนปกติโดยสิ้นเชิง แต่เขาก็ได้แต่กัดฟัน

ต่างก็เป็นคนเหมือนกัน แกยังร่างกายบอบบาง ฉันไม่เชื่อ ว่าแกจะมีวิชาปีศาจอะไรนั่น

หวังหยวนป้า ก็แค่นักเลง คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้รู้จักบูโด

หลังจากที่คิดแบบนี้แล้ว เขาบังคับระงับความเจ็บปวดในอกทันที หยิบหินที่อยู่ข้างๆ กำไว้ในมือ

พอพลิกตัวได้ ก็พุ่งเข้ามาทางเฉินจิ้น เตรียมที่จะทำให้เฉินจิ้นหัวแตก

เขาเผยใบหน้าที่ดุร้ายออกมา： “ในเมื่อแกไม่ปล่อยฉันไป งั้นฉันจะคอยดูว่า ใครจะเอาชีวิตใครกันแน่！”

“วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตาย ไม่เพียงแต่จะเล่นสนุกกับผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงของแก ฉันยิ่งจะทรมานกว่านี้！”

พูดแล้ว สายตาของหวังหยวนป้า นอกจากนี้ยังชำเลืองไปที่ซู๋เย็น

หลังจากที่ซู๋เย็นได้ยินคำพูดของหวังหยวนป้า “ผู้หญิงของเฉินจิ้น”ประโยคนั้น ทันใดนั้นก็มีความโกรธออกมาบนใบหน้า มองแววตาของหวังหยวนป้า แทบจะสามารถฆ่าคนได้

ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าพลังครึ่งแดนเสินของเธอ ถูกเฉินจิ้นผนึกไว้ ทำให้ตอนนี้เธอกับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีความแตกต่างอะไรกันเลย ซู๋เย็นไม่ลังเลแม้แต่น้อย ที่จะตบปากของหวังหยวนป้า

“ในเมื่อแกรนหาที่ตาย งั้นก็อย่าเลือกเลย ทำสองข้อพร้อมกันเลย

เฉินจิ้นพูดด้วยความโหดเหี้ยม

ร่างกายของเขา แทบจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

คลื่นเสียงที่มองไม่เห็น แผ่ออกมาจากปากของเขา

น้ำเสียงของเฉินจิ้นเพิ่งจบลง หวังหยวนป้ารีบวิ่งไปที่ร่างของเฉินจิ้น ก็ได้ลอยออกมาอีกครั้ง

“พรวด！”

หวังหยวนป้ากระอักเลือดออกมา แค่รู้สึกถึงอวัยวะภายใน ราวกับว่าแตกสลายทั้งหมด ปวดเมื่อย ใบหน้าบิดเบี้ยว

เป็นไปได้ยังไง?

หวังหยวนป้า ตอนนี้มองไปที่สายตาของเฉินจิ้น เต็มไปด้วยความตกใจ

ครั้งนี้ สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน เฉินจิ้นไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ

เขาก็ได้ลอยออกมาแล้ว ในร่างกาย เหมือนจะแหลกยังไงอย่างนั้น

เฉินจิ้นก้าวออกไปอีกครั้ง เป็นระยะทางหลายเมตร ปรากฏตัวต่อหน้าหวังหยวนป้าโดยตรง

หวังหยวนป้า เหมือนกับเห็นผียังไงอย่างนั้น

“แก ตกลงเป็นคนหรือเป็นผี?”

เวลานี้ หวังหยวนป้า น้ำเสียงสั่นขึ้นมา

“ฉันเป็นปีศาจ！”

เฉินจิ้นมองดูเขา เผยรอยยิ้มออกมาที่มุมปาก

น้ำเสียง ราวกับมาจากนรกหลุมที่เก้า

“ปีศาจ?”

หวังหวยนป้าอึ้ง แต่ตามด้วย ใบหน้าของหวังหยวนป้าซีดลงอย่างกะทันหัน

ความเจ็บปวดที่คมชัด ดังมาจากด้านล่าง

“อ๊า~”