บทที่ 161 ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย

บทที่ 161 ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย

“พลังเทือกเขาเหรอ”

มีประกายแสงผ่านเข้านัยน์ตาของเฉินจิ้น

ประกายแสงสีเหลืองนวลที่ยาวหลายร้อยเมตรนั้น ภายใต้การควบคุมของเซี่ยโหวหยุน ยิ่งชัดเจนมากขึ้น

ในอากาศ มีการเคลื่อนไหวของเมฆและลมระยะหมื่นลี้

มีพายุปั่นป่วนเป็นช่วงๆ ทำให้เหนือท้องฟ้ากว่าร้อยเมตร เสียงลมโหยหวน ลมพัดกระหน่ำ

“เด็กน้อย ไม่ใช่ว่านายโอ้อวดมากหรอกเหรอ? เผชิญหน้ากับพลังมหาศาล ลมพลังเทือกเขา ฉันจะคอยดูว่านายยังจะสามารถเรียกลมเรียกคลื่นอะไรมา！”

เซี่ยโหวหยุนตะโกนออกมา ความสุขบนใบหน้า เกินคำบรรยาย

พลังแห่งธรรมชาตินี้ ได้ควบคุมไว้ในมือ ความรู้สึกอันทรงพลังนี้

มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

พูดจบ สองมือของเซี่ยโหวหยุนสะบัดมืออย่างรุนแรงไปทางเฉินจิ้น

พลังเทือกเขาสีเหลืองนวลลอยอยู่กลางอากาศ คำรามตรงไปที่เฉินจิ้น

แต่ละนาทีที่ใกล้เข้ามา พลังก็ยิ่งมีพลานุภาพมากยิ่งขึ้น

เฉินจิ้นยืนอยู่กลางอากาศ สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ มองดูลมพลังเทือกเขานี้อย่างสงบ

เซี่ยโหวหยุนยืมใช้พลังเทือกเขา พลังนี้ ที่จริงแล้วเทียบกับก่อนหน้านี้ที่เขาเคยเห็น ที่เรียกว่ามังกรสายฟ้าเปลี่ยนของมังกรสายฟ้า มังกรสเกลของมังกรสเกลออกทะเล เทียนฝู้เสินทงสองประเภทนี้แข็งแกร่งกว่ามาก

แม้แต่เฉินจิ้น ก็ไม่ประมาท

“งั้นก็เบิกตาของนาย ดูให้ชัดเจน！”

เฉินจิ้นตะโกนออกมา

ครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้โอ้อวด กระบี่เลี่ยนหยู้ ปรากฏขึ้นในมือของเฉินจิ้น

เฉินจิ้นถือกระบี่ในมือขวา เผชิญหน้ากับพลังเทือกเขาที่กำลังจะกลืนกินเขา สีหน้าไม่เปลี่ยน ปล่อยกระบี่ออกไป

แสงของกระบี่เล่มนี้ เต็มไปด้วยไอสังหารของกระบี่ที่เปลี่ยนแปลงอย่างไม่หยุดยั้ง

ไอสังหารของกระบี่ ขึ้นอยู่กับพลังหวนต้วนที่เฉินจิ้นปล่อยออกมา

เป็นพลังที่ ทรงพลังมาก

“เฉียง！”

ทันใดนั้น ในกลางอากาศ เกิดเสียงดังลั่นขึ้น

แสงดาบสีเทา ในที่สุดก็ปะทะเข้ากับพลังเทือกเขาสีเหลือง

จากนั้น ได้สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน เทือกเขา ภายใต้กระบี่ของเฉินจิ้น คิดไม่ถึงว่าจะตัดออกเป็นสองท่อน

ผู้อาวุโสรองที่เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ด้านล่าง รูม่านตาหดลงอย่างรวดเร็ว เฉินจิ้น น่ากลัวขนาดนี้

แต่ว่า เมื่อเทียบกับผู้อาวุโสรองที่เฝ้าดูการต่อสู้ เซี่ยโหวหยุนอยู่ในที่เกิดเหตุ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เหมือนกับว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้

เห็นเพียงเซี่ยโหวหยุน ไม่มีการหยุดแต่อย่างใด ทันใดนั้นมือทั้งสองข้างที่วาดออกมา

เทือกเขาที่ถูกเฉินจิ้นตัดขาดเป็นแบ่งออกเป็นสองท่อนนั้น

ภายใต้การควบคุมด้วยสองมือของเซี่ยโหวหยุน ได้สร้างมังกรสองตัวที่เหมือนจริงมาก

เห็นได้ชัดว่าได้สร้างมาจากพลังเทือกเขา แต่ในกลางอากาศ เหมือนว่าได้ส่งเสียงของมังกรออกมา

“เอาอีก！”

เซี่ยโหวหยุนตะโกนออกมา จากนั้น เทือกเขาสองลูก โจมตีเฉินจิ้น จากด้านซ้ายและด้านขวาทั้งสองทางโดยตรง

ที่ที่เทือกเขาเคลื่อนที่ผ่าน กลางอากาศต่างก็มีเสียงดังลั่นออกมา

ไม่สามารถแบกรับพลังที่น่ากลัวนี้ได้โดยตรง ระเบิดรอยร้าวดังออกมา

ทุกคนที่ชมอยู่ด้านล่าง นอกจากท่านอาวุโสรองแดนเสินอันดับแข็งแกร่งแล้ว ทุกคน ต่างก็รู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก เหมือนว่ากลางอากาศ ถูกพลังของผู้มีพลังเหนือกว่ากดไว้ กดจนทุกคนต้อง ก้มหน้าลง

“นี่ก็คือพลังของมังกร?”แววตาของซู๋เย็น สว่างไสวไปทั่ว

แม้ว่าบนโลกมนุษย์ ทุกคนไม่เคยเห็นมังกรจริงๆ เผชิญหน้าเพียงกับลมพลังเทือกเขาที่เจ้าสำนักปล่อยออกมา คนเหล่านี้ รู้สึกถึงความกดดันที่ไม่สามารถต้านทานได้

แม้แต่ซู๋เย็นและผู้แข็งแกร่งครึ่งแดนเสินคนอื่นๆ ทั้งหมดรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมาก

ที่รู้คือ นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของลมพลังเทือกเขาเท่านั้นเอง

ถ้ามีมังกรอยู่ในโลกจริงๆ ...

ซู่เย็นไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ

ซู๋เย็นไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ อย่างไรก็ตาม ในสมองของเฉินจิ้นขณะนี้ กลับปรากฏเงาของมังกรขึ้นมาจริงๆ

เผ่ามังกร

แม้ในจักรวาล ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงคำเล่าลือ

แต่เฉินจิ้นรู้ว่า มังกรมีอยู่จริง

เผ่ามังกร จะต้องอยู่ในกลุ่มเผ่านี้อย่างแน่นอน

ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นมังกรตัวจริง ในพื้นที่หวงห้ามที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่งในจักรวาล นั้นคือทะเลต้องห้าม

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่แวบเดียว แต่เฉินจิ้นเก็บความทรงจำนั้นไว้อย่างลึกซึ้ง

ตอนนั้น เขาเป็นเจ้าแห่งโลกปีศาจ บำเพ็ญสะท้านฟ้า อย่างไรก็ตาม ในทะเลต้องห้าม ยังคงต้องระวัง เป็นพื้นที่ต้องห้ามของจักรวาล มีอันตรายที่ยังไม่รู้อีกมาก